บทที่ 17 ถึงเวลาแล้ว

“ผิงเอ๋อเจ้าว่าอะไรนะ”

“ข้าเห็นพี่หญิงเอาแต่พูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกับซือหยางคนงานที่มาทำงานในไร่ของเราน่ะเจ้าค่ะ"

"ท่านพ่อหากปล่อยไว้แบบนี้อาจจะทำให้บ้านของเราเสียหายได้นะเจ้าคะ สัญญาแต่งงานของสกุลหลิวกับสกุลโหวอาจสั่นคลอนได้ของหมั้นที่ทางฝั่งนั้นส่งมาก็อาจถูกริบคืนแว่วว่าท่านพ่อใช้มันไปบางส่วนแล้วไม่ใช่หรือ”

หลิวผิงเอ๋อพยายามเป่าหูผู้เป็นบิดาและมารดาเพื่อหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะขับไล่หลิวซือซือออกไปจากบ้านให้เร็วขึ้นและของทุกอย่างที่เป็นของหลิวซือซือย่อมตกเป็นของนาง

ใบหน้าที่ร้ายกาจของผู้เป็นบุตรสาวอยู่ในการจับจ้องมองของมารดาตลอด

เย่หลันถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้าที่ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านมานานนับกี่ปีหลิวผิงเอ๋อก็ยังคงไม่เปลี่ยนไปเลย นางที่เอาแต่สนใจความสุขสบายของบุตรสาวจนลืมนึกไปว่าควรที่จะสั่งสอนนางให้ดีกว่านี้

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าในที่สุดก็ใกล้ครบกำหนดสัญญาหมั้นหมายนั้น

หลิวซือซือที่เคยให้คำมั่นสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะกับครอบครัวว่าจะแต่งงานกับบุตรชายสกุลหยวนผู้นั้นแทนน้องสาวต่างมารดาผู้ที่เวลานี้ก็ยังไม่ลงรอยกันแต่อย่างใด

“ซือหยางข้ามีอะไรจะบอกเจ้า”

“อะไรหรือ”

“คือว่า”

หลิวซือซือไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่มตรงๆ นางยอมรับว่ามีใจให้เขามานานแล้ว บุรุษที่คอยเคียงข้างนางและคอยช่วยเหลือนางมาตลอดผู้นี้ทำให้นางหลงรักไปโดยไม่รู้ตัว

“เจ้าจะพูดอะไร”

“ข้าไม่อาจรับรักเจ้าได้”

“เพราะเหตุใด”

“ข้ามีคู่หมั้นแล้ว”

“เจ้าน่ะหรือ แต่ว่าเจ้าเป็น”

“ข้าเป็นอะไร”

“คู่หมั้นของเจ้าที่ว่านั่นคือใครหรือ”

“บุตรชายสกุลโหวสัญญาหมั้นหมายมีมาตั้งแต่ท่านปู่ของข้ายังมีชีวิตอยู่ไม่อาจยกเลิกได้อีกทั้งบ้านนั้นก็ส่งของหมั้นมาแล้ว”

“ข้าเคยได้ยินเจ้าบอกว่าสัญญาหมั้นหมายนั้นให้บุตรสาวคนเล็กของตระกูลแต่งไปไม่ใช่หรือ หากเป็นเช่นนั้นก็ต้องเป็นน้องสาวของเจ้าสิแล้วเหตุใดจึงเป็นเจ้า”

“ก็เพราะว่าตอนนั้นข้าอยากที่จะออกจากบ้านสกุลหลิวมากอย่างไรเล่าถึงได้รับปากจะแต่งแทนนาง ใครจะไปรู้ล่ะว่า…"

นางหยุดพูดก่อนจะชายตามามองเขาเล็กน้อย

"ช่างเถอะ ข้าพูดคำไหนย่อมเป็นคำนั้นไม่อาจเสียคำพูดได้”

“มิน่าเล่าเจ้าถึงไม่รับรักข้าเสียทีเพราะเจ้ามีคนในใจแล้วนี่เอง”

“เจ้าได้ฟังที่ข้าเล่าไปก่อนหน้านี้หรือไม่ ข้าบอกไปแล้วว่าการแต่งงานนี้เป็นข้าเองที่เผลอไปตกปากรับคำกับคนในครอบครัวก่อนที่จะมาพบเจ้า ข้าเป็นคนที่พูดคำไหนก็คือคำนั้นไม่อาจคืนคำได้”

“เจ้าจึงทิ้งข้าไปงั้นหรือ”

“ซือหยางเจ้าเป็นคนดีและขยันทำงานเช่นนี้ย่อมมีคนที่หมายปองและคู่ควรกับเจ้ามากกว่าข้า”

