คำสารภาพอดีตเพื่อนรัก

“...”

“ไม่ต้องให้อภัยฉันก็ได้...แต่ได้โปรดฟังความจริงจากปากฉันหน่อยได้ไหม”

“ฉันไว้ใจแกได้เหรอ”

“ได้สิ...” สายขิมตอบกลับพร้อมมองเฟอร์ด้วยสายตาเว้าวอน แต่ใครจะรู้ล่ะ เธออาจจะหลอกเธอให้เชื่อคำลวงอย่างที่เคยเป็นก็ได้

“งั้น...ฉันขออัดเสียงแกเอาไว้ด้วยได้ไหม...เป็นหลักฐานเผื่อว่าแกคิดไม่ซื่อกับฉัน” พูดพร้อมกับเดินไปหาที่นั่งใกล้ๆ

“อืม...เพราะยังไง...หลังจากนี้...ฉันก็คงไม่ได้อยู่รับรู้อะไรแล้ว” สายขิมยิ้มอ่อนให้กับโชคชะตาของตัวเองอย่างเวทนาใจ

“จะมาเรียกร้องความสนใจอะไรจากฉันอีก”

“ไม่ได้มาเรียกร้อง แค่มาลา” ยิ่งพูด ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ปกติ ยัยนี่ต้องการอะไรจากเธอกันแน่ เฟอร์คิดอย่างชั่งใจ

“รีบๆ พูดมาเถอะ ฉันมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ” ยกมือขึ้นกอดอกแล้วเอนตัวพิงไปยังพนักพิงเก้าอี้ จากนั้นก็หันไปมองทางอื่น โดยที่หูก็รอฟังสิ่งที่สายขิมจะพูดต่อจากนี้

“ฉันขอโทษแกนะเฟอร์...ที่ก่อนหน้านั้นคิดไม่ดีกับแกแล้วหักหลังแกแบบนั้น...แต่ฉันรู้...ว่าสิ่งที่ฉันทำ...มันไม่ได้น่าให้อภัยเลย...แล้ววันนี้ที่ฉันมาพูดฉันไม่ได้มาขอโอกาสจากแก...ฉันแค่มาบอกความจริงทั้งหมดที่แกไม่รู้...แล้วก็มาบอกให้แกระวังตัวจากพวกอีกะทิ...”

“แกมาบอกฉันทำไม...เพื่อนรักแกไม่ใช่เหรอ” เฟอร์ฟาดกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก็นะคนมันแค้นฝังหุ่นนี่นา ไม่พูดเห็นทีจะอดไม่ได้

“คนแบบนั้น ฉันไม่เรียกว่าเพื่อนหรอก...แกต่างหาก...ที่เป็นเพื่อนฉัน” ประโยคหลังเสียงแผ่วเบา เพราะรู้ดีว่าสำหรับเธอแล้วคำว่าเพื่อนไม่เหมาะที่จะได้รับมันเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เธอได้รับบทเรียนอย่างสาสมแล้ว สมควรแล้วสำหรับคนทรยศเพื่อนแบบนี้

“ฉันไม่ใช่เพื่อนเธอ...” เฟอร์รีบชิ่งตอบกลับไป ด้วยใบหน้าที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ารังเกียจสายขิมเอามากๆ

“ก็สมควรแล้วนี่เนอะ...” ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

“ไม่ต้องมาตีหน้าเศร้า...จะพล่ามอะไรก็รีบๆ พูดมา...ฉันไม่ได้มีเวลามากนักนะ” พูดด้วยท่าทีไม่แยแสอะไรทั้งนั้น

“จริงๆ แล้ว...วันนี้ฉันถูกวานจ้างให้มาตัดสายเบรกรถแก...อีกะทิไม่รู้มันเป็นบ้าอะไรมัน...แค้นอะไรแกนักหนาก็ไม่รู้...มันกะเอาแกตายเลย”

“แล้วแกตัดไปแล้วหรือยัง” จากที่หันไปมองทางอื่นก็รีบหันมองสายขิมด้วยสายตาคาดคั้น คิ้วเรียงสวยขมวดมุ่นเข้าหากันแล้วจ้องสายขิมตาเขม็ง

