ตอนที่ 2

ยอดเตยกำลังจะไขกุญแจเปิดประตูรั้วต้องชะงัก ประตูไม่ได้ล็อก คิ้วเรียวกระตุกนิดก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เปิดประตูรั้วเข้าไปด้านใน

บ้านหลังนี้มีสามห้องนอน ห้องน้ำในตัวทุกห้อง ส่วนชั้นล่างเป็นโถงกว้างสำหรับนั่งเล่นและกินข้าว มีชุดโซฟาขนาดใหญ่ที่สามารถพับเก็บเป็นที่นั่ง หรือจะขยายออกเป็นที่นอนได้

ด้านหน้าชุดโซฟามีทีวีจอใหญ่ติดผนัง ด้านล่างเป็นโต๊ะโชว์วางของสองชั้น ชั้นหนึ่งสำหรับวางหนังสือ ส่วนอีกชั้นมีกรอบรูปวางอยู่หลายอัน ชั้นล่างมีห้องน้ำหนึ่งห้อง

ก่อนถึงห้องครัวมีโต๊ะกินข้าวสี่ที่นั่ง ภายในห้องครัวมีเคาน์เตอร์ตัวยาว อุปกรณ์ทำครัวครบครันพร้อมเครื่องดูดควัน พอเปิดหน้าต่างห้องครัวออกไป มองเห็นต้นไม้เขียวชอุ่ม มีทั้งไม้ดอก ไม้ประดับ พืชกินผล และผักสวนครัว

“เตย... มาแล้วเหรอ ได้หมูปิ้งพี่ไหมหมู 6 เหนียว 2 เหมือนเดิมเปล่า”

เสียงถามดังมาจากชั้นสองของบ้าน ได้ยินแต่เสียง ยังไม่เห็นแม้เงาคนพูด ยอดเตยวางของกินไว้โต๊ะกินข้าว หยิบถุงแตงโมกับฝรั่งไปแช่ตู้เย็นไว้ แล้วขึ้นไปชั้นสองเปิดห้องนอนของตัวเอง เธออยากล้างหน้าล้างตาเรียกความสดชื่นสักหน่อย

จัดการตัวเองเสร็จแล้วถึงลงมาด้านล่าง เดินผ่านโต๊ะกินข้าวเข้าครัวเปิดตู้เย็นหยิบถุงผลไม้ที่แช่เย็นไว้ออกมาจัดใส่จาน หยิบขวดน้ำเย็น และแก้วสองใบมาวางที่โต๊ะกินข้าวที่มีผู้ชายตัวโต ๆ นั่งอยู่

“ขอบใจยอดเตยของพี่”

ยอดเตยกลอกตามองบนเป็นเลขแปดคนนั่งฝั่งตรงข้ามของโต๊ะยังเคี้ยวข้าวเหนียวหมูปิ้งตุ้ย ๆ ไม่ได้สนใจบรรยากาศอึมครึมรอบตัว จนเธอพูดกับเขา ชายหนุ่มถึงรู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลก ๆ

“อร่อยไหมล่ะ หมาหน้าเซเว่นหลับหรอกนะ พี่ถึงได้กิน”

ปากที่กำลังเคี้ยวข้าวจนแก้มตุ้ยหยุดกึก คนได้กินข้าวเหนียวหมูปิ้งเพราะหมาหลับมุมปากกระตุก เขารู้ดี ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ายัยยอดเตยคนนี้กำลังงอนเขาอยู่ ที่กลับบ้านในเมืองก่อนเธอ ยอดตองมีธุระต้องเข้าไปมหาวิทยาลัยด่วน พอนึกย้อนถึงเมื่อวานเขาก็ชวนน้องแล้วนี่

‘กลับพร้อมพี่ไหม เย็นนี้พี่มีงานด่วนต้องเข้าสาขา’

ยอดตองเดินเข้าไปในโรงเรือนเพาะต้นกล้า เห็นคนที่นั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กมือหนึ่งถือกระป๋องเมล็ดพันธุ์พืช อีกมือถือที่คีบปากแหลมคีบเม็ดพืชเล็ก ๆ ลงในหลุมของถาดเพาะ แต่ละหลุมมีดินดำอัดอยู่สามส่วนสี่คนทำยังจด ๆ จ้อง ๆ อย่างตั้งใจทั้งพูดกับเขาไปด้วย

‘หืม... ไหนพี่ตองบอกว่าจะกลับตอนเย็นไงคะ’

คนน้องไม่ได้หันไปมองแต่ก็รู้ว่าเป็นพี่ชาย ยอดตองนั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ น้องสาว ยื่นมือไปหยิบที่คีบมาคีบเม็ดเพาะจากกระป๋องในมือน้องไปลงในถาดหลุมอีกถาดที่วางข้างกัน

‘ก็เพื่อนโทร.มาบอกว่ามีงานด่วน พี่เลยต้องรีบไปแก้’

