บทที่ 19 ทวงคืนสัญญา

หลังจากหลิวซือซือแต่งงานออกไปไม่นานก็ได้ยินมาว่าหลิวผิงเอ๋อนั้นถูกฮูหยินนายอำเภอทุบตีทำร้ายเกือบปางตายเพราะหลิวผิงเอ๋อแอบคบชู้กับสามีของนางนั่นเอง 

ใบหน้าที่เคยสวยหวานถูกตบตีจนแก้มนุ่มนิ่มที่เคยมีเลือดฝาดนั้นแตกไปหมด ดวงตาบวบปูดร่างกายถูกทุบตีจนเดินไม่ได้ อาการบาดเจ็บสาหัสทำให้หลิวผิงเอ๋อต้องนอนซมอยู่บนเตียงไปหลายวัน แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือ นางแท้งลูก!

“ท่านพ่อ”

“ซือซือเจ้ามาแล้ว ละ…แล้วนั่น”

“สามีของข้า ลูกเขยของท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“ห๋า ก็ไหนบอกว่า”

“ท่านพ่อตาขออภัยที่ข้าไม่ได้บอกท่านแท้จริงแล้วเรื่องราวที่เกี่ยวกับบุตรชายสกุลโหวนั้นล้วนเป็นข้าที่ปล่อยข่าวลือเหล่านั้นออกไปทั้งสิ้น”

“อะ อะไรนะ!”

“ข้าเพียงแค่อยากเลือกเจ้าสาวผู้ที่จะต้องมาอยู่เคียงข้างกันไปตลอดชีวิตด้วยตนเองจึงได้สร้างเรื่องเหล่านั้นขึ้นมาก็เท่านั้นหวังว่าท่านพ่อจะเข้าใจและให้อภัยข้า”

หลิวหลงเยี่ยนจ้องมองบุตรเขยที่รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาไม่น้อย ข้างหลังยังถูกติดตามมาด้วยบุรุษรูปร่างน่ายำเกรงอีกสองคนดูแล้วน่าจะเป็นคนสนิทที่คอยติดตามดูแลเขาและสาวใช้อีกสองคนที่เดินถือตะกร้ามาคนละใบน่าจะเป็นสาวใช้ที่ดูแลหลิวซือซือนั่นเอง

‘ดูๆ ไปแล้วซือซือของเขาคงจะสุขสบายไม่น้อยเลยทีเดียว ไม่น่าห่วงอะไรแล้วกระมัง

แต่คนที่น่าห่วงในเวลานี้คงไม่พ้น….’

“ผิงเอ๋อเจ้าหยุดทำร้ายตนเองเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

เสียงของเย่หลันดังแว่วออกมาจากห้องนอนห้องที่เคยเป็นของนางแต่เวลานี้ได้ถูกหลิวผิงเอ๋อครอบครองไปแล้ว

“ซือซือพ่อก็ไม่รู้จะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไรผิงเอ๋อเอาแต่ทำเรื่องงามหน้ายิ่งนักทำให้เจ้าแปดเปื้อนไปด้วย ได้ยินว่าฮูหยินนายอำเภอจะเอาเรื่องของนางไปป่าวประกาศให้นางอับอายไปทั่วทั้งเมือง พ่อนั้นไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว”

“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องของฮูหยินผู้นั้นหรอกเจ้าค่ะ ท่านพี่จัดการให้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว”

“เอ๋”

“ฮูหยินนายอำเภอเป็นลูกน้องใต้บังบัญชาของบิดาข้าดังนั้นท่านไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกขอรับ ข้าจัดการให้นางเก็บเรื่องนี้เอาไว้ไม่ให้แพร่งพรายออกไปแล้ว”

“จริงหรือนี่”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ เวลานี้ท่านควรเข้าไปดูแลนางดีกว่า”

“แล้วเจ้า…”

หลิวซือซือส่ายหน้านางไม่อยากเข้าไปในเวลานี้เพราะเท่ากับว่านางมาเพื่อเยาะเย้ยหลิวผิงเอ๋อเท่านั้น

คนอย่างหลิวผิงเอ๋อไม่มีทางคิดเรื่องดีๆ เหมือนใครเขาเป็นและดูเหมือนว่าบิดาของนางจะคิดเช่นเดียวกัน

แม่เลี้ยงเย่หลันเดินออกมาจากห้องของบุตรสาวด้วยท่าทางเหนื่อยล้าหลายวันมานี้นางเอาแต่เฝ้าไข้ผู้เป็นบุตรสาวแทบไม่ได้หลับได้นอน อาการหวาดผวาของหลิวผิงเอ๋อทำให้นางกังวลจนนอนไม่หลับเมื่อสายตาพลันมาพบเข้ากับหลิวซือซือก็ดูเหมือนว่าใบหน้านั้นจะดีใจขึ้นมาไม่น้อย

หลิวซือซือยิ้มให้นางเล็กน้อยก่อนจะรับเอาของจากสาวใช้มายื่นให้กับบิดา

“ท่านพ่อรับนี่ไปนะเจ้าคะ”

เขาพยักหน้าก่อนจะรับเอาตะกร้าที่ภายในบรรจุห่อยาและของเยี่ยมมาจากบุตรสาวคนโตมาถือเอาไว้แล้วกล่าวขอบคุณนางทั้งน้ำตา

“ข้าไม่ได้เรื่องเสียจริง เจ้าแต่งงานออกเรือนไปแล้วก็ยังต้องมาวุ่นวายจัดการเรื่องในบ้านไม่รู้จบ”

“ช่างเถอะเจ้าค่ะถึงอย่างไรท่านก็เป็นท่านพ่อของข้าและนางก็เป็นน้องสาวของข้าแม้จะเป็นน้องสาวต่างมารดาก็เถอะ เพราะถึงอย่างไรมารดาของนางก็คอยดูแลข้ามาเป็นอย่างดีแม้จะพูดจาไม่ค่อยลงรอยกันนัก”

หลิวซือซือกล่าวติดตลกจนบิดาและแม่เลี้ยงของนางอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ หลิวซือซือจ้องมองใบหน้าที่เคยสวยสะพรั่งงดงามตามวัยของนางแต่ในเวลานี้กลับเริ่มเหี่ยวย่นเพราะความเครียดจากการกระทำของบุตรสาวแท้ๆ ของนางนั่นเอง

“ท่านแม่”

เย่หลันที่ได้ยินคำเรียกจากหลิวซือซือก็เงยหน้าขึ้นมามองนางด้วยความตกตะลึงไม่น้อยเพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานเท่าใด หลิวซือซือก็ไม่เคยเรียกนางว่าแม่เลยสักครั้ง

“จะ…เจ้า เรียกข้าว่า”

“ท่านได้ยินถูกแล้วข้าเรียกท่านว่าท่านแม่เมื่อก่อนข้าอาจจะไม่ชอบใจท่านนักเพราะท่านเอาตามใจหลิวผิงเอ๋อและไม่คิดจะตักเตือนนางเลยสักเพียงนิด แต่ตอนนี้พวกท่านเองก็ได้รับบทเรียนกันมามากพอแล้วและข้านั้นก็ออกเรือนแล้วไม่ควรทำตัวเป็นเด็กๆ อีกต่อไป”

“ข้าฝากสิ่งนี้ให้นางด้วยนะเจ้าคะท่านแม่”

หลิวซือซือยื่นถุงผ้าที่ภายในบรรจุของบางสิ่งให้แม่เลี้ยงนำไปให้หลิวผิงเอ๋อ

“ข้าหวังว่าเรื่องราวที่ผ่านมาจะทำให้นางคิดอะไรขึ้นมาได้บ้าง ฝากบอกนางด้วยว่าหากว่านางยังรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับข้าไม่ได้ ข้าหลิวซือซือผู้นี้จะมาทวงสัญญานั้นคืน”

หนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรีสูงวัยต่างก็หันมามองหน้ากัน ไม่รู้เลยว่าบุตรสาวทั้งสองของพวกเขานั้นไปให้คำมั่นสัญญากันตั้งแต่เมื่อใด พวกเขาไม่คิดจะสืบถามความต่อแต่อย่างใดได้แต่มองตามบุรุษผู้เป็นเขยและบุตรสาวคนโตของบ้านเดินออกไปจากบ้านสกุลหลิวท่ามกลางบ่าวรับใช้ที่คอยดูแลตามติดผู้เป็นเจ้านายของพวกเขาอย่างใกล้ชิด

ไม่คิดว่าสตรีที่เอาแต่ก่อเรื่องและเกียจคร้านในวันนั้นจะได้ดิบได้ดีมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบในวันนี้

‘หลิวซือซือ เจ้าคือคนที่จะมาช่วยบ้านของเราตามคำทำนายของท่านเจ้าอาวาสจริงๆ สินะ’

หลิวซือซือกลับจากบ้านสกุลหลิวก็เข้ามานั่งทำบัญชีของไร่ต่อ ตั้งแต่ออกเรือนมานางก็ขยับขยายกิจการฟาร์มผักในตัวเมืองเฉิงตูเพิ่มอีกหนึ่งแห่งที่นับวันกิจการของนางก็ยิ่งรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ

เพราะทั้งข้าวสาลีและพืชผักที่ได้จากไร่ทั้งสองแห่งนั้นแทบจะไม่เพียงพอต่อความต้องการของลูกค้าทั้งในเมืองหลวงและเมืองโดยรอบ เช้าวันนี้นางจึงลุกขึ้นมาทำงานตั้งแต่เช้าเพื่อจะเปิดรับคนงานเพิ่มนั่นเอง

อี้ซวนที่เคยทำงานในไร่บ้านสกุลหลิวอยากที่จะย้ายมาทำงานในไร่แห่งใหม่ของนางด้วย แต่เพราะหลิวซือซือได้ร้องขอให้เขาช่วยเหลืองานที่บ้านสกุลหลิวต่อและที่สำคัญอยากให้เขาช่วยอยู่อบรมและเป็นหูเป็นตาดูแลน้องสาวอย่างหลิวผิงเอ๋อของนางด้วย อี้ซวนก็พยักหน้ารับแม้จะงุนงงไม่น้อยที่นางยกหน้าที่ดูแลไร่ให้แก่เขา

‘นางไว้ใจเขามากเกินไปหรือไม่นะ’