“เฮอะ แล้วเจ้าไม่คู่ควรกับข้างั้นหรือ”

“ไม่ใช่เช่นนั้นข้านั้นหาใช่คนดีไม่ ทั้งปากร้ายและเอาแต่ใจ”

“ข้าไม่ถือ “

“พอเถอะน่าเจ้าทำข้ากังวลใจอยู่นะ”

“เอาเถอะหากนี่เป็นความพึงใจของเจ้าข้าก็ไม่อาจให้เจ้าทิ้งครอบครัวไปได้ แต่ข้าได้ยินมาว่าคุณชายสกุลโหวนั้นพิการทั้งยังหน้าตาอัปลักษณ์เจ้าจะอยู่กับเขาได้หรือ”

“ก็คิดเสียว่าเขาเป็นพี่ชายคนหนึ่งเหตุใดจะอยู่ไม่ได้”

“ซือซือ สามีกับพี่ชายสถานะต่างกันนะ”

“ซือหยางพอเถอะข้ากับเจ้ามันเป็นไปไม่ได้ เจ้าเลิกพูดจาเกลี้ยกล่อมข้าแล้วกลับบ้านไปได้แล้ว”

“เช่นนั้นก็ได้”

เขาพูดจบก็หันหลังให้นางทันทีสร้างความแปลกใจให้แก่หลิวซือซือเป็นอย่างมาก

‘อะไรของเขาก่อนหน้านี้เถียงนางเอาเป็นเอาตายแต่เหตุใดถึงได้ยอมจากไปง่ายๆ เช่นนี้กัน หรือว่าเรื่องที่นางเคยได้ยินจากอี้ซวนนั้นจะเป็นความจริง’

‘เขาเองก็มีสตรีที่ชื่นชอบอยู่แล้วเมื่อเกี้ยวนางไม่สำเร็จจึงละทิ้งนางไปอย่างไม่ใยดีเช่นนี้’

หลิวซือซือจ้องมองแผ่นหลังแกร่งของชายตรงหน้าที่ค่อยๆ เดินลับหายไป ดวงตาก็เริ่มมีน้ำใสๆ ระรื่นขึ้นมาทีละนิด

‘ข้าไม่ควรปล่อยใจเช่นนี้ตั้งแต่แรก ควรที่จะเคยชินกับความมักมากของบุรุษที่ไม่ว่ายุคไหนก็ไม่มีทางแปรเปลี่ยนไปสิ เข้มแข็งไว้ซือซือเจ้ายังมีหน้าที่ที่ต้องทำ’

นางเช็ดน้ำตาจากหางตาเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านท่ามกลางการเฝ้ามองจากคนสองคนที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นให้กับภาพตรงหน้าที่แอบมองอยู่เนิ่นนาน

“นี่ๆ คุณชายของเราทำเกินไปหรือไม่”

“จะไปรู้หรือ”

“น่าสงสารนางนะ”

“สงสารตัวเองก่อนดีหรือไม่ ไปได้แล้วพวกเรายังมีงานต้องทำอีกมากเลยนะ”

“โถ่ขอมองส่งนางอีกนิดไม่ได้หรือ”

“ไปได้แล้ว”

สิบวันผ่านไปและแล้วงานแต่งงานของบ้านสกุลหลิวและบ้านสกุลโหวก็มาถึง

ขบวนรับเจ้าสาวของบ้านสกุลโหวมารอที่หน้าบ้านสกุลหลิวตั้งแต่เช้า ทั้งบิดาและแม่เลี้ยงต่างก็วิ่งวุ่นรีบนำสินเดิมของเจ้าสาวออกมารอที่หน้าประตูท่ามกลางความวุ่นวายของคนในบ้าน

หลิวผิงเอ๋อเมื่อสบโอกาสเหมาะไม่มีใครสนใจนางนั้นก็รีบเดินเข้าไปในห้องของหลิวซือซือด้วยความรวดเร็ว

หน้ากระจกทองเหลืองมีสตรีที่ถูกจับแต่งหน้าทาชาดปากจนลูกเป็ดน้อยที่มอมแมมกลายเป็นหงส์ที่งดงามยิ่งนัก

“ฮึ ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะรักษาสัญญามาจนถึงวันนี้”

“ข้านั้นนึกตั้งใจให้โอกาสเจ้าได้กลับตัวแต่ก็ยังเหมือนเดิมหลิวผิงเอ๋อเจ้าคิดจริงๆ น่ะหรือว่าเจ้าจะมาแทนที่ของข้าได้ เรื่องราวฉาวๆ ของเจ้าน่าจะล่วงรู้ไปทั่วเมืองแล้วกระมัง”

“นี่เจ้า!”

