《ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ 》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

สองเดือนผ่านไป "ชินอ๋อง แม่ทัพมู่อวิ๋นส่งข่าวมาแล้วขอรับ" ฉีหมิงเข้ามาหาผู้เป็นนายในห้องทำงานด้วยความรีบเร่ง โจวเทียนหลานเงยหน้าขึ้นก่อนจะรีบวางพู่กันในมือลง และรีบไปรับจดหมายมาเปิดอ่านทันที ดวงตาคมเพ่งพินิจข้อความในจดหมายก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจ ได้เวลาที่เขาต้องจัดการสะสางเรื่องต่างๆในจบสิ้นแล้ว "เตรียมคนพร้อมหรือไม่" "ทางเราเตรียมองครักษ์เงามากฝีมือได้เพียงสองร้อยนายเท่านั้น มิรู้ว่าพอหรือไม่ขอรับ" "เพียงเท่านั้นก็มากพอแล้ว เช่นนั้นก็บอกทางนั้นให้ลงมือได้เลย" "ขอรับ!" ฉีหมิงรับคำ ก่อนจะเดินไปนำจดหมายอีกฉบับหนึ่งมอบให้ฉีหมิง ชายหนุ่มรับมาแต่โจวเทียนหลานกลับมิยอมปล่อย "จำเอาไว้ หากเจ้าจะตายก็ต้องกลับมาตายต่อหน้าข้า รักษาตนให้ดี" โจวเทียนหลานเอ่ยจบก็ปล่อยมือ ฉีหมิงรับมาก่อนจะคุกเข่าไปที่พื้น จากนั้นโคกศีรษะไปที่พื้น ภารกิจที่ชินอ๋องมอบให้ในครั้งนี้ ท้าทายและอันตรายถือว่าเป็นงานใหญ่ที่สุดในชีวิต คราแรกชินอ๋องค้านหัวชนฝาไม่ว่าเช่นไรเขาก็ไม่ให้ชายหนุ่มทำ แต่เพราะหากเป็นผู้อื่นอาจไม่แนบเนียนพอ จนในที่สุดชินอ๋องก็ใจอ่อน เขาอยากใช้ภารกิจครั้งนี้เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตนเอ

ขบวนเกี้ยวพระที่นั่งมีผ้าม่านมุกลวดลายมังกรดูน่าเกรงขาม กำลังมุ่งหน้าไปยังคุกหลวง โจวมิ่งฉือลงมาจากเกี้ยว กั๋วกงเดินนำเสื้อคลุมมาปิดบังร่างกายและฐานะยามเข้าไปด้านใน ก่อนจะเดินเข้าไปในคุกหลวง แก๊ก!ประตูกรงขังถูกไขและเปิดออก หลิวถิงหยวนเงยหน้ามองคนที่เข้ามาพบด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าฝ่าบาทจะมาหาตนถึงในคุกแห่งนี้ แววตาที่โจวมิ่งฉือมองหญิงสาวนั้นเต็มไปด้วยความเวทนา แต่ทว่าก็แฝงไปด้วยความคะนึงหามากๆเช่นกัน นานเพียงใดแล้วที่ตั้งแต่เกิดเรื่องในครานั้น ทั้งคู่ก็ไม่พบหน้ากันอีกเลย"บังอาจ! ต่อหน้าฝ่าบาทเหตุใดมิถวายบังคมอีก!"กั๋วกงที่เข้ามาด้วยเอ่ยเตือนหญิงสาว"ถวายบังคม! ถวายบังคมงั้นรึ ฮ่าๆ ตำแหน่งที่เขานั่งอยู่คู่ควรหรืออย่างไร"หลิวถิงหยวนเอ่ยพลางหัวเราะร่าเสียงดังอย่างคนบ้า"เจ้า!"กั๋วกงที่เห็นท่าทีของนางเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห แต่กลับถูกโจวมิ่งฉือยกมือห้ามเอาไว้ ก่อนจะไล่ผู้ติดตามทุกคนให้ออกไป เพื่อที่จะได้สนทนากับหญิงสาวตามลำพังโจวมิ่งฉือเดินไปนั่งเก้าอี้ไม้ที่เพิ่งถูกนำมาไว้เมื่อสักครู่ เพียงเสี้ยววินาทีกรงขังห้องนี้ก็ดูสะอาดทันตา มือหนาเอื้อมไปรินชาร้อนให้ตนเองอย่างสบายอารมณ์ เหมื

