《ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ 》全部章節：第 121 章 - 第 130 章

ปัจจุบันโจวเทียนหลานมองร่างบางที่หลับไปแล้วในอ้อมกอดเขา ระหว่างทางที่รถม้าเคลื่อนตัวกลับตำหนักจิ่งหยาง ในใจจินตนาการว่า หากนางเป็นเพียงขันทีธรรมดาที่ปลอมตัวเป็นบุรุษเข้ามา ไม่ได้รับความโปรดปรานจากเขา ใช้ชีวิตในตำหนักจนครบเวลาสองปีตามที่นางตั้งใจ ตั้งแต่ต้นจนจบคงไม่ต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเรา เพราะนางอยู่ข้างกายเขาเลยเป็นที่หมายตาของผู้อื่นทุกทิศทาง แต่ตอนนี้นางก็เดินทางมามากเกินกว่าที่จะกลับไปเป็นคนธรรมดาเช่นนั้นแล้ว"หากย้อนเวลากลับไปได้ ไปวันแรกที่เราพบหน้ากัน ไม่มีเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นระหว่างเรา เจ้าว่าตอนนั้น....ตัวข้าเองจะยังมีชีวิตจนถึงวันนี้หรือไม่ หรือว่าข้าจะยอมแพ้ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ โชคชะตานำพาให้เจ้ามาพบกับข้า พาให้เจ้ามาอยู่ในตำหนักจิ่งหยางของข้า เพื่อทำให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปใช่หรือไม่" โจวเทียนหลานเอ่ยกับตนเองในใจ มือหนาเอื้อมไปทัดปอยผมที่บังใบหน้างาม ตอนนี้มันซีดขาวราวกระดาษ ภาพของนางที่สดใสสะท้อนในดวงตา ใบหน้าคมก้มลงจรดริมฝีปากหนาที่หน้าผากเนียนอย่างแผ่วเบา "ชินอ๋องถึงแล้วขอรับ"จื่อซ่งส่งเสียงจากด้านนอกบอกผู้เป็นนาย และนำรถเข็นมารอรับที่ด้านล่างอย่างรู้

คืนก่อนตระกูลเจียงถูกจับเข้าคุกหลวง (ปลายยามห้าย) ลู่เมิงเหยาหลังเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหารเช้าในวันรุ่งขึ้นเสร็จ ก็เข้ามานั่งที่โต๊ะม้าในห้องนอน มือเหี่ยวที่เต็มไปด้วยความหยาบกร้านจากการทำงานหนักลูบที่พื้นโต๊ะเบาๆเพราะความคิดถึง ยามที่เจียงซือหนิงอยู่นางมักชอบมานั่งหลับที่นี่ประจำ ทั้งที่เพียงสองก้าวก็เป็นเตียงนอนแล้ว เขาว่ากันว่าความเหนื่อยทำให้คนเราคิดถึงบ้าน แต่สำหรับนางแล้วความเหนื่อยทำให้คิดถึงคนที่รัก ชีวิตนี้ของนางอยู่ต่อไปเพื่อบุตรสาวผู้เดียวเท่านั้น นางโดดเดี่ยวกายก็มากพอแล้วมิอยากให้ใจต้องโดดเดี่ยวไปด้วยแก๊ก!เสียงงัดประตูตามด้วยเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่อยู่ที่ประตูหน้าห้องนอน"ผู้ใด! ใช่พ่อบ้านหรือไม่ นายท่านเจียงต้องการอันใดเพิ่มอย่างนั้นหรือ"ลู่เมิงเหยาตะโกนถามจากด้านในห้องนอน มือของนางจับที่กลอนประตูด้านในอย่างระมัดระวังมิเปิดออกปัง! ตุบ!ขณะนั้นเองประตูไม้ก็ถูกกระแทกอย่างแรงจากอีกด้าน จนร่างของนางที่ยืนอยู่ถูกประตูดันจนล่มลงไปกับพื้น ลู่เมิงเหยายังมิทันได้เอ่ยปากร้องด้วยซ้ำ ก็ถูกมือหนาของชายชุดดำพวกนั้นใช้ผ้าขาวปิดปากและสลบไปในที่สุดลู่เมิงเหยาไม่รู้ว่าเ

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปเจียงซือหนิงเริ่มหายดีแล้ว กลับมาเดินเหินได้สะดวก นั่นเพราะมีกำลังใจที่ดีจากมารดาคอยดูแลไม่ห่างกาย แต่ช่วงเวลาของความสุขเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะอยู่ไปได้ตลอด นี่ยังไม่ถึงบทสรุปของชีวิตนางเสียหน่อย เจียงซือหนิงเดินวนไปมาที่หน้าตำหนักจิ่งหยาง รอมารดาที่ถูกชินอ๋องเรียกเข้าไปพบสักพักแล้ว ยังมิออกมาเสียที ทำให้นางว้าวุ่นใจ ไม่รู้ว่าเอ่ยอันใดกันบ้าง แต่ถึงเช่นนี้นางก็เคารพการตัดสินใจของชายหนุ่ม "เพราะเหตุใด"โจวเทียนหลานเอ่ยถามลู่เมิงเหยาที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยท่าทีสำรวม"หม่อมฉันเคยสัญญากับสนมผิงว่าจะไม่ก้าวเข้ามาในวังหลวงอีก ครั้งนี้เพราะเกิดเรื่องขึ้นเท่านั้นและต้องการดูแลหนิงเออร์ให้หายดี คำสัญญาจะมีเกียรติก็ต่อเมื่อผู้สัญญาทำตามที่ตนลั่นวาจา ขอชินอ๋องได้โปรดเข้าใจความลำบากใจของหม่อมฉันด้วยเพคะ"ลู่เมิงเหยาเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจกับความคิดของตน การเข้ามาในวังนั้นมิใช่เรื่องง่าย ต่อให้ยิ่งใหญ่เพียงใดก็ตาม ใจของโจวเทียนหลานหลังรู้ประวัติของนางว่าเดิมเคยเป็นคนข้างการของเสด็จแม่ ก็อยากรั้งให้อยู่ใกล้ตัว ถึงแม้นางจะไม่มีความผิดอันใดติดตัว แต่ผู้อื่นก็รู้ฐานะเ