ยอดเตยยังไม่อยากกลับบ้านในเมือง ยังอยากอยู่ที่บ้านสวนอีกสักหน่อย เพราะคิดถึงพ่อกับแม่ ถึงบ้านพักกับบ้านสวนจะไม่ได้อยู่ห่างไกลกันมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะตื่นเช้าขึ้นมาได้เห็นแม่ทำกับข้าว ได้กินข้าวพร้อมพ่อกับแม่ทุกวัน เธอจึงอยากยื้อเวลาอีกหน่อย ชวนพี่ชายกลับพรุ่งนี้แต่เช้า

‘เดี๋ยวพ่อไปส่งเตยเอง ถ้าเตยยังไม่อยากกลับพร้อมพี่เขา’ พ่อเลี้ยงหิรัญเดินเข้ามาในโรงเรือนหลังจากไปดูลูกน้องในสวน ขนพันธุ์ไม้สำหรับออกส่งของวันนี้

สวนพันธุ์ไม้ทวีหิรัญกิจ จำหน่ายพันธุ์ไม้ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดส่งทั่วประเทศ สำหรับเบี้ยต้นกล้าเล็ก ๆ ส่งออกทั่วโลก สำหรับเมล็ดเพาะพันธุ์พืช มีมาตั้งแต่รุ่นตารุ่นยายจนถึงปัจจุบัน

ดูแลโดยพ่อเลี้ยงหิรัญ แม่เลี้ยงรวี ทั้งสองคนมีลูกชายคนโต ยอดตองทิวากร ทวีหิรัญกิจ และลูกสาวคนเล็ก ยอดเตย ทิพากร ทวีหิรัญกิจ ลูกชายคนโตกำลังศึกษาปีสี่คณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า สวนลูกสาวกำลังจะเริ่มเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งคณะเดียวกันกับพี่ชาย แต่คนละสาขา

พ่อเลี้ยงหิรัญให้สิทธิ์ในการตัดสินใจลูกทุกเรื่องในเรื่องที่เห็นสมควร ไม่เว้นแม้แต่เรื่องเรียน อย่างตอนนี้ที่ลูกทั้งสองคนเลือกเรียนในด้านที่ไม่เกี่ยวกับสายงาน หรือเกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัว พ่อเลี้ยงไม่มีปัญหาเพราะตัวเขาเองก็เรียนจบวิศวกรด้านออกแบบมาเช่นกัน

ผู้เป็นพ่ออยากให้ลูกได้ใช้ชีวิตของตัวเอง เลือกชีวิตของพวกเขาเอง เพราะพ่อแม่ทำได้แค่สนับสนุน และยืนดูอยู่ข้างหลังเท่านั้น ไม่ว่าลูกทั้งสองจะเดินไปในทิศทางไหน ถ้าลูกล้ม พ่อกับแม่พร้อมจะเดินไปพยุงขึ้น ถ้าลูกเดินทางผิด พ่อกับแม่พร้อมที่จะไปสะกิดให้เดินทางใหม่ จนกว่าจะส่งลูก ๆ ถึงฝั่ง

อย่างตอนนี้ที่ยอดเตยน้อย ลูกสาวคนเล็กของพ่อกับแม่ ต้องย้ายไปอยู่บ้านในเมือง บ้านพักใกล้มหาวิทยาลัย ซึ่งพ่อเลี้ยงกับผู้เป็นเมียเห็นพ้องต้องกันว่า ซื้อไว้ให้ลูกชายเข้าเรียน

เพราะแม่เลี้ยงรวีเมียรักของเขาคิดถึงลูกชายที่มาเรียนไกลบ้าน พยายามหาทางเข้ามาหาลูกบ่อยจนเกือบจะวันเว้นวัน มาทีก็หอบกันมาทั้งบ้าน จะให้ขับรถไปกลับก็ไม่ไหว บางทีภรรยาอยู่พักกับลูกเป็นเดือน ๆ กว่าจะทำใจได้ก็เกือบปี

จนตอนนี้ยอดตองขึ้นปีสี่พอลูกชายเริ่มขึ้นปีสองปีสามผู้เป็นแม่ก็เริ่มปรับตัวได้ ไปหาบ้างเดือนเว้นเดือนเห็นจะได้ แต่ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนจะไปเรียนรอบนี้

พ่อเลี้ยงหิรัญหวังว่า ภรรยาจะไม่ทิ้งเขา หอบผ้าไปเฝ้าลูกสาวเหมือนเฝ้าลูกชาย เพราะปีนี้งานเยอะกว่าทุกปี เปิดขายทั้งออนไลน์ ทั้งหน้าสวน ส่งออกทั่วประเทศ

ทำให้เขาไม่มีเวลามากนักสำหรับต้องไป ๆ มา ๆ หรือไปค้างที่อื่นนอกจากบ้านสวนเป็นระยะเวลาหลายวัน แต่ยอดเตยมียอดตองอยู่ด้วย พ่อแม่ก็ไม่ห่วงอะไรมาก