บทที่ 20 ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกลนัก

‘นางไว้ใจเขามากเกินไปหรือไม่นะ’

หลิวซือซือว่าจ้างชาวบ้านในบริเวณโดยรอบของเมืองเข้ามาทำงานในฟาร์มผักแห่งใหม่นี้

แผ่นดินที่เคยแห้งแล้งไม่ว่าจะปลูกพืชผักใดๆ ก็ไร้หนทางได้เก็บเกี่ยวนั้น นางก็สามารถพลิกฟื้นให้กลับมามีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

พืชผักผลไม้มากมายหลากหลายชนิดที่ไม่ค่อยจะมีใครปลูกได้ไม่ว่าจะเป็นผักสลัด มะเขือเทศลูกใหญ่ทั้งยังมีฟาร์มข้าวสาลีที่เวลานี้เริ่มสุกงอมได้ที่อีกไม่กี่วันข้างหน้าก็สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้แล้ว

“ซือซือ”

เสียงเรียกของผู้เป็นสามีดังแว่วมาแต่ไกลเขาวิ่งมาหานางด้วยความรวดเร็วสีหน้าและแววตาของเขาแลดูเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย

‘เป็นอะไรของเขา’

“แดดแรงเช่นนี้เจ้าออกมาทำไมเล่า”

“ข้ามาดูแลคนงานเผื่อว่าพวกเขาจะจดจำที่ข้าบอกได้ไม่หมด”

“จำได้อยู่แล้ว ดูนั่นสิมีท่านแม่คอยยืนสั่งการอยู่ทั้งยังมีพี่เขยของข้าอีกคนด้วยเจ้าอย่ากังวลไปเลยเข้าห้องไปพักผ่อนดูแลตัวเองดีกว่าดูสิลูกดิ้นใหญ่แล้ว”

“ไม่ใช่เสียหน่อย”

“แต่ข้าเห็นนะ”

เขาตอบนางกลับพร้อมทั้งใช้มือหนาลูบที่หน้าท้องของนางเบาๆ หลิวซือซือมองค้อนผู้เป็นสามีที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย

นางแค่รู้สึกเบื่อที่ต้องอยู่แค่ภายในบ้านอยากที่จะออกมาสูดอากาศและทำในสิ่งที่นางรักบ้างก็เท่านั้น

“ไม่เอาน่าข้าก็แค่เป็นห่วงเจ้าก็เท่านั้นเอง ไปเถอะเข้าไปข้างในกันข้าจะนวดให้เจ้าเอง”

“ท่านพูดแล้วนะ”

เขาพยักหน้าทั้งยังยิ้มกว้างให้นาง

“แต่ข้าขอนั่งตรงม้าโยกหน้าบ้านได้หรือไม่ อยากสูดอากาศอีกสักเล็กน้อยน่ะ”

“ก็ได้ๆ”

ชายหนุ่มไม่อยากขัดใจผู้เป็นภรรยา เขาค่อยๆ ใช้สองมือประคองนางไปนั่งตรงม้าโยกที่ตั้งใจสรรหามาให้นางได้นั่งพักผ่อนแม้จะต้องเดินทางไปซื้อไกลถึงแดนเหนือของแคว้นก็ตาม

หลิวซือซือนั่งลงโดยมีผู้เป็นสามีคอยนวดให้อย่างเบามือ นางยิ้มให้เขาเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า

‘หลิวผิงเอ๋อข้าหวังว่าเจ้าจะรักษาสัญญาและดูแลครอบครัวของเจ้าให้ดี หากวันใดที่เจ้าทำให้ท่านพ่อกับท่านแม่ของเจ้าต้องเสียใจอีก ข้าหลิวซือซือผู้นี้จะกลับไปทวงครอบครัวของเจ้าของร่างนี้คืนจากเจ้าอย่างแน่นอน’

แหวนไม้ที่ถูกพันด้วยต้นหญ้าจนแห้งเหี่ยวไปหมดแล้วถูกหลิวซือซือเจ้าของร่างคนเก่าเก็บเอาไว้เป็นอย่างดี ไม่รู้ความสัมพันธ์ในอดีตของคนทั้งคู่ว่าเพราะเหตุใดถึงได้เกลียดชังกันแต่นางในเวลานี้ก็เพียงแค่อยากให้ผู้เป็นน้องสาวต่างมารดานั้นได้กลับตัวกลับใจเสียที

