ไม่เคยเห็นหน้าแต่ก็พาขึ้นสวรรค์ได้

ตอนที่ 1

ไม่เคยเห็นหน้าแต่ก็พาขึ้นสวรรค์ได้

“ซี๊ด!...อ๊า”

ชายร่างสูงนั่งพิงพนักหัวเตียง มือข้างหนึ่งยกมือถือไว้ตรงหน้า มืออีกข้างล้วงลงใต้ขอบกางเกง รูดแท่งร้อนช้า ๆ พร้อมกับสูดลมหายใจหอบแรง

“ตะวันขา..…อ๊า!”

เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือยั่วเย้าเสียจนชายหนุ่มขบกรามแน่น กล้ามเนื้อท้องแข็งเกร็งเป็นลอนทุกครั้งที่มือกระชากขึ้น ปลายนิ้วหยาบใหญ่รูดแนบกับลำกายที่ขยายตัวเต็มที่ มือหนาร้อนผ่าว

ชลั่ก! ชลั่ก! ชลัก!

“เสียงเธอนี่มัน อ๊า!”

บนหน้าจอเผยให้เห็นมือเรียวเล็กกำลังบีบคลึงหน้าอกตัวเองช้า ๆ ผิวขาวเนียโชว์เด่นอยู่เต็มจอปลายนิ้วยกข้างหนึ่งขึ้นมาขยี้เบา ๆ ที่ยอดถัน แรงบีบหนักขึ้นตามจังหวะมือ

“เสียวมั้ยคะ….ตะวันขา”

หญิงสาวถามออกมาด้วยน้ำเสียงยียวน ทำเอาชายหนุ่มถึงต้องเร่งจังหวะมือขึ้นเรื่อย ๆ มือหนาเลื่อนมือจากโคนขึ้นไปจนสุดปลาย ขณะที่แผ่นอกหนาเริ่มกระเพื่อมตามแรงหอบหายใจ

“อ๊า!โครตเสียวเลยเนเน่…”

ชลั่ก! ชลั่ก!

ตะวันเผลอเร่งจังหวะมือ เสียงฝ่ามือหนารูดกับแท่งร้อนเริ่มดังชัดเจนในห้องเงียบสนิทเขายังคงมองจ้องจอ ไม่ละสายตาสักวินาที

“อื้ม...คนดี ทำเอาเสียวตามเลยค่ะ....”

คนบนหน้าจอพูดพร้อมน้ำเสียงหอบแผ่ว มือทั้งสองกำหน้าอกตัวเอง บีบเข้าหากันช้า ๆ แล้วปล่อย สลับกับขยี้ยอดถันวน ๆ อย่าง ยั่วเย้า

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หลับตาแน่นจินตนาการถึงภาพปลายนิ้วเรียวของหญิงสาวที่กำลังบีบหน้าอกตัวเอง ลากวนวนรอบยอดถันสีกุหลาบอ่อน แล้วหยิกเบา ๆ

“อ๊า....”

เสียงแหบพร่าดังขึ้นทันที มือกระชากลำแข็งขึ้นลงแรงจนเสียงดังสะท้อนในห้อง หยดน้ำใส ๆ ที่ปลายลำกลายเป็นฟองชื้นเหนียวเคลือบฝ่ามือทั้งหมด

ชลั่ก! ชลั่ก!

ชายหนุ่มกัดฟันกรอด มือเร่งความเร็วอย่างรุนแรง กล้ามท้องเกร็งจนชัด เส้นเอ็นปูดตามต้นแขน เงยหน้าหลับตาแน่นอยู่ครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองกล้องอีกครั้ง

หน้าจอโทรศัพท์เผยให้เห็นขาเรียวที่กำลังถ่างออก กางเกงในถูกเบี่ยงไว้ด้านข้าง ปลายนิ้ววนแตะเบา ๆ จนมีเสียงน้ำชื้นเบา ๆ ดังลอดลำโพง

“อื้ม แบบนี้…ตะวันชอบมั้ย”

ร่างสูงหลับตาแน่นขึ้น มือเริ่มรูดเร็วขึ้นอีกระดับ เส้นเอ็นตามท้องน้อยตึงแน่น กล้ามหน้าท้องขยับตามแรงกระตุกของข้อมือ ในหัวจินตนาการว่าคนในหน้าจอนั่งระหว่างขา ริมฝีปากนุ่มลื่นครอบลงมาช้า ๆ

“อ๊า…ชอบ แบบนั้นแหละ”

ตะวันสูดลมหายใจแรง เขากระชากมือถี่ขึ้นอีกระดับ เสียงหายใจหนัก และเสียงฝ่ามือกระแทกผิวเนื้อแทบกลบเสียงครางหวานที่ลอดออกมาจากโทรศัพท์

“อื้ม...ชอบก็ครางออกมาดัง ๆ สิคะ”

มือหนากระชากแรงขึ้นจนเนื้อตึงน้ำที่ไหลเยิ้มเคลือบฝ่ามือทำให้เสียงเนื้อกระทบกันชัดเจน

เขาไม่หยุดแม้จะเริ่มรู้สึกตึงไปทั้งแกนลำตัว สองขาเกร็งแกร่งเหยียดตึง เสียงครางเริ่มหลุดปาก

“ฮึก…อ๊า! จะแตก!”

