บทที่ 18 งานแต่งของซือซือ

บ้านสกุลโหว

หลิวซือซือยืนมองป้ายประจำตระกูลที่ติดเอาไว้ที่เสาหน้าบ้านตัวอักษรที่บรรจงเขียนอย่างพลิ้วไหวดูงดงามมากพอๆ กับป้ายประจำตระกูลที่ถูกแกะสลักจากไม้เนื้อดีดูมีความสง่าน่าเกรงขามไม่น้อย

แรกเริ่มเดิมทีนางก็ไม่คิดที่จะแต่งงานแทนน้องสาวต่างไส้ที่น่ารังเกียจผู้นั้นเลยแม้เพียงนิดแต่เมื่อคิดได้ว่านี่คงเป็นโอกาสเดียวที่จะได้ออกไปจากบ้านหลังนั้นจึงได้ตกปากรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ

นางได้ยินมาอยู่บ้างว่าบุตรชายสกุลโหวนั้นรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ไม่น้อยแต่ก็ไม่อาจคืนคำพูดที่เคยให้สัญญากับบิดาเอาไว้ได้แต่ที่ทำให้นางตกตะลึงในเวลานี้ก็คือ….

“แม่นางเจ้าเป็นอะไรงั้นหรือ”

หลิวซือซือเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองป้ายด้านหน้าบ้านอีกครั้งก่อนจะขมวดคิ้วแน่น

“แม่สื่อบ้านหลังนี้….”

“ทำไมหรือเจ้าคะ”

“ท่านพาข้ามาถูกบ้านจริงๆ งั้นหรือ”

“ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะในเมืองเวลานี้มีเพียงบ้านสกุลหลิวและบ้านสกุลโหวที่มีงานมงคล ดังนั้นข้าไม่พามาผิดบ้านอย่างแน่นอน”

นางละสายตาจากแม่สื่อผู้เดินนำเกี้ยวเจ้าสาวของนางมาแล้วหันกลับมามองป้ายนั้นอีกครั้ง

ถ้าบ้านหลังนี้คือบ้านของสกุลโหวตั้งแต่แรกเช่นนั้นก็แสดงว่าฮูหยินโหวรู้และตั้งใจซื้อบ้านหลังนี้เอาไว้เพื่อใช้เป็นเรือนหอของบุตรชายของนางและบุตรสาวสกุลหลิวซึ่งก็คือนางงั้นหรือ

‘เพราะเหตุใดกัน’

“เจ้าสาวมาแล้วรีบพานางเข้าไปเร็วเข้าพิธีกำลังจะเริ่มแล้ว”

“เจ้าค่ะ”

ว่ากันว่าคุณชายสกุลโหวบุตรชายคนเล็กของตระกูลนี้เป็นคนอัปลักษณ์ยิ่งนักทั้งยังพิกลพิการนั่งรถเข็นตั้งแต่ยังหนุ่มเมื่อถึงวัยต้องแต่งงานไม่ว่าบุตรสาวของตระกูลใดก็ไม่กล้าส่งมาแต่งงานกับเขา ก็คงมีเพียงตระกูลหลิวเท่านั้นที่ส่งบุตรสาวมาแต่งงานนั่นเอง

‘ก็ใช่น่ะสินางหาใช่เป็นคนที่บิดาต้องการไม่ จะว่าไปแล้วยุคนี้ก็น่าเบื่ออะไรเช่นนี้อยากจะมีครอบครัวทั้งทีก็ไม่สามารถเลือกเจ้าบ่าวเองได้เลย’

ในเมื่อคุณชายอะไรนั่นไม่มีความสามารถเฉกเช่นบุรุษคนอื่นเช่นนั้นแล้วนางก็แค่แต่งๆ ไปไม่เห็นจะเสียหายอันใดเลย ดีเสียอีกที่ได้อยู่ห่างจากบ้านหลังนั้นเบื่อกับปัญหาที่บุตรสาวคนเล็กของพวกเขาก่อเรื่องเอาไว้ไม่หยุดหย่อนจะตายอยู่แล้ว

พิธีแต่งงานไม่ได้มีอะไรมากมายเพียงแค่กราบไหว้ฟ้าดินแล้วดื่มเหล้ามงคลหลิวซือซือก็ถูกส่งมาที่เรือนหอของนางทันที

หลิวซือซือที่ถูกส่งเข้ามาในห้องหอนั้นเมื่อรอเวลามาเนิ่นนานในที่สุดประตูห้องหอก็ถูกเปิดออก

นางรอคอยการมาของเจ้าบ่าวด้วยอาการนิ่งสงบก่อนหน้านี้ก็เกือบจะอาระวาดหนักเพราะทนกับอาการหิวข้าวแทบไม่ไหว

เสียงฝีเท้าที่เดินเข้าทำเอานางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

'เมื่อครู่ตอนกราบไหว้ฟ้าดินเจ้าบ่าวของนางนั่งบนรถเข็นไม่ใช่หรือ แล้วนี่อะไรกัน'

นางมองรองเท้าสีแดงที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนจะรีบดึงผ้าคลุมหน้าออกทันที ปรากฏให้เห็นเป็นบุรุษรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคายไร้หนวดเครานี้

‘นางเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ’

เมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงนึกได้ว่าคนตรงหน้าคือซือหยางบุรุษที่มาทำงานในไร่ของนาง ก็ทำเอาหลิวซือซือถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตื่นตกใจ

“หะ เหตุใดถึงเป็นเจ้า!"