ณ อารามไป๋หมาซือ"แม่นางเจียงถึงแล้วขอรับ"คนคุมม้าเอ่ยบอกหญิงสาวที่อยู่ด้านใน หลังรถม้าเคลื่อนตัวออกจากตำหนักจิ่งหยางกว่าสองชั่วยาม โชคดีที่วันนี้หิมะไม่ตกหนัก ออกมาจากเมืองหลวงหลายลี้เพิ่งมาตกเอาตอนที่ใกล้ถึงอารามแล้ว มือเรียวเอื้อมไปเปิดผ้าม่านก่อนจะลงมาจากรถม้า หญิงสาวจะยิ้มก็ยิ้มออกมาไม่สุด เนื่องด้วยเกรงใจผู้อื่นที่มาอารามในช่วงเทศกาลตงจื้อเช่นกัน ก็องครักษ์ที่ชินอ๋องบอกว่าจะให้พานางมานั้นดูจะเอิกเกริกเกินไปมาก ผู้ติดตามที่มาแทนจื่อซ่งมากหน่อยในความคิดของนางคือสักสี่ถึงห้าคนเท่านั้น แต่ที่เขาส่งมาให้ติดตามนางทั้งหมดยี่สิบคน ดูเหมือนผู้ติดตามจะมากกว่าจวนอื่น อย่างเช่นเหล่าคุณหนูในห้องหอจวนขุนนางใหญ่ด้วยซ้ำ"นางเป็นคุณหนูจวนใดกัน เหตุใดผู้ติดตามมากถึงเพียงนี้ ""นั่นสิ หากมิใช่คุณหนูจวนขุนนางใหญ่ ก็คงเป็นจวนมหาเศรษฐีที่ใดสักจวนเป็นแน่""ข้าว่าเป็นอย่างแรกเสียมากกว่า"เสียงผู้คนที่มองมาทางหญิงสาวต่างเอ่ยแสดงความคิดเห็น นางไม่รู้จะทำเช่นไรจึงทำได้เพียงยิ้มแห้งกลับไปก่อนจะเดินตรงไปด้านใน "พวกเจ้าไปกับข้าแค่คนเดียวพอ"เจียงซือหนิงเอ่ยบอก"มิได้ขอรับ ชินอ๋องสั่งมาว่าให้ตามท่านทุกฝีก

ณ ตลาดในเมืองหลวงรถม้าคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าตลาด ยามปกติแล้วหากผู้ใดเห็นรถม้าคันนี้ย่อมพากันวิ่งหลบ มิกล้าย่างกายเข้ามาเฉียดใกล้เด็ดขาด ตั้งแต่วันที่โจวเทียนหลานเปิดเผยใบหน้าภายใต้หน้ากากเหล็กในครั้งนั้น ผู้คนต่างเฝ้ารอวันที่เขาจะปรากฏกายต่อหน้าฝูงชนอีกครั้ง เนื่องด้วยใบหน้าและรูปโฉมของชายหนุ่มทำให้ผู้คนมิอาจลืมเลือน จื่อซ่งเปิดม่านรอผู้เป็นนายเดินออกมา ทันทีที่โจวเทียนหลานปรากฏตัว ผู้คนก็ต่างส่งเสียงฮือฮาราวเห็นเทพเซียน สตรีมากมายไม่ว่าจะคุณหนูจวนขุนนางตลอดจนสตรีชาวบ้านธรรมดา ต่างโยนผ้าเช็ดหน้าให้ชายหนุ่ม โจวเทียนหลานรู้สึกรำคาญใจ หากตนจะต้องเดินตลาดโดยที่มีผู้อื่นมารุมล้อมเช่นนี้คงๆไม่ดีแน่ ในมุมลับตาก็มีสายตาของสตรีผู้หนึ่งจ้องมองเขาอยู่ด้วยเช่นกัน"นี่! อ๋องปีศาจ เจ้าไม่รู้หรือว่าใบหน้าของเจ้ามิเหมาะกับการมาเดินตลาดเช่นนี้"เสียงที่ดูคุ้นหูเอ่ยขึ้น โจวเทียนหลานหันหลังไปก็พบกับสหายตัวป่วนและไฉรั่วออกมาเดินเที่ยวชมงานเทศกาลตงจื้อ"ชินอ๋อง"ไฉรั่วเอ่ยพลางทำท่าคารวะผู้เป็นนาย วันนี้เขาได้รับอนุญาตให้ออกมาด้านนอกได้ เพราะหากลองไม่อนุญาตดูสิ สหายของเขาเช่นไรก็ต้องพาออกมาจนได้เป็

"แม่นางเจียงถึงตำหนักจิ่งหยางแล้วขอรับ"การเดินทางแสนยาวนานในที่สุดก็จบลง ใช้เวลามากกว่าที่คาดการณ์เกือบชั่วยาม หญิงสาวกระโดดลงจากรถม้า มุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานของชายหนุ่มอย่างมิต้องคิด เวลานี้เขายังมิเข้านอนเป็นแน่ แต่พอมาถึงกลับมิพบเขาอยู่เลย"อ่าว! แม่นางเจียงเหตุใดกลับมาเร็วเช่นนี้ เจ้าบอกข้าว่าไปสามวันมิใช่หรือ"พ่อบ้านฉางตงที่เดินสำรวจความเรียบร้อยเอ่ยทักหญิงสาว"พ่อบ้านฉางตงท่านมาพอดีเลย ชินอ๋องล่ะเจ้าคะ""ชินอ๋องวันนี้ไปเที่ยวชมงานในตลาด"คำพูดของพ่อบ้านฉางตงทำเอานางยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาอยากออกไปเองหรือเชื่อคำพูดของนางในจดหมายที่ทิ้งไว้ แต่มันก็เป็นสัญญาณที่ดีที่เขาจะได้ออกไปเจอความสุขเหมือนคนทั่วไปบ้าง เมื่อรู้ว่าเขาไปที่ใดหญิงสาวก็รีบวิ่งไปที่รถม้าทันที"เดี๋ยวสิ แล้วนั้นเจ้าจะไปไหน"พ่อบ้านฉางตงตะโกนตามหลังหญิงสาวแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว"ไปส่งข้าที่ตลาดที"เจียงซือหนิงบอกคนคุ้มรถม้า ก่อนจะกระโดดขึ้นไป "ได้ขอรับ"รถม้าเคลื่อนตัวออกไปอีกครั้ง แววตาของนางเต็มไปด้วยความสุข แค่คิดว่าเขาเห็นนางและจะทำหน้าตกใจหรือไม่ก็อดตื่นเต้นมิได้ ใช้เวลาไม่นานรถม้าก็เคลื่อนตัว