2

“หลินเซียนผู้น่าสงสาร ข้าขอโทษที่ต้องใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ” หยางเกิงเอื้อมมือไปลูบใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา “แต่ยามนี้…เจ้าหมดความจำเป็นแล้ว” น้ำเสียงเย็นเยียบขัดแย้งกับสัมผัสที่ดูอ่อนโยนไม่น้อย

รอยยิ้มเหยียดผุดขึ้นบนใบหน้าของบัณฑิตชั่ว ก่อนจะเอ่ยต่อ “จริงอยู่ที่เจ้างดงาม…เพียงแต่ความงามของเจ้า กลับสู้คนรักของข้าไม่ได้!”

นามของนางที่หลุดออกมาจากปากบุรุษชั่วที่นางเคยยกให้เป็นทั้งคนรักและคนที่ไว้ใจ ทำให้หลินเซียนเจ็บปวดเจียนจะกระอักเลือดออกมา

นางเพิ่งตระหนักได้ในยามนี้ว่า เป็นตนเองที่โง่เขลาชักศึกเข้าบ้าน ลากมือสังหารเข้าตระกูล และผลักทุกคนให้พบกับจุดจบอันน่าเวทนา

น้ำตาของนางหลั่งรินดุจสายเลือด ดวงตากลมโตแดงก่ำมองจ้องคนตรงหน้าอย่างอาฆาตแค้น พลางพร่ำขออยู่ในใจว่า หากคำอธิษฐานก่อนตายสามารถกลายเป็นจริงได้สักครา…

นางเพียงปรารถนาจะได้กลับมา เพื่อตามล้างแค้นพวกมันที่พรากครอบครัวและคนของนางไปอย่างโหดเหี้ยม

“ลาก่อน” เสียงสุดท้ายของบุรุษชั่วยังดังก้องในโสตประสาทของนาง ดวงตาคั่งแค้นมองสบคนเคยรักไม่ลดละ มองจ้องทุกการกระทำ ยามดาบในมือเขา ‘ปัก’ ลึกเข้ากลางอกของนาง ก่อนจะถูกดึงออกอย่างไร้เยื่อใย ร่างของหลินเซียนทรุดฮวบลงบนพื้นโลหะเย็นเยียบ เลือดอุ่นไหลรินจากบาดแผลไม่หยุด

ดวงตาของหญิงสาวที่นอนหงายอยู่กลางลานจวนของตัวเองเหลือบไปเห็น ‘ซูหยุนอี้’ ที่เพิ่งเดินเข้ามา

“ได้หรือไม่” หยางเกิงส่ายหน้าตอบ

ซูหยุนอี้แค่นหัวเราะเย้ยเยาะ “อ้อ เป็นนางนี่เอง” นางก้าวเข้ามามองร่างที่นอนหายใจรวยริน “ยังไม่ตาย? แต่ก็คงอีกไม่นาน เจ็บดีหรือไม่เล่า ที่ต้องจบชีวิตเพราะความโง่ของตัวเอง”

คนเหล่านั้นเดินออกไป แต่นักฆ่าที่อีกฝ่ายพามาก็ตวัดดาบซ้ำเข้าที่ช่วงท้องของหลินเซียนอีกหลายแผลก่อนจะจากไป

หญิงสาวนอนรอความตายด้วยความทรมาน ร่างกายของนางไร้ซึ่งความเจ็บปวด แต่กลับเจ็บลึกที่ใจ นางทั้งเจ็บทั้งแค้นที่ถูกทรยศหักหลังจากคนรัก

ผิดแล้ว...หญิงสาวคิดในวาระสุดท้ายของชีวิต

คนที่นางคิดว่ารักกันต่างหาก ทว่าทั้งหมดกลับเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง นางโง่เขลาจนทำให้ตระกูลต้องสิ้น ตายร้อยครั้งก็ยังไม่สาสมกับความผิดที่ชักศึกเข้าบ้านเช่นนี้

หากสวรรค์และเหล่าทวยเทพมีอยู่จริง คนไร้ค่าเช่นนางก็อยากจะขอเปลี่ยนชะตาชีวิตนี้ ขอเพียงสวรรค์ประทานพร

หรือหากสวรรค์ไร้เมตตา นางก็จะขอตามจองเวรทุกคนแทนคนในจวนตระกูลฟาง นางจะลากตัวพวกมันที่กล้าทำเรื่องเลวบัดซบเหล่านี้กับนาง ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใครก็ตาม

ต่อให้คนผู้นั้นจะยิ่งใหญ่เพียงใด นางก็จะพยายามให้ถึงที่สุด นางจะเป็นดั่งไม้ซีกที่กล้าท้าทายงัดไม้ซุงใหญ่ให้ขยับได้สักครา ผู้ใดที่ทำลายชีวิตนาง จะไม่ปล่อยให้รอดไปแม้แต่คนเดียว!

หลินเซียนสลักความแค้นครานี้ไว้ในใจ พลันกระอักเลือดออกมาครั้งสุดท้ายก่อนจะสิ้นใจ

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตยังคงไม่อาจหลับลงได้

ผู้ใดก็บอกว่า โชคชะตานั้นเป็นสิ่งแปลกประหลาดทั้งยังชอบเล่นตลกกับชีวิตของผู้คนอย่างโหดร้าย

คำกล่าวนั้นไม่เกินจริงแม้แต่น้อย

ในเมื่อหลินเซียน ‘กล้า’ ขอสิ่งที่เกินตัว สวรรค์ย่อมประทานพรสิ่งนั้นให้กับนาง...

ห้าปีต่อมา

เกี้ยวที่ออกมาจากจวน ‘เจ้าเมืองตงหยาง’ มุ่งสู่จวนของ ‘เฉินอ๋อง’ ตามพระราชโองการเป็นขบวนแห่ที่ใหญ่โตจนชาวบ้านพากันเหลียวมอง

พระราชโองการจากเมืองหลวงล่าช้า กว่าจะมาถึงก็ใกล้ถึงฤกษ์เต็มที มีเวลาเตรียมตัวไม่ถึงสิบวัน ‘จวนตระกูลจู’ จึงวุ่นวายไม่น้อย เมื่อต้องเตรียมตัวเจ้าสาวให้ทันวันมงคล

แม้ข้าวของบางอย่างจะได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้มาบ้างแล้วก็ตาม แต่เรื่องนั้นหาใช่เรื่องที่ผู้อื่นสนใจไม่

ผู้ใดก็รู้ว่าเฉินอ๋องผู้นี้มีชายารองจากตระกูลหลี่อยู่แล้ว มิรู้ว่าหนทางเบื้องหน้าของแม่นาง ‘จูจื่อหราน’ จะราบรื่นหรือไม่

เพราะแม้จูจื่อหรานจะเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่และมีบิดาเป็นถึงเจ้าเมือง แต่ชายารองอย่าง ‘หลี่ซุนรั่ว’ นั้นก็มาจากตระกูลหลี่อันยิ่งใหญ่ของท่านอัครมหาเสนาบดีหลี่ ส่วนพี่ชายก็เป็นถึงเจ้ากรมโยธา

เช่นนั้นแล้ว หากคิดจะดูแคลนนาง ก็ต้องไว้หน้าท่านอัครมหาเสนาบดีหลี่อยู่สามส่วน แม้จูจื่อหรานจะแต่งเข้าไปในฐานะ ‘พระชายา’ จวนอ๋องก็ตาม

หากไม่เป็นเพราะพระราชโองการ ก็คงไม่มีทางเกิดเรื่องที่ดูแปลกประหลาดเช่นนี้

ใต้เท้าจูเจ้าเมืองตงหยางเองก็เป็นขุนนางที่ใจซื่อมือสะอาดมีคุณงามความดีมากมาย ได้รับรางวัลเช่นนี้ บางคนก็แอบนินทาว่าน้อยไปเสียด้วยซ้ำ ขณะที่บางคนกลับมองว่าอาจเป็น ‘การลงโทษ’ เสียมากกว่า

ทุกย่างก้าวที่ขบวนเจ้าสาวผ่านล้วนมีแต่คำนินทาและคำสรรเสริญยินดี มิใช่เพื่อเจ้าเมืองตงหยางหรือแม่นางจูจื่อหรานเพียงเท่านั้น แต่เป็นเพราะเฉินอ๋องนั้นมิได้มีชายารองที่ดูจะเป็นที่โปรดปรานอยู่แล้ว

แต่เฉินอ๋องยังเป็นหนึ่งในบุรุษที่เข้าถึงยากที่สุดในราชวงศ์ และขึ้นชื่อในเรื่องความเคร่งขรึมเป็นที่สุด โดยเฉพาะในช่วงไม่กี่ปีให้หลังมานี้…