Semua Bab สวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก: Bab 181 - Bab 190

พอมาถึงกระบี่เหรียญทองก็รีบบึ้งรถไปบ้านของคนตัวเล็กทันที พอมาถึง รอไม่นาน สาวใช้ในบ้านก็ออกมาเปิดประตูให้รถเขาเข้าไป เสมือนว่าตอนนี้บ้านหลังใหญ่หลังนี้เป็นบ้านของเขาไปอีกหลังแล้ว เหรียญทองซื้อของสดมากมายมาทำกับข้าวเอาใจเหมยอี้ พอสอบถามคนใช้ของบ้านก็ได้รู้ว่าเธออยู่บนห้อง เขาจึงบอกทุกคนว่าห้ามบอกหญิงสาวว่าเขามา“ผมขอใช้ครัวหน่อยนะครับ” พอลงจากรถพร้อมหิ้วถุงของสดในมือเต็มไปหมด“ได้ค่ะคุณเหรียญทอง” ทุกคนรู้จักชายหนุ่มดี เพราะบันเทิงสั่งไว้ว่าให้เปิดบ้านให้ชายหนุ่มคนนี้ได้ตลอด เพราะในอนาคตเขาจะมาเป็นลูกเขยของบันเทิง“ขอบคุณครับ ว่าแต่ครัวอยู่ไหนครับพาผมไปหน่อย” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงสุภาพ ยิ้มแย้มถัดไปชั้นสองของบ้าน เหมยอี้ยืนมองตั้งแต่รถของชายหนุ่มแล่นเข้ามาในบ้านแล้ว เธอเห็นเขาลงจากรถพร้อมข้าวของมากมายก็อดยืนมองด้วยความสงสัยไม่ได้ เมื่อเห็นคนตัวโตเดินหายเข้ามาในบ้าน หล่อนก็รีบเดินไปล็อกประตูห้องนอนแล้วกลับมาทิ้งตัวนอนบนเตียงของตัวเอง พอเข้ามาในส่วนครัวของบ้านเหมยอี้ ชายหนุ่มก็จ

“ปล่อยนะ ถ้าไม่กินข้าวก็กลับไปได้แล้ว” ใช่ จะกินได้ยังไง เพราะกับข้าวมากมายถูกเขาปัดทิ้งกระจายที่พื้นเรียบร้อยแล้ว ยอมรับว่าเมื่อกี้ตกใจ แต่ก็แค่วูบเดียวเท่านั้น“ตอนแรกน่ะหิว แต่ตอนนี้หิวอย่างอื่นมากกว่า ขึ้นห้อง” ไม่สนใจว่าเจ้าหล่อนจะยินยอมไปกับตนหรือไม่ไป เขาฉุดกระชากร่างเล็กปลิวติดมือ ลากถูเธอเดินไปยังบันไดเพื่อจะขึ้นไปยังชั้นสอง“ช่วยด้วย ๆ ช่วยเหมยด้วยค่ะทุกคน” หล่อนร้องเรียกให้สาวใช้ในบ้านมาช่วย และเหมือนได้ผลเมื่อทุกคนต่างวิ่งเข้ามาจะช่วย“หยุดอยู่ตรงนั้น เรื่องของผัวเมียคนนอกอย่าเสือก” ตวัดตาคมจ้องมองทุกคนที่กำลังจะวิ่งมาช่วยเหมยอี้“ทุกคน ชะ....”“หุบปาก!”เผียะ!เหรียญทองพลั้งมือตบปากเจ้าหล่อนอย่างแรง เขาตกใจมาก เพราะเขาทำไปด้วยความขาดสติ“มะ...เหมย...พี่...”“ตบเหมย! คุณตบเหมยทำไม?”หล่อนหันกลับมาจ้องคนตัวโตด้วยความเคียดแค้นและเสียใจ ดวงตาคู่สวยอาบคลอไปด้วยน้ำตา ภาพเหตูการณ์ตอนเหรีย

