3

เสียงบรรเลงเพลงและเสียงเป่าปี่ค่อย ๆ ปลุกหลินเซียนให้ตื่นขึ้นมา และนางกำลังงุนงงไม่น้อยที่พบว่า ตนเองที่ควรตายไปแล้วกำลังนั่งอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาว

“โอ๊ย” เสียงร้องของหญิงสาวที่เผลอยกมือขึ้นจะเปิดผ้าคลุมหน้า กลับไปเกี่ยวกับเครื่องประดับและมงกุฎหงส์เข้าอย่างจัง ทำให้แม่สื่อที่เดินอยู่ข้างเกี้ยวต้องเอ่ยถาม

“เป็นอะไรหรือเจ้าคะว่าที่พระชายา” หลินเซียนที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกไม่รู้ว่าควรตอบอะไร

มิใช่ว่านางถูกหยางเกิงฆ่าไปแล้วหรือ? กลิ่นเลือดยังคละคลุ้งอยู่ในปาก หญิงสาวคิดก่อนจะยกมือขึ้นแตะ

มิใช่เพียงความรู้สึกแต่นางกระอักเลือดจริง ๆ ทว่าเพราะชุดมงคลเป็นสีแดงจึงไม่ทันได้สังเกตเห็น

“นี่มัน เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่” หลินเซียนอยากจะตะโกนบอกว่าหยุดออกไป แต่ความรู้สึกกลับบอกให้นางอย่าเพิ่งทำอะไรและทำเพียงดูลาดเลาไปก่อน เพราะสิ่งที่จำได้เป็นอย่างสุดท้ายคือนางนั้นตายไปแล้ว

“ถึงจวนเฉินอ๋องแล้ว” เสียงของแม่สื่อบอกกับนาง ก่อนพิธีทุกอย่างจะเริ่มดำเนินต่อไป หลินเซียนได้ยินเสียงเตะเกี้ยว และเสียงแม่สื่อบอกลำดับขั้นตอนการเข้าพิธีต่าง ๆ แต่นางก็ยังสงสัยอยู่ดีว่า ทั้งหมดนี้สวรรค์กำลังเล่นตลกอะไรกับนาง

หลังจากผ่านพิธีมงคลทุกขั้นตอนจนเสร็จสิ้น หญิงสาวก็มานั่งมึนงงอยู่ในห้องหอ สิ่งแรกที่รับรู้คือนางอยู่เพียงลำพัง ดังนั้น หลินเซียนจึงเปิดผ้าคลุมหน้าของนางออกและเดินไปที่หน้าคันฉ่อง ก่อนจะต้องร้องอุทานออกมา

“นี่มันผู้ใดกัน!”

ทว่าเสียงกุกกักที่หน้าประตูทำให้นางต้องรีบคลุมผ้าและกลับไปนั่งรอที่เตียงบ่าวสาว แต่ก็ไม่อาจห้ามไม่ให้ใจเต้นแรงได้

เพียงแต่...ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น

แต่เพราะความตื่นกลัวและความกังวลต่างหาก

หลินเซียนไม่ได้หลงตัวเองแต่นางนั้นถือได้ว่าเป็นสตรีงามผู้หนึ่ง ทว่าใบหน้าของนางที่เห็นเมื่อครู่ นางไม่เคยเห็นผู้ใดงดงามถึงเพียงนี้มาก่อนเลยในชีวิต แต่เสียงของนางกำนัลก็ทำให้หญิงสาวหยุดคิดฟุ้งซ่านแล้วฟังอีกฝ่าย

“พระชายา...คืนนี้ท่านอ๋องคงไม่เสด็จมาแล้วเพคะ จะเปลี่ยนชุดเลยหรือไม่เพคะ ข้าจะได้ช่วย” หลินเซียนได้ยินเช่นนั้นก็เอื้อมมือไปดึงผ้าคลุมหน้าออกก่อนจะโยนมันลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจจนนางกำนัลเดินตามไปเก็บแทบไม่ทัน

“ท่านอ๋อง” หญิงสาวเผลอพึมพำกับตนเองเมื่อกำลังสงสัยว่า คนที่นางกำลังคุยด้วยกำลังพูดถึงผู้ใดกันแน่ แต่นางกำนัลคงนึกว่านางถามว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ไหนกระมัง

