4

“ทำถึงเพียงนี้กลัวข้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าท่านนั้นโปรดปรานหลี่ซุนรั่ว” นามของสตรีนางนี้ ตามความทรงจำที่มีทำให้นึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายเป็นลูกพี่ลูกน้องของคนสารเลวที่ฆ่านางและคนในตระกูล ความแค้นก็แทบจะปะทุขึ้นมาจนต้องยกมือจับที่อก หญิงสาวมองไปเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเคียดแค้นแสนชิงชัง

แม่นางจื่อหรานอาจจะกังวลเรื่องการเข้ามาในจวนแห่งนี้ เพราะเคยถูกหลี่ซุนรั่วส่งจดหมายมาข่มขู่ แต่หลินเซียนในยามนี้หาใช่สตรีโง่เขลาคนเดิมไม่ นางมิเกรงกลัวสิ่งใด และยังจะแก้แค้นให้กับเจ้าของร่างอย่างแม่นางจูจื่อหรานอีกด้วย

ไม่ว่าจะคนที่เป็นต้นเรื่องวางยาจูจื่อหรานจนถึงแก่ชีวิต หรือคนที่ทำร้ายครอบครัวของนาง คนเหล่านั้น...หลินเซียนผู้นี้จะทำทุกวิถีทางให้พวกมันได้รับโทษทัณฑ์ที่สาสม

ในเมื่อนางได้มีโอกาสอีกครั้งนางจะทำให้ทุกคนที่เคยทำให้นางและครอบครัวเจ็บได้รู้ว่าความเจ็บปวดเป็นเช่นไร

แต่ถึงจะพูดเช่นนั้น ตอนนี้แม้แต่อำนาจในจวนนางคงยังไม่มีเลยกระมัง

“พระชายาเพคะ ข้าเตรียมน้ำเรียบร้อยแล้วเพคะ” หลินเซียนในร่างของจื่อหรานพยักหน้า ก่อนหันไปเอ่ยถามนางกำนัล “เจ้า...มีนามว่ากระไรหรือ”

“ไป่ฮวาเพคะ”

หลินเซียนมองอีกฝ่ายอย่างประเมิน “ชายารองส่งเจ้ามาหรือไป่ฮวา”

ไป่ฮวาไม่นึกว่าพระชายาจะถามกับนางตรง ๆ นางอึกอักไม่รู้จะตอบอย่างไร โดยที่ไม่รู้เลยว่าหลินเซียนมองออกหมดแล้ว

นางเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ แม้จะแต่งเข้าจวนอ๋องอย่างไรก็ควรให้นางนำสาวใช้จากตระกูลเดิมติดตามมาด้วย แต่นี่กลับมีคำสั่งไม่ให้นำสาวใช้มา เพียงปรายตามองก็รู้แล้วว่า น้องสาวของคนสารเลวนั่นคิดจะทำอะไร

“ข้าให้โอกาสเจ้าเลือกข้างเสียตอนนี้ น้ำเมื่อครู่เจ้าได้ทำอะไรหรือไม่” ไป่ฮวาเบิกตาโต นางรีบคุกเข่าเอาหัวโขกพื้นทันที

“พระชายา อภัยให้ข้าด้วย ข้าถูกบังคับเพคะ!”

หลินเซียนมองไป่ฮวาที่คุกเข่าโขกหัวลงพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เล่ามา” ไป่ฮวาพยักหน้ารับอย่างกลัวตาย ก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดว่า นางเป็นนางกำนัลที่เพิ่งมาใหม่จึงขัดคำสั่งชายารองไม่ได้ แม้จะรู้ว่าไม่ควร แต่อำนาจการดูแลจวนตอนนี้อยู่ในมือของชายารอง สตรีนางนั้นสั่งให้นางทำอะไรนางก็ต้องทำไม่อาจเลี่ยง

“น่าขันยิ่งนัก เชื่อฟังคำสั่งของชายารองมากกว่าพระชายาที่มาจากพระราชโองการ สงสัยข้าคงต้องจัดการหลายอย่างในจวนนี้เสียแล้ว เจ้าไปเปลี่ยนน้ำ” หลินเซียนคิดว่า หากจื่อหรานเข้ามาอยู่ในจวนนี้นางคงจะตายภายในอาทิตย์เดียวกระมัง

เป็นถึงพระชายาจวนอ๋อง แต่กลับส่งนางกำนัลมาดูแลนางเพียงคนเดียว รอบกายไร้ซึ่งองครักษ์ เรือนแห่งนี้ก็เงียบผิดปกติราวกับไร้คนดูแล...เป็นการต้อนรับที่ดีเสียจริง!