"......"โจวเทียนหลานดันหลังให้นางแนบชิดตัวเขามากขึ้นหน่อย ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ที่ข้างหู ทำเอาหญิงสาวขนลุกซู่"ข้ายังรูปงามเหมือนที่เจ้าว่าอยู่หรือไม่""ปล่อยข้าก่อนเจ้าค่ะ ข้าจะตอบท่านดีๆ"หญิงสาวพยายามหาข้ออ้างให้เขาปล่อยตน เนื่องด้วยกลัวว่าผู้อื่นมาเห็นแล้วจะเข้าใจผิด อีกทั้งตอนนี้ตนทำงานที่นี่ในฐานะสาวใช้ เป็นสตรีมิใช่บุรุษ "ข้าอยากได้ยินใกล้ๆและก็ชัดๆ"ลูกไม้ตื่นๆเช่นนี้มีหรือที่โจวเทียนหลานจะไม่รู้"ว่าอย่างไร หื่อ~""รูปงามเจ้าคะ ท่านรูปงามเหมือนเคย"หญิงสาวกอดตนเองไว้แน่น เนื่องด้วยเกรงว่าร่างกายตนจะเบียดเสียดร่างกายของเขาไปมากกว่านี้"เป็นคำตอบที่ข้าพอใจยิ่งนัก"โจวเทียนหลานเอ่ยก่อนจะกัดลูกท้อไปหนึ่งคำ จากนั้นยื่นไปที่หน้าของนาง เจียงซือหนิงไม่เข้าใจแต่ก็ยอมกัดไว้ที่ปาก มุมปากหนายกขึ้นด้วยความพอใจ จากนั้นปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระและกลับไปนั่งที่รถเข็นเช่นเดิม ทำให้เขาเพิ่งเห็นใบหน้านางชัดๆว่าพวงแก้วสองข้างแดงระเรื่อไปด้วยความเขินอาย"ไปได้แล้ว""จะเจ้าค่ะ"เจียงซือหนิงไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่ก็มิอาจหลบหน้าเขาได้ เนื่องด้วยเช่นไรก็ต้องรับใช้ข้างกาย "ข้าถามชินอ๋องเรื่องหนึ่งได้หร

"เจ้าแน่ใจกับคำพูดของตนที่เอ่ยออกมาหรือไม่"โจวเทียนหลานสบตากับหญิงสาวอย่างต้องการคำตอบ "...." เจียงซือหนิงมองลึกเข้าไปที่ดวงตาคม ก่อนจะพยักหน้าเป็นการยืนยันว่าสิ่งที่พูดนางไตร่ตรองดีแล้วโจวเทียนหลานยิ้มให้หญิงสาว จากนั้นค่อยๆโน้มใบหน้าเข้ามาชิดและประกบปากหนาที่ริมฝีปากเรียวโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว ดวงตางามเบิกกว้างด้วยความตกใจแต่ก็มิหลบหลีก ใจของนางเต้นรั่วดั่งกลองศึก ตัวแข็งทื่อ มือหนากระชับเอวบางชิดตัว กลิ่นหอมอ่อนๆของนางทำเขาแทบบ้า ความบริสุทธิ์และไร้เดียงสาของนางทำให้เขาไม่กล้ามากพอที่จะแทรกลิ้นเข้าไปด้วยซ้ำ นี่ก็สามารถยืนยันได้แล้วว่าจูบครั้งนี้คือจูบแรกของนาง มือเรียวผลักเขาให้ออกด้วยแรงน้อยนิด โจวเทียนหลานจึงผงะออกมาด้วยความเสียดาย แต่ใบหน้าก็ยังมิออกห่าง"ทะทะท่าน....""ซือหนิง ซือหนิง เจียงซือหนิง"หญิงสาวยังเอ่ยไม่ทันจบก็เป็นลมล่มพับไปเสียก่อน ร่างใหญ่ดึงนางเข้ามากอดแน่น ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู"เด็กน้อยเสียจริง"ชายหนุ่มเอ่ยพลางก้มลงช้อนตัวหญิงสาวในท่าเจ้าสาว เดินออกไปจากห้องทำงาน "นางเป็นอันใดหรือขอรับ"จื่อซ่งที่ยืนเฝ้าหน้าห้องรอรับคำสั่งของผู้เป็นนาย รีบเข้