“ตัดไปแล้ว...ตะ...แต่ฉันโดนบังคับ...ฉันมีเหตุผล...แล้วฉันก็กำลังจะมาสารภาพกับแกทุกอย่างนี่ไง”รีบแทรกขึ้นก่อนเพราะกลัวว่าเฟอร์จะยิ่งมองเธอแย่ๆเข้าไปอีก

“แล้วมาบอกฉันทำไม”

“ก็เพราะฉันรู้สึกผิดกับแก...ที่ผ่านมา...ฉันอาจจะเป็นเพื่อนที่แย่สำหรับแกไปแล้ว...แต่แกจะเป็นเพื่อนคนเดียวของฉันตลอดไป...” แอบวูบไหวกับคำพูดของเธออยู่ไม่น้อย จริงอยู่ว่าเธอต้องการมิตรภาพ แต่ในเมื่อเธอเคยเจ็บกับคำว่าเพื่อน แล้วยิ่งเป็นเพื่อนตรงหน้าที่เคยทำกับเธออย่างเจ็บแสบ เธอก็ไม่อาจทำใจให้อภัยได้ลง “เรื่องพี่ปลื้ม...ฉันเองก็เป็นคนตัดสายเบรกรถของพี่ปลื้ม...จนพี่ปลื้มรถคว่ำ...”

“อีขิม!!” ยังไม่ทันที่สายขิมจะได้พูดจบ เฟอร์ก็แทรกขึ้นมาด้วยความโมโหทันที นั่นมันคนที่เธอเคยรักสุดหัวใจ แต่มันจะทำเขาเกือบตายเลย มันเลวร้ายเกินไปแล้ว

“จะด่าจะว่าฉันยังไงก็ได้...แต่ให้ฉันพูดให้หมดก่อนได้ไหม...วันนี้ฉันตั้งใจมาสารภาพกับเธอทั้งหมดนั่นแหละ”

“...” สุดท้ายเธอก็จำต้องยอมฟังสิ่งที่สายขิมจะพูดต่อ แม้ตอนนี้จะรู้สึกโมโหจนลมแทบออกหูแล้วก็ตาม

“วันที่ฉันทำ ฉันตั้งใจทำให้แกรู้สึกผิดที่สุด ที่เป็นต้นเหตุให้พี่ปลื้มรถคว่ำ ฉันมันไม่ดีเองที่อิจฉาแก ความอิจฉามันบังตาฉัน...จนเผลอทำเรื่องแย่ๆ กับแกไป ฉันขอโทษนะเฟอร์...แล้วฉันก็กลัวตำรวจจะจับฉันที่พยายามฆ่า...ก็เลย...”

“กลัวทำไม...ไม่มีใครรู้นี่ว่าแกทำ”

“รู้สิ...ก็อีกะทิมันอยู่ในเหตุการณ์...มันถ่ายคลิปฉันไว้ตอนที่ฉันสั่งให้คนไปตัดสายเบรกรถพี่ปลื้ม...แล้วมันก็ใช้คลิปนั้นแหละ...ดึงฉันออกมาจากแก...ดึงฉันไปเป็นพวกของมัน...และกดขี่ข่มเหงฉันสารพัด...แกไม่ต้องห่วงนะว่าสิ่งที่ฉันทำกับแก...แกจะเจ็บปวดแค่คนเดียว...เพราะหลังจากที่ฉันไปอยู่กับมัน...ฉันก็ได้รับกรรมอย่างสาสมแล้ว” มือเล็กกำเข้าหากันด้วยอารมณ์โกรธจัด แต่ก็พยายามฟังต่อถึงความเลวร้ายที่สายขิมทำกับเธอไว้

การกระทำของสายขิมมันทำให้เธอจมอยู่กับความรู้สึกผิดจนถึงทุกวันนี้ คิดว่าทุกอย่างเป็นเพราะเธอที่ทำให้ปลาบปลื้มเกือบตาย ด้วยเพราะแรงหึงของเด็กผู้หญิงโง่ๆ คนหนึ่งที่กระทำลงไปโดยไม่ได้ยั้งคิด หวังเพียงแค่จะให้เขาทะเลาะกันแล้วเลิกกัน ไม่เคยคิดที่จะให้เขาตายเลย

“กะทิ...มันขู่ฉันว่าหากไม่ทำตามที่มันสั่ง...มันจะเอาคลิปที่ฉันจ้างให้คนไปตัดเบรกรถพี่ปลื้มไปบอกตำรวจแล้วจับฉันเข้าคุก...ฉันเลย...ต้องทำตามที่มันสั่งทุกอย่าง...แล้วก็...แฟนมันแอบชอบฉัน...แล้วแฟนมันจะบอกเลิกมันเพื่อมาคบกับฉัน พอมันรู้...เลยโกรธฉัน ก็เลยจ้างเพื่อนๆ ของแฟนมัน...มารุมข่มขืนฉัน...แถมถ่ายคลิปฉันเก็บเอาไว้...ฮึก...” แทบช็อก ไม่คิดว่าสิ่งที่สายขิมต้องเจอหลังจากที่ออกจากเธอไปจะรุนแรงขนาดนี้ รุนแรงเกินความเป็นมนุษย์

“...”

“ฉันทรมานทั้งกายและใจ อึดอัดมาเป็นปีๆ ไม่กล้าที่จะบอกกับใคร วันนี้ที่ฉันมา...ฉันไม่ได้มาขอโอกาส ฉัน...แค่มาเตือนแกแล้วก็มาลา” พูดพร้อมกับยัดแฟลชไดรฟ์ใส่มือเธอ หวังใช้หลักฐานนี้มัดตัวกะทิ

“มะ...หมายความว่ายังไง”

“...”

“ฉันถามว่ามันหมายความว่ายังไง!!” เฟอร์ตะคอกเสียงถาม ทั้งที่ในใจของเธอมันรู้คำตอบอยู่แล้วว่าที่สายขิมจะสื่อนั้นมันคืออะไร

“หลักฐาน...ที่มันทำไม่ดี...บวกกับคลิปเสียงที่มันเคยพูดเกี่ยวกับแกเพื่อข่มขู่ฉันอยู่ในนี้หมดแล้ว...แล้ว...ฉันก็ทนอยู่ต่อไปไม่ได้หรอก...ฉันท้อง...แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกในท้องของฉันมันคือลูกของใคร...” เฟอร์มองหน้าสายขิมด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยๆ ก่อนหน้านี้ หลงเหลือไว้เพียงความหมองเศร้า ตามใบหน้ามีร่องรอยช้ำจางๆ ไม่ใช่แค่ใบหน้าแต่ตามร่างกายของเธอเองก็ด้วย

“แก...โดนพวกมันทำร้ายร่างกายเหรอ...ทำไมไม่แจ้งตำรวจ...”

“มันหวังบีบบังคับฉัน...ไม่ให้เหลือทางรอด ถ้าฉันไม่ทำตามที่มันสั่ง มันก็จะให้คนมารุมฉันอีก...แล้วก็ขู่จะเอาเรื่องของฉันไปแจ้งตำรวจ...”

“จิตใจมันทำด้วยอะไร มันเป็นบ้าไปแล้วหรือไง...ฉันจะพาแกไปแจ้งตำรวจ...” พูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วดึงแขนสายขิมให้ลุกตาม แต่สายขิมกลับขืนตัวเอาไว้ แล้วส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่ต้องหรอก...รถคันนั้น...แกหวงไหม...ถ้าไม่หวงฉันจะเป็นคนขับเอง”

“อย่าคิดอะไรโง่ๆ ...” เฟอร์แค่นเสียงมองหน้าสายขิมด้วยความหัวร้อน เธอรู้ว่ายัยบ้านี่คิดจะทำอะไร คงคิดจะตายแทนเธองั้นสิ คิดบ้าอะไรอยู่ คิดว่าทำแบบนี้แล้วเธอจะให้อภัยงั้นเหรอ

โกรธที่เธอทำมันก็อีกเรื่อง แต่เรื่องความเป็นความตาย ใครกันอยากจะให้เกิดขึ้น แม้ว่าเธอจะเกลียดสายขิมไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้อยากให้สายขิมตาย

“ถือว่าชดใช้...”

“ต่อให้แกตาย...ฉันก็ไม่ให้อภัยในสิ่งที่แกทำกับฉันอยู่ดี...ลุกขึ้นแล้วก็ไปแจ้งตำรวจ!!”