"เอ้ยไม่ใช่…เหตุใดถึงเป็นท่าน!”

นางชี้นิ้วไปยังชายหนุ่มตรงหน้า มือบางยังคงสั่นระริกด้วยความตื่นตกใจไม่หาย

“ก็เป็นข้านี่ล่ะเจ้าบ่าวตัวจริงของเจ้า”

“ได้อย่างไรกันแล้วเหตุใดเจ้า ไม่ใช่…เหตุใดท่านถึงต้องโกหกข้า”

“ข้าโกหกอะไรเจ้า ข้าชื่อซือหยางนั้นไม่ผิดเพียงแค่ไม่ได้บอกแซ่และเรื่องที่บ้านให้เจ้ารู้ก็เท่านั้นเอง”

เขายิ้มแล้วจ้องมองใบหน้าตื่นตกใจของเจ้าสาวของเขา

“บ้านสกุลหลิวเองก็นับถือสัญญาดีเสียจริงเวลาผ่านล่วงเลยมานานเพียงนี้ยังรักษาสัญญาเป็นมั่นเหมาะ”

เขาจับจ้องมองใบหน้าเล็กนั้นไม่วางตาเพราะการแต่งงานที่ถูกจับคลุมถุงชนเช่นนี้เขาจึงไม่พอใจอย่างยิ่ง

จึงได้แอบมาสอดส่องดูว่าที่เจ้าสาวของเขาเมื่อรู้ว่าบุตรสาวคนเล็กของสกุลหลิวคือหลิวผิงเอ๋อ สตรีที่ภายนอกนั้นงดงามแต่ภายในกลับหยาบกระด้างเลวร้ายยิ่งไปกว่าผู้เป็นพี่สาวของตนเองเสียอย่างนั้น

เขาจึงคิดวางแผนปล่อยข่าวให้คนทั่วเมืองเข้าใจว่าบุตรชายคนเล็กของสกุลโหวนั้นพิกลพิการทั้งยังอัปลักษณ์ซึ่งนั่นก็ทำให้หลิวผิงเอ๋อ

สตรีที่ใฝ่สูงผู้นั้นไม่ยินยอมแต่งงานกับเขาและส่งผู้เป็นพี่สาว สตรีที่อยู่ตรงหน้าเขาผู้นี้มาแต่งงานแทน

“ข้าได้ยินคนในเมืองบอกว่าบุตรชายสกุลโหวนั้นรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ยิ่งนัก”

“ไม่ผิดเป็นข้าที่ปล่อยข่าวลือเช่นนั้นออกไป”

“เพราะเหตุใด”

“ข้าไม่ได้ชื่นชอบกับการถูกจับคู่กับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเท่าใดนัก ไม่รู้ว่าเลยว่าสตรีที่ต้องอยู่เคียงข้างกันไปจนชั่วชีวิตผู้นั้นเป็นใคร มีนิสัยใจคออย่างไรข้าถึงต้องทำแบบนี้"

"หากไม่ปล่อยข่าวลือออกไปเช่นนั้นน่ากลัวว่าคนที่ข้าต้องแต่งงานด้วยทีแรกคงเป็นน้องสาวของเจ้าหลิวผิงเอ๋อผู้นั้น ข้าจำได้นางบอกว่ารังเกลียดบุรุษที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าและอัปลักษณ์ไม่สามารถเชิดหน้าชูตาให้ตนเองได้ไม่ใช่หรือ”

“นั่นก็ใช่”

“แต่ข้าดีใจที่ได้เจ้ามาเป็นคู่ชีวิตเป็นเจ้า”

หลิวซือซือยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“ท่านก็เลยเล่นละครสวมบทบาทเป็นชาวบ้านเพื่อเข้ามาพิสูจน์ตัวตนของข้างั้นหรือ”

เขาพยักหน้าเล็กน้อย 

“เจ้าอย่าโกรธข้าเลยนะแหวนวงนี้ข้าคืนให้เจ้า”

ขณะที่หลิวซือซือจะอ้าปากก่นด่าเขาอีกสักเล็กน้อยพลันสายตาก็มองไปที่มือหนาของชายหนุ่มที่มีแหวนไม้วงหนึ่งวางอยู่

“นะ นั่นแหวนของข้านี่นา ข้าหามาตั้งนานเหตุใดมาอยู่ที่ท่านกัน”

“เจ้าทำมันหล่นในตอนที่ข้าซื้อกำไลกับเจ้าวันนั้นอย่างไรเล่า”

“นั่นมันผ่านมาหลายเดือนแล้วนะเหตุใดถึงเพิ่งเอามาคืนข้ากันเล่า”

“ข้าก็เพียงแค่อยากได้ของแทนใจจากเจ้าก็เท่านั้นเอง”

“อะไรนะของแทนใจงั้นหรือ”

โหวซือหยางพยักหน้าให้นาง

หลิวซือซือนึกไปถึงเรื่องของแทนใจที่คู่รักมอบให้แก่กันก็เริ่มหน้าแดงขึ้นมาทีละนิด

‘นี่เขาตั้งใจให้นางมาเป็นเจ้าสาวตั้งแต่แรกแล้วอย่างนั้นหรือ บ้าจริง!’

