ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

หลิวผิงเอ๋อได้เพียงแค่ยืนย่ำเท้ากับพื้นเท่านั้นไม่กล้าที่จะพูดสิ่งใดออกไปเพราะความจริงแล้วสิ่งที่หลิวซือซือพูดออกมานั้นก็ไม่ได้ผิดแผกไปแต่อย่างใด‘ใช่แล้วเวลานี้นางไม่มีความสามารถใดๆ ในการที่จะทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้หรือแม้แต่ข้าวปลาอาหารก็เป็นหลิวซือซือที่หามาให้ทั้งนั้น ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงแค่อดทนรอโอกาสที่จะกำจัดสตรีบ้าผู้นี้ออกไปจากบ้านหลังนี้เท่านั้น’“ซือซือตกลงแล้วเจ้าจะพูดหรือไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าจะเป็นเช่นนี้”“คือตอนที่ข้าป่วยและได้ไปรักษาที่อารามในตอนนั้นท่านเจ้าอาวาสเคยบอกข้าเอาไว้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เจ้าค่ะ เดิมข้าก็ไม่ได้สนใจนักแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันทำให้ข้าฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าอาจจะเป็นจริงดังที่เจ้าอาวาสเคยเตือนไว้”“ถ้าเช่นนั้นพวกเราไปที่อารามกันอีกครั้งดีหรือไม่”“โถ่ท่านพ่อป่านนี้ท่านเจ้าอาวาสคงไปท่

‘เป็นอะไรของพวกเขากันนะ’ หลิวซือซือละความสนใจจากคนพวกนั้นก่อนจะหันมาคัดเมล็ดพันธ์สำหรับเพาะปลูกอีกครั้ง“ซือซือเจ้าทำอะไรอยู่หรือ แล้วคนพวกนั้นเจ้าไปหามาจากไหนกันแต่ละคนดูไม่น่าไว้ใจทั้งนั้น” เสียงของผู้เป็นบิดาดังขึ้นด้านหลังของนาง“ข้ากำลังจะปลูกข้าวสาลีน่ะเจ้าค่ะท่านพ่อ ที่ดินที่กว้านซื้อจากชาวบ้านแถวนี้ก็กว้างมากทั้งข้าและทุกคนในบ้านคงจะทำไม่ไหว จึงต้องจ้างชาวบ้านมาช่วย"“ข้าวสาลีงั้นหรือ ใช่ว่าจะปลูกกันได้ง่ายๆ นะ แล้วเมล็ดผักพวกนี้ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ เจ้าไปเอามาจากไหนกัน”“พ่อบ้านหลูเป็นคนหามาให้ข้า ท่านอย่ากังวลไปเลยข้าไม่ได้ไปปล้นใครเขามาหรอกเจ้าค่ะ”ว่าจบก็หันไปมองน้องสาวต่างมารดาที่เอาแต่นิ่งเงียบ เมื่อถูกหลิวซือซือจับจ้องนางก็เมินใบหน้าหนีไปทางอื่นแทน

‘สักวันเถอะข้าต้องได้ดีกว่าเจ้าอย่างแน่นอน หลิวซือซือ’ เป็นเวลากว่าเจ็ดวันแล้วที่หลิวผิงเอ๋อไม่ยอมออกจากบ้านไปไหนทั้งยังไม่ยอมออกมาช่วยงานในไร่เลยสักครั้ง หลิวซือซือครั้นอยากจะเข้าไปดึงนางให้ลุกจากเตียงนอนก็ดูเหมือนว่าท่านพ่อจะพยายามห้ามนางเอาไว้“ท่านพ่อเหตุใดท่านจึงตามใจนางเช่นนี้กันเล่าเจ้าคะ”“โถ่ซือซือ ผิงเอ๋อเองก็ยังเด็กเจ้าจะอะไรกับนางนักหนา”“เด็กแบบไหนถึงได้เที่ยวไปนอนกับคนอื่นไปทั่ว”“ซือซือ!”“หรือไม่จริง หากท่านยังตามใจนางเช่นนี้สักวันเถอะนางจะนำความเดือดร้อนมาให้พวกท่านไม่รู้จบ”“นั่นมันก็เรื่องของพวกข้า ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”หลิวซือซือจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นพ่อไม่คิดว่าเขาจะพูดเ

บ้านสกุลโหว หลิวซือซือยืนมองป้ายประจำตระกูลที่ติดเอาไว้ที่เสาหน้าบ้านตัวอักษรที่บรรจงเขียนอย่างพลิ้วไหวดูงดงามมากพอๆ กับป้ายประจำตระกูลที่ถูกแกะสลักจากไม้เนื้อดีดูมีความสง่าน่าเกรงขามไม่น้อย แรกเริ่มเดิมทีนางก็ไม่คิดที่จะแต่งงานแทนน้องสาวต่างไส้ที่น่ารังเกียจผู้นั้นเลยแม้เพียงนิดแต่เมื่อคิดได้ว่านี่คงเป็นโอกาสเดียวที่จะได้ออกไปจากบ้านหลังนั้นจึงได้ตกปากรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ นางได้ยินมาอยู่บ้างว่าบุตรชายสกุลโหวนั้นรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ไม่น้อยแต่ก็ไม่อาจคืนคำพูดที่เคยให้สัญญากับบิดาเอาไว้ได้แต่ที่ทำให้นางตกตะลึงในเวลานี้ก็คือ…. “แม่นางเจ้าเป็นอะไรงั้นหรือ” หลิวซือซือเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองป้ายด้านหน้าบ้านอีกครั้งก่อนจะขมวดคิ้วแน่น 

‘นางไว้ใจเขามากเกินไปหรือไม่นะ’ หลิวซือซือว่าจ้างชาวบ้านในบริเวณโดยรอบของเมืองเข้ามาทำงานในฟาร์มผักแห่งใหม่นี้แผ่นดินที่เคยแห้งแล้งไม่ว่าจะปลูกพืชผักใดๆ ก็ไร้หนทางได้เก็บเกี่ยวนั้น นางก็สามารถพลิกฟื้นให้กลับมามีชีวิตขึ้นมาอีกครั้งพืชผักผลไม้มากมายหลากหลายชนิดที่ไม่ค่อยจะมีใครปลูกได้ไม่ว่าจะเป็นผักสลัด มะเขือเทศลูกใหญ่ทั้งยังมีฟาร์มข้าวสาลีที่เวลานี้เริ่มสุกงอมได้ที่อีกไม่กี่วันข้างหน้าก็สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้แล้ว“ซือซือ”เสียงเรียกของผู้เป็นสามีดังแว่วมาแต่ไกลเขาวิ่งมาหานางด้วยความรวดเร็วสีหน้าและแววตาของเขาแลดูเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย‘เป็นอะไรของเขา’“แดดแรงเช่นนี้เจ้าออกมาทำไมเล่า”“ข้ามาดูแลคนงานเผื่อ