“ฉันไม่เคยคิดจะรักแกเลย ไม่เคยคิด ฉันเกลียดแก เกลียดจนอยากเอาปืนเปล่ากะโหลกของแก ไปให้พ้นหน้าฉัน จากนี้ไป เดินสวนกันก็ไม่ต้องมาทัก และก็จำไว้ด้วยว่าจนตายฉันก็ไม่รักแก”เหมยอี้เดินออกจากหลังคนเป็นพ่อมาตอบ ในแววตาของหล่อนมีแต่ความจริงจัง ทั้ง ๆ ที่ในใจนั้นเจ็บราวกับมีหอกทิ่มแทงเป็นพันเล่มก็มิปาน หล่อนรักเขา แต่ก็ไม่อาจจะยอมรับเรื่องที่ชายหนุ่มทำกับตนเองได้คำพูดของคนตัวเล็กมันกระแทกตำอกซ้ายเขาอย่างแรง จนไม่อาจจะก้าวเดินต่อไปได้ เขาเอาเสื้อของตัวเองห้ามเลือดที่แขนไว้ พร้อมกับฝืนพูดในสิ่งที่เจ็บปวดออกมา“ในเมื่อเหมยเกลียดพี่ เกลียดจนไม่อยากร่วมทางกับพี่ได้ จากนี้ไปเราสองคนก็เหมือนคนอื่นกันเถอะนะ ให้เราตายไปจากกันตรงนี้เลย พี่จะถือว่าแผลนี้คือการตัดรักของพี่ก็แล้วกัน ขอโทษคุณบันเทิงอีกครั้งที่เข้ามาทำให้วุ่นวาย”จากที่เคยเรียกอีกฝ่ายว่าพ่อก็เปลี่ยนคำเรียกทันที พร้อมกับยกมือไหว้ลา แล้วเดินผ่านสองพ่อลูกไป โดยไม่คิดจะหยุดมองหน้าเจ้าของหัวใจตัวเองเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเธอเลือกแบบนี้ มันคือความสุขของเธอ เขาก็พร้อมจะปล่อยมือจากหล่อน แม้ว่าชีวิ

“อืม! แค่นี้ใช่ไหม พี่วางละ เหนื่อย” พูดจบก็ตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังปลายสายตอบกลับมาเหรียญทองจ้องมองโทรศัพท์ในมือแล้วล้มตัวลงนอนไปด้วยความเบื่อ เหนื่อย จริง ๆ เขาอิจฉาน้อง ๆ ที่ตอนนี้ต่างพากันสมหวัง แล้วตัวเขาล่ะ ทำไมหล่อนไม่คิดจะเข้าใจเขาบ้าง นอนคิดเรื่องของตัวเองกับสาวเจ้าเอามือก่ายหน้าผาก ขบคิดด้วยความกลัดกลุ้มใจชายหนุ่มนอนปล่อยให้ความคิดของตัวเองล่องลอยไปกับสายลม อยากกอดกายสาว อยากโอบกอดแนบอิง แต่ก็ทำไม่ได้แล้ว ในเมื่อตอนนี้ เขากับเธอต่างคนต่างเดินคนละทางกันแล้ว เขาเอาโทรศัพท์ที่วางไปเมื่อกี้ขึ้นมากดเล่นไปมา กดดูเบอร์ของเหมยอี้ในเครื่องของตัวเอง ชั่งใจอยู่นานจะกดโทร.ไปดีไหม เขาอยากได้ยินเสียงของหล่อน อยากได้ยินแม้จะเป็นคำด่าก็ยินดีจะรับฟัง ขอแค่นี้จริง ๆ ตอนนี้ เขาเหนื่อย เหนื่อยใจเหลือเกินตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!ปลายสายยังไม่ทันได้รับเขาก็ต้องกดตัดทิ้ง เพราะเขาพูดแล้วว่าจะไปจากชีวิตเธอ เขาก็ไม่ควรจะโทร.ไปก่อกวนเจ้าหล่อนแบบนี้ อีกมุมหนึ่งของกระบี่นั้น เหมยอี้เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ออกมาจากห้องน้ำก็เดินมา

“ยุ่ง! พี่อยากอยู่คนเดียว” ตอบน้องชายจบก็กระดกน้ำสีอำพันในขวดเข้าปากอีกครั้ง“พอ ๆ กินแบบนี้ได้ตายกันพอดี มีอะไรครับ พี่เครียดอะไรบอกน้องได้นะ เราเป็นพี่น้องกันนะพี่หอก” ย่อตัวนั่งลงเก้าอี้ตัวเดียวกับพี่ชายพลางแย่งเอาขวดบรั่นดีมาถือไว้“ไม่มีอะไรหรอกห่า พี่แค่เครียด ๆ” เหรียญทองเลือกจะปิดน้องชาย เพราะเขาอยากจัดการเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเองก่อนจะขอให้ทุกคนในบ้านช่วย“ห่าจะพยายามเชื่อก็แล้วกันครับ ถ้าไม่ไหวก็บอกห่าได้นะพี่ พวกเราพี่น้องกันนะ อย่าลืมสิ ถ้างั้นเราเข้าไปในบ้านกัน อย่าทำแบบนี้เลยทุกคนรักพี่หอกเป็นห่วงพี่หอกนะครับ”“เออ ไอ้ห่า ขอบใจมากเว้ย! ไปกันเถอะ” เหรียญทองพยุงร่างของตนที่ไม่มั่นคงลุกขึ้นยืน“มา ห่าพยุงพี่เดินเอง”แล้วสองพี่น้องก็เดินพยุงกันเข้าไปในบ้านในส่วนที่จัดงานเลี้ยง ตอนนี้ทุกคนกำลังสนุกร้องเพลงกันเสียงดัง นั่นแสดงว่าตอนนี้บ้านสิงห์การค้ากำลังเต็มไปด้วยความอบอุ่น จังหวัดกระบี่เหมยอี้อยากตบปากตัวเองนัก ทำไมป