แหวนไม้ที่หลิวผิงเอ๋อทำให้นางเมื่อครั้งยังเป็นเด็กเล็กๆ กันนั้นและได้มอบมันให้ผู้เป็นพี่สาวเป็นของขวัญวันเกิดแต่เพราะครั้งหนึ่งเด็กหญิงทั้งสองเกิดทะเลาะกันจนหลิวซือซือโยนแหวนนั้นทิ้งลงบ่อน้ำไปต่อหน้าต่อตา ทำให้หลิวผิงเอ๋อเสียใจและโกรธเกลียดพี่สาวของนางเป็นอย่างมากตั้งแต่นั้นมาทั้งคู่ก็ดูเหมือนจะไม่ลงรอยกันเรื่อยมา

แต่ไม่มีใครรู้ว่าคืนวันนั้นเป็นหลิวซือซือที่ลงไปงมแหวนไม้นั้นกลับคืนมา แหวนที่หลิวผิงเอ๋อตั้งใจทำให้ผู้เป็นพี่สาวที่นางรักยิ่ง

หลิวผิงเอ๋อกำแหวนในมือเอาไว้แน่นไม่คิดว่าหลิวซือซือจะยังเก็บมันเอาไว้มาจนถึงทุกวันนี้

“พี่หญิงข้าขอโทษ”

หลิวผิงเอ๋อเอาแต่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นในห้องนอนเพียงลำพังเพราะความรู้สึกโกรธในเหตุการณ์วันนั้นและความริษยาที่ผู้เป็นบิดาเอาแต่ดูแลหลิวซือซือทำให้นางอยากที่จะเอาชนะพี่สาวของนางในทุกๆ เรื่องและอยากครอบครองทุกสิ่งที่ควรจะเป็นของนางก็เท่านั้นเอง

จดหมายฉบับเล็กที่แนบมากับแหวนไม้วงนั้นมีเพียงข้อความสั้นๆ ที่หลิวซือซือเขียนเอาไว้

‘ชีวิตนี้ของเจ้ายังอีกยาวไกลนัก อย่าได้ละทิ้งความฝันเพราะคนเห็นแก่ตัวเช่นข้า’

แม้จะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ผู้เป็นพี่เขียนมากเท่าใดนักแต่นั่นก็ทำให้หลิวผิงเอ๋อเริ่มกลับมามีสติอีกครั้ง

‘จากนี้ไปข้าจะปรับปรุงตนเองให้ดีขึ้นจะไม่ทำให้ท่านพ่อ ท่านแม่และพี่หญิงต้องเสียใจอีกแล้ว’

แสงแดดรำไรที่ส่องเข้ามาในห้องนั้นทำให้หลิวผิงเอ๋อหันไปมอง นางค่อยๆ ก้าวเดินลงจากเตียงนอน และในที่สุดนางก็ก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนที่ใช้กักขังตนเองมานานนับครึ่งเดือนเสียที

ใบหน้าขาวซีดเมื่อต้องแสงแดดก็เริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อยดูเป็นคนที่มีสุขภาพดีขึ้นมาในสายตาของเหล่าคนงานและบิดามารดาของนาง

เย่หลันที่ยังกังวลเกี่ยวกับบุตรสาวของนางอยู่นั้นก็เป็นต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นนางยอมก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนเสียที

นางคิดถูกแล้วที่ส่งคนไปบอกข่าวกับหลิวซือซืออาจจะเป็นเพราะนางหรือไม่ที่ทำให้หลิวผิงเอ๋อกลับมามีชีวิตชีวาดังเดิมอีกครั้ง

“นี่เจ้าน่ะยังไม่ตายอีกหรือ”

หลิวผิงเอ๋อที่ยืนรับลมและแสงแดดหน้าบ้านอยู่นั้นก็ชะงักไปทันทีที่ได้ยินเสียงของบุรุษคนหนึ่งร้องทักขึ้นมา ‘แต่ทักแบบนี้ไม่ต้องทักดีกว่ากระมัง’

“เจ้าว่าอะไรนะ”