“ขะ ข้าว่าท่านคงจะเหนื่อยมากแล้วไปพักผ่อนก่อนเถอะเจ้าคะ”

“เจ้าเองก็เช่นกันหากว่าเจ้ารังเกียจที่จะนอนร่วมเตียงเดียวกันกับข้าๆ จะไปนอนด้านนอกแทน”

“ได้อย่างไรกันพวกเราแต่งงานกันแล้วนะจะไปนอนข้างนอกทำไมกันหรือว่าท่านเองก็รังเกียจข้า”

“ข้าไม่เคยคิดรังเกียจเจ้าเลยแม้เพียงนิด” เขาตอบนางก่อนจะจ้องหน้านางไม่วางตา แววตาที่จับจ้องมาทำเอาหลิวซือซือรู้สึกขนลุกไม่น้อย

“ยะ อย่างนั้นหรือเจ้าคะ”

หลิวซือซือพูดตะกุกตะกักด้วยความเขินอายก่อนที่โหวซือหยางจะเดินขึ้นมานั่งบนเตียงนอนหนานุ่มที่มีกลีบกุหลาบสีแดงสดโปรยปรายเอาไว้ทั่วทั้งเตียง

ทั้งคู่ค่อยๆ ถอดชุดออกเพื่อคลายความหนักของเสื้อผ้าลงเพื่อให้นอนหลับได้สบายขึ้น

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม[1]

ก็ดูเหมือนว่าหลิวซือซือนั้นจากที่แกล้งหลับเวลานี้จะหลับไปแล้วจริงๆ นางนอนพลิกกายไปมาเหมือนคนนอนไม่หลับสุดท้ายก็ก่ายขาเรียวของนางพาดผ่านลำตัวของโหวซือหยางเอาไว้

ชายหนุ่มตาโตจ้องมองการกระทำของภรรยาของเขา แม้อยากจะเอาขาของนางออกจากกายของเขาก็ไม่กล้าด้วยกลัวว่าตนนั้นจะไปปลุกให้นางตื่นขึ้นแต่แล้วยังไม่ทันได้ขยับกายออกมือเรียวบางขาวๆ ข้างหนึ่งของนางก็พาดมาที่หน้าอกแกร่งของเขา

นิ้วเรียวสวยค่อยๆ สัมผัสไปที่เนินเนื้ออกแกร่งของชายหนุ่มจนรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขานั้นเหมือนจะร้อนวูบวาบขึ้นมา จนความต้องการบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในกายของเขานั้นดูจะตื่นตัวขึ้นมาทันใด

โหวซือหยางลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากไม่คิดเลยว่าฮูหยินของเขาจะหลับลึกและยั่วยวนเขาได้ถึงเพียงนี้จากนี้ไปเขาคงไม่กล้าให้นางไปนอนข้างกายใครอีกต่อไปแล้ว

มือเรียวของนางลูบคลำผิวกายของเขาไปทั่วจนถึงกลางกายที่ไร้สายรัดเอวนั้น ดวงตาสีนิลก็เบิกกว้างขึ้นก่อนจะรวบข้อมือทั้งสองข้างของนางเอาไว้แล้วพลิกกายขึ้นทาบทับนางทันที

เมื่อถูกผู้เป็นสามีคร่อมกายเอาไว้หลิวซือซือก็ตื่นขึ้นจากความฝัน ฝันแปลกประหลาดที่ไม่เคยได้ฝันมาก่อน

'นางฝันว่าได้ลูบไล้งูสีขาวตัวใหญ่น่าตาน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อย'

'บ้าจริงหรือที่ลูบๆ อยู่นั้นคือตัวของเขางั้นหรือ'

“ทะ ท่านจะทำอะไร”

“ข้าต่างหากที่ต้องถามเมื่อครู่เจ้าทำอะไร”

“ขะ ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะเจ้าคะ”

“แต่เจ้าลูบที่อกของข้าอยู่อย่างนั้นไม่คิดอะไรแน่หรือ”

“ทะ ท่านพี่พูดอะไรเมื่อครู่ข้าหลับไปแล้วจริงๆ นะ”

“เจ้าไม่ต้องกังวลไปข้าจะสอนเจ้าเอง”

“ทะ ท่านว่าอะไรนะ อื้อออ…”

- - - - - - - - - -

[1] ครึ่งชั่วยาม = หนึ่งชั่วโมง