“พระชายา ข้าเตรียมน้ำให้ใหม่แล้วเพคะ” หลินเซียนพยักหน้าก่อนก้าวเข้าไปหลังฉาก ข้าวของทุกอย่างของราชวงศ์ล้วนดีกว่าในจวนของนาง หรือในจวนเจ้าเมืองเสียอีก เพียงแต่อยู่ที่นี่แล้วอึดอัดใจยิ่งนัก

“เจ้าเคยได้ยินเรื่องตระกูลฟางหรือไม่” หลินเซียนเอ่ยถามคนที่กำลังช่วยนางถอดอาภรณ์อันหนักอึ้ง

“อดีตเจ้ากรมอาญาหรือเพคะ” หลินเซียนพยักหน้า “ข้าก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากเพคะพระชายา ได้ยินคนลือกันว่าที่ถูกสังหารทั้งจวน นั่นก็เพราะอดีตเจ้ากรมอาญาใช้อิทธิพลของตนลักลอบค้าเกลือ แต่เกิดตกลงไม่ได้กับกลุ่มโจรที่ชุบเลี้ยงเอาไว้จึงทำให้ถูกสังหาร ส่วนเรื่องความผิดนั้น เมื่อไร้ซึ่งผู้กระทำผิดจึงปิดคดีไปทั้งอย่างนั้นเพคะ” คุณหนูฟางฟังแล้วนึกอยากจะร่ำไห้ออกมาเป็นสายเลือดเหลือเกิน

หญิงสาวน้ำตาคลอ มิเพียงไม่มีผู้ใดสืบหาสาเหตุการตายที่ไร้ความเป็นธรรมของคนตระกูลฟาง แต่กลับยัดเยียดการกระทำผิดที่ไร้มูลให้ มือของนางกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

“แล้วเจ้ารู้จักตระกูลซูหรือไม่” หลินเซียนถามขณะก้าวลงในอ่างน้ำ นางกำนัลบางส่วนถูกส่งมาจากวังหลวง ไป่ฮวาบอกว่านางไม่ใช่คนที่นี่ บางทีนางอาจมาจากในวัง จึงเป็นไปได้ที่นางจะรู้เรื่องราวความเป็นไปต่าง ๆ

ไป่ฮวาใช้ผ้าช่วยเช็ดไปตามตัวของพระชายาแล้วก็แปลกใจว่า เหตุใดอีกฝ่ายถึงไม่รู้ว่าตระกูลซูคือตระกูลเก่าของฮองเฮา

“ว่าอย่างไรเล่า” หลินเซียนถามออกไปอย่างไม่มั่นใจ เวลาล่วงเลยผ่านไปถึงห้าปี บางสิ่งย่อมเปลี่ยนแปลงไป ความทรงจำของแม่นางจื่อหรานบอกเล่าเรื่องราวมากมายแต่ก็มีบางจุดที่หญิงสาวอยากได้รับคำยืนยัน

“ตระกูลซูคือตระกูลของฮองเฮามิใช่หรือเพคะ” คำยืนยันของหญิงสาวทำให้หลินเซียนอยากจะหัวเราะ “เจ้ามาจากวังหลวงใช่หรือไม่”

ไป่ฮวาฟังแล้วพยักหน้า “เพคะเป็นรางวัลที่ฮ่องเต้ประทานให้กับเฉินอ๋องพร้อมกับข้าวของอย่างอื่น”

“เช่นนี้เจ้าคงเคยได้เห็นเหล่าขุนนางใช่หรือไม่”