“ข้าถามว่าเจ้ายังไม่ตายอีกหรือ แล้วเมื่อไหร่จะเลิกก่อเรื่องเสียทีมาทำงานในไร่ได้แล้ว”

“ทะ ทำไมข้าต้องทำด้วย”

“ก็นายหญิงซือซือบอกว่าไร่นี้เป็นของนายท่านหลงเยี่ยน นายหญิงเย่หลันแล้วก็ของเจ้าแล้วอย่างไรล่ะ หากเจ้าไม่มาทำงานอีกเช่นนั้นพวกข้าจะหุบกิจการของเจ้าแล้วนะ”

“ปากเสียพี่หญิงของข้าไปรับคนแบบเจ้ามาทำงานได้อย่างไรกันนะ”

“แล้วจะทำไม”

อี้ซวนที่ยืนท้าวเอวมืออีกข้างก็ค้ำด้ามจอบเอาไว้เอียงคอมองมาที่นางอย่างกวนที่สุด หลิวผิงเอ๋อที่เห็นการกระทำของอีกฝ่ายก็เริ่มโมโหขึ้นมานางที่ยืนย่ำเท้าไปมากับพื้นหน้าบ้านก็ตั้งท่าเดินฉับๆ เข้าไปหาชายหนุ่มด้วยความว่องไวเหมือนกับว่าอาการบาดเจ็บจะหายไปหมดแล้ว

“นี่เอาจริงหรือเมื่อครู่ข้าเพียงแค่ล้อเล่นเองนะ จะ…เจ้าอย่าเข้ามานะ”

“เจ้าจะหนีไปไหนเมื่อครู่ยังปากดีอยู่เลยหยุดวิ่งแล้วมาให้ข้าตีเสียดีๆ”

“หยุดให้โง่สิ”

อี้ซวนวิ่งนำหน้านางไปทั่วไร่ทำเอาบิดาและมารดาของนางอดที่จะส่ายหัวให้พวกเขาไม่ได้

แต่เพราะหลิวผิงเอ๋อที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งก็ทำให้ทั้งคู่ยังคงปิดปากไม่ได้ห้ามปรามออกมาแต่อย่างใด พวกเขายังอยากเห็นภาพๆ นี้ของนางไปอีกนานภาพความสดใสเหมือนเด็กๆ เช่นนี้ช่างหาได้ยากยิ่งนัก

หงเย่ที่กำลังพรวนดินและให้ปุ๋ยดอกไม้อยู่นั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองคนทั้งคู่แล้วส่ายหัวให้พวกเขาเล็กน้อยท่ามกลางสายของผู้เป็นปู่ที่จับจ้องมายังหลานชายของตนเอง

คุณหนูใหญ่ที่เคยร้ายกาจผู้นั้นเวลานี้ได้ทำให้ทุกคนที่เคยชิงชังและหมางใจกับนางได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นความรักและเคารพนางแล้ว

‘นายหญิงคุณหนูใหญ่ในตอนนี้นางมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบตามที่ท่านได้ใฝ่ฝันเอาไว้แล้วนะขอรับ’

ชายแก่เหม่อมองออกไปยังทุ่งหญ้ากว้างพร้อมทั้งรอยยิ้มที่ดูสุขใจที่สุดตลอดระยะเวลาที่ได้มาอยู่กับบ้านสกุลหลิว

หลิวหลงเยี่ยนเองก็มองมาที่พวกเขาเช่นกัน

‘ตาแก่คนนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ยังคงไม่ทอดทิ้งเขาไม่ทอดทิ้งสกุลหลิวของเขาตามที่อดีตภรรยาของเขาเคยร้องขอเอาไว้จริงๆ’

“ขอบใจเจ้ามากนะหลิวซือซือ”

หลิวหลงเยี่ยนพึมพำในใจก่อนจะทอดมองออกไปยังไร่นาและไร่สวนที่บุตรสาวคนโตเป็นคนสร้างขึ้นมาให้เขา ครอบครัวสกุลหลิวกลับมามีทุกอย่างอีกครั้งทั้งความรัก ความอบอุ่น ความมั่งคั่งก็เพราะนางคนเดียว หลิวซือซือ

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครมาจากไหน ข้าขอบคุณเจ้าจริงๆ”

-จบบริบูรณ์-