“เมื่อข้าแต่งออกไปจากบ้านหลังนี้ข้าก็เป็นเหมือนคนนอกแล้ว กิจการที่ข้าเคยทำก็ยกส่วนหนึ่งให้ท่านพ่อดูแลแต่ข้าไม่ได้มอบมันให้เจ้า ดังนั้นอย่าคิดที่จะเป็นคุณหนูนอนสบายไม่ทำการทำงานเช่นนี้และหากว่าเจ้ากล้ายักยอกเงินของบ้านไป ข้านี่ล่ะจะเป็นคนเอาของทุกอย่างที่เคยให้พวกเจ้ากลับคืนมาเป็นของข้า”

“เจ้าขู่ข้างั้นหรือ”

“คนอย่างข้าไม่เคยขู่ใครพูดสิ่งใดล้วนทำจริงทั้งนั้น รับปากมาสิหากว่าเจ้ายังคิดก่อเรื่องขึ้นอีกของทุกๆ อย่างที่เจ้าครอบครองอยู่รวมไปถึงท่านพ่อท่านแม่ของเจ้า เจ้าต้องยินยอมยกให้ข้า”

หลิวผิงเอ๋อที่ได้ยินดังนั้นก็ตกใจเล็กน้อย

'ทุกอย่างเลยงั้นหรือ นางบ้าไปแล้วหรืออย่างไร'

“เจ้าเงียบนานเกินไปนะ ว่าอย่างไรกล้ารับปากข้าหรือไม่”

“ขะ ข้ารับปากก็ได้”

หลิวซือซือยกยิ้มก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ทั้งยังยืนจับจ้องใบหน้าของหลิวผิงเอ๋อไม่วางตา

'น่าเสียดายใบหน้างดงามเป็นที่หลงใหลของบุรุษทั้งเมืองแต่นิสัยของนางกลับตรงกันข้ามกันเสียอย่างนั้น'

“ซือซือออกมาได้แล้วขบวนเจ้าบ่าวมารอนานแล้วนะ อ้าว…ผิงเอ๋อเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรือ”

“ท่านแม่ข้าเพียงมาดูแลความเรียบร้อยของพี่หญิงเท่านั้นเองเจ้าคะ”

เย่หลันมองดูนางด้วยหางตาก็รู้ได้ทันทีว่าหลิวผิงเอ๋อคงต้องมาหาเรื่องหลิวซือซือเป็นแน่

แต่ก่อนนางเกลียดชังลูกติดสามีผู้นี้มากแต่เพราะที่ผ่านมานางเปลี่ยนเป็นคนละคน ทั้งยังช่วยครอบครัวทำมาหากินไม่น้อยซึ่งต่างจากบุตรสาวของตนเองที่เอาแต่สร้างเรื่องราวให้นางปวดหัวไม่เว้นวัน

คงมีเพียงหลิวซือซือเท่านั้นที่พอจะกอบกู้หน้าตาสกุลหลิวกลับคืนมาได้บ้างแล้วจะไม่ให้นางย้ายข้างไปหาลูกเลี้ยงเช่นหลิวซือซือได้อย่างไร

“วันนี้เป็นวันมงคลของพี่สาวเจ้าๆ อย่าได้คิดจะก่อเรื่องหรือหาเรื่องนางเป็นอันขาด"

"ท่านแม่ข้าเป็นลูกสาวแท้ๆ ของท่านนะเหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้นกัน”

“เพราะว่าเป็นลูกสาวน่ะสิข้าถึงได้ตักเตือนเจ้ามันหัวสมองทึบคิดสิ่งดีๆ เหมือนคนอื่นได้ที่ไหนกัน”

“ท่านแม่!”

“เอาเถอะเจ้าคะนี่ก็ได้เวลาแล้วเรื่องในบ้านหลังจากนี้พวกท่านก็จัดการเองไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว"

หลิวซือซือพูดจบก็ปรายตามองไปที่หลิวผิงเอ๋อ

“ส่วนเจ้าแม้จะอยู่ในฐานะบุตรสาวสกุลหลิวน้องสาวของข้าแต่หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าไม่อาจช่วยเจ้าปกปิดความผิดได้อีกแล้ว”

นางพูดจบก็เดินออกจากห้องนอนที่เคยใช้ชีวิตอยู่นานนับหลายเดือนและในที่สุดนางก็ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านสกุลหลิวนี้ไปได้เสียที

'หวังว่าชีวิตข้างหน้าของข้าจะไม่มีเรื่องราวใดๆ ให้ปวดหัวอีกนะ'