“คือว่า...ท่านอ๋องเสด็จไปเรือนของชายารองเพคะ” ท่าทางระมัดระวังยามเอ่ยตอบและการหลบสายตาของนางกำนัล ทำให้หลินเซียนรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา

อันที่จริงนางก็ไม่ได้อยากถามเพื่อให้อายตัวเองนัก คืนเข้าหอ แต่นางก็ไม่รู้ว่าพระสวามีอยู่ที่ไหน แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว หากอีกฝ่ายบอกมาก็คงดี นางจะได้รู้ว่าตนเองอยู่ในฐานะใด

เพราะถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรื่องทั้งหมดนี้ แต่ดูจากการต้อนรับชายาใหม่เยี่ยงนี้ ไม่มีผู้ใดกล่าวแต่นางย่อมรู้อยู่แก่ใจว่า ชีวิตของนางในจวนอ๋องแห่งนี้คงจะต้องลำบากแล้ว

และคงลำบากยิ่งกว่าเดิม เมื่อตอนนี้นางไม่รู้ว่าตนเองคือผู้ใดด้วยซ้ำ หลินเซียนนั่งมองใบหน้าสวยพลางหยิบปิ่นและเครื่องประดับต่าง ๆ ออกก่อนจะถอนหายใจอีกครั้งเมื่อมองไปรอบ ๆ ห้องแต่กลับจำไม่ได้อยู่ดีว่าตอนนี้นางอยู่ที่ไหน

ทว่า...ท่านอ๋องเช่นนั้นหรือ?

หากกล่าวถึงแคว้นจ้าว ช่วงนี้ท่านอ๋องที่ทุกคนน่าจะรู้จักก็คงเป็นเฉินอ๋องกระมัง แต่อีกฝ่ายดูจะไม่ใช่คนที่มีนิสัยเช่นนี้

แม้หลินเซียนจะไม่เคยได้พบเห็นพระองค์ แต่จากนิสัยที่ทุกคนเล่าลือกัน ก็ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า เฉินอ๋องจะรับชายารองก่อนชายาเอก อีกอย่างตามความทรงจำของนาง ตอนนี้อีกฝ่ายยังไม่มีชายารองไม่ใช่หรือ หากชายารองที่ว่าคืออนุภรรยาหรือนางอุ่นเตียง นางก็พอเข้าใจได้

“พระชายาจะอาบน้ำเลยหรือไม่เพคะ ข้าจะได้เตรียมให้” หลินเซียนที่กำลังค่อย ๆ ปลดเครื่องประดับลงวางบนโต๊ะที่ตั้งคันฉ่องพยักหน้า ยิ่งนางคิดก็คล้ายจะนึกอะไรบางอย่างออก แต่มันกลับไม่ได้เป็นความทรงจำของตัวนางเอง...

อยู่ ๆ หญิงสาวก็แทบทรุดเมื่อความทรงจำตลอดทั้งชีวิตของจูจื่อหรานหลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิด แต่เรื่องที่หลินเซียนตกใจที่สุดก็คือวันเวลาที่ผ่านมาต่างหาก

ตอนนี้เป็นรัชศกเหวินเจิ้งที่สิบสี่ นางหวนคิดแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว เป็นเพราะตอนที่เกิดเรื่องกับตระกูลฟางของนางยังเป็นรัชศกเหวินเจิ้งปีที่เก้าอยู่เลย “นี่ผ่านมาห้าปีแล้วอย่างนั้นหรือ” หญิงสาวบ่นกับตนเองเบา ๆ

ไม่เพียงเท่านั้น เฉินอ๋องพระอนุชาของฮ่องเต้ที่นางคิดว่าเป็นบุรุษที่น่ายกย่องกลับทำตัวราวกับคุณชายเสเพล รับอนุภรรยาก่อนชายาเอก แม้ตำแหน่งอนุภรรยาที่ว่าจะมีฐานะเป็นชายารองแต่อย่างไรก็คือการแต่งเมียรองก่อนเมียเอก

ช่างเป็นการกระทำที่ไม่สมบุรุษเอาเสียเลย อีกทั้งวันนี้เฉินอ๋องก็ยังไปขลุกอยู่กับหลี่ซุนรั่วทั้ง ๆ ที่เป็นวันรับพระชายาเข้าจวนแท้ ๆ แม้แต่ผ้าคลุมหรือสุรามงคลก็มิได้ดื่มด้วยซ้ำ