ชายหนุ่มกัดฟัน คำรามต่ำในลำคอ กล้ามขาเหยียดตึง มือรัดแน่นราวกับจะบีบกระชากน้ำจากแกนกลาง

ชลั่ก! ชลั่ก! ชลั่ก! ชลั่ก

มือกระชากขึ้นลงเพียงไม่กี่ครั้ง น้ำก็พุ่งออกจากท่อนเอ็นร้อนกระแทกหน้าท้องแกร่งเปื้อนเต็มมือ คนบนเตียงหอบหายใจหนัก ศีรษะเอนพิงหัวเตียง ขณะที่แผ่นอกยังขยับแรงไม่หยุด

“เสร็จแล้วเหรอ หื้ม…”

เสียงเย้ายวนดังออกมาอีกครั้ง

“เมื่อไหร่เนเน่จะเปิดหน้าให้ฉันเห็นสักที....”

เขาถามทั้งทีเสียงยังหอบ ใช่แล้ว แม้จะเสร็จไปแล้วหลายครั้ง ทว่าชายหนุ่มกับไม่เคยเห็นหน้าเธอเลย

ด้วยความที่น้ำเสียงหวานบวกกันกับหน้าอกอวบทรงสวยแถมผิวยังขาวทำให้เขามั่นใจได้เลยว่าใบหน้าก็คงจะสวยไม่แพ้กัน

“รออีกนิดนะคะ”

ปลายสายตอบกลับมา เมื่อหลายเดือนก่อนตะวันเล่นแอพหาคู่ ทำให้จับพลัดจับผลูได้คุยกับหญิงสาวที่ชื่อเนเน่เข้าให้ แถมโลเคชั่นยังอยู่ใกล้ ๆ ตอนแรกกะว่าจะหลอกฟันเล่น ๆเสียหน่อย แต่สาวเจ้าตัวดีดันไปยอมมาเจอไม่ยอมให้เห็นหน้า ทำให้เขาต้องรออดเปรี้ยวไว้กินหวานแทน

“นี่ก็หลายเดือนแล้วนะ...ยังอีกเหรอ”

“ใจเย็นสิคะ....เน่ไม่คุยกับคุณเรื่องนี้แล้ว ฝันดีค่ะ”

สิ้นคำหญิงสาวก็ตัดสายไปในทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน และชายหนุ่มที่ต้องเก็บงำความสงสัยทั้งหมดไว้ในใจ โดยไม่อาจหาคำตอบใดได้

มหาลัย@@

ร่างสูงของ “ตะวัน” หนุ่มวิศวะโยธา ปี 2 ก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะไม่เร่งรีบ เสื้อวิศวะสีเข้มแนบลำตัวพอดี เผยให้เห็นรูปร่างสูงโปร่งที่ดูเรียบง่ายแต่ลงตัว กางเกงยีนส์รับกับช่วงขายาว ทำให้ทุกย่างก้าวดูสบายตาอย่างน่ามอง

ด้านหลังแกร่งก็มีหญิงสาวคนหนึ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมา “อัยยา”สาวบริหาร สาขาบัญชี ปี 2 ในกระโปรงทรงเอคลุมเข่า เสื้อเชิ้ตที่ติดกระดุมครบทุกเม็ดอย่างเรียบร้อย เส้นผมถูกรวบตึงจนไม่หลงเหลือปอยผมให้หลุดลุ่ย แว่นตากรอบหนาเตอะบดบังดวงตาคู่ใส ใบหน้าไร้เครื่องสำอางตกแต่ง

ร่างเล็กเดินตามหลังตะวันไม่ห่างนัก สองมือพะรุงพะรังไปด้วยข้าวของในมือถือราวกับเป็นเงาตามตัว หรือจะเรียกว่าเบ้ก็ไม่ผิดเพี้ยน

อัยยาเป็นเพื่อนของตะวันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น จากเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งหลังห้อง ต้องคอยส่งการบ้าน ตะวันสั่งอะไรเธอก็ต้องทำ

แม้เรื่องนั้นจะเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากทำแค่ไหนก็ตาม จนถึงวันนี้ที่เธอยังคงเดินตามหลังเขาไม่เปลี่ยน

จากนั้นตะวันก็เดินไปนั่งลงบนม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ อัยยาขยับตามไปนั่งตรงข้าม ก่อนจะยื่นกล่องข้าวในมือให้ ใบหน้าระรื่นเหมือนพยายามทำให้บรรยากาศดูเป็นเรื่องปกติ

อัยยาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ย ตะวันก็เสริมเสียงเรียบเย็น

“บอกให้ไปไง! ไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง”

น้ำเสียงนั้นทำให้เธอต้องรีบปิดกล่องข้าวลงอย่างเงียบงัน ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ทั้งที่แววตาไม่เหลือความสดใสเหมือนก่อนหน้า

“งั้นเราเข้าเรียนก่อนนะ…มีอะไรก็ทักมาแล้วกัน”

ตะวันไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง ร่างสูงเพียงเอนหลังพิงม้าหินอ่อน ปล่อยสายตาว่างเปล่าไปยังสนามหญ้าเบื้องหน้า สีหน้าฉายแววเบื่อหน่ายราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่คู่ควรกับความสนใจแม้เพียงน้อยนิด อัยยานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นและเดินจากไปอย่างเงียบงัน