บทที่24 ไม่อยากให้ตามไปเฝ้า

กอหญ้าตื่นขึ้นมาขยับตัวอย่างเชื่องช้ารู้สึกว่าตัวเองปวดเมื่อยไปทั่วร่างกาย “ลุกไหวไหมถ้าลุกไม่ไหวพี่จะลางานให้”

“ลุกไหวค่ะ กอหญ้าไม่อยากขาดงานบ่อยๆ แล้วก็ป่วยรอบที่แล้วก็หยุดงานไปสองสามวันมาวันนี้จะมาหยุดอีกก็กลัวว่าพี่ที่ฝึกงานจะว่าให้ แล้วอีกอย่างกอหญ้ากลัวว่าจะฝึกงานไม่ผ่านด้วยค่ะ ”

“จะกลัวทำไมไม่เห็นต้องกลัวเลยเพราะสุดท้ายคนที่เซ็นให้กอหญ้าผ่านงานก็คือพี่เองจะพักอีกสองสามวันจะเป็นไรไป”

“ไม่เอาค่ะเดี๋ยวพี่ที่ฝึกงานจะเป็นห่วงหรืออาจจะมีบางคนที่ว่าเอาได้ว่าเป็นเด็กเส้นไม่ต้องทำอะไรก็ผ่านการฝึกงาน”กอหญ้าค่อยๆ ขยับลุกและเอามือจับที่แขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มให้ออกจากเอวของเธอ แต่ดูเหมือนว่ากระทิงที่นอนข้างเธอเมื่อคืนจะไม่ยอมปล่อยให้เธอลุกจากเตียงง่ายๆ เขาไม่ยอมปล่อยมือออกจากร่างบางแต่กับกระชับอ้อมแขนนั้นให้แน่นขึ้นกว่าเดิม กระทิงเอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่บนหัวเตียงของตัวเอง

“หัวหน้าฝึกงานฝ่ายผลิตผลไม้อบกรอบ วันนี้ผมขอลางานให้กอหญ้าอีกครึ่งวันนะครับ พอดีว่าผมตื่นสายไม่สามารถตื่นไปส่งกอหญ้าทำงานได้ เพราะเมื่อคืนผมดูงานจนดึก ”อยู่ดูงานจนดึกหรือทำอย่างว่ามากกว่าและไม่ยอมหลับยอมนอนต่างหากกอหญ้าคิดอยู่ในใจขณะที่ กระทิงคุยโทรศัพท์อยู่ร่างบางก็ได้ยินทั้งหมดเธอไม่ได้แอบฟังแต่เป็นเพราะว่าในขณะที่กระทิงนั้นพูดโทรศัพท์มืออีกข้างก็ยังกอดเธออยู่ไม่ยอมให้เธอลุกไปไหน

“ได้ค่ะคุณกระทิง”หัวหน้าฝ่ายผลิตจะพูดอะไรได้ในเมื่อเจ้าของโรงงานเอ่ยปากขอมาขนาดนี้แล้ว

“เรียบร้อยแล้วนอนต่อได้”

“พี่กระทิงพี่จะทำแบบนี้ไม่ได้นะ เดี๋ยวพี่ที่ทำงานก็ไม่ชอบขี้หน้ากอหญ้าหรอกค่ะ”กระทิงไม่ยอมฟังคำบ่นของหญิงสาว กดจุ๊บที่หน้าผากของหญิงสาวเบาๆ ก่อนจะนอนหลับต่อและไม่ยอมเอามือออกจากเอวของหญิงสาวเสียที

“ไม่ชอบก็ไม่ชอบ ถ้าไม่ชอบแล้วมีปัญหามากเดี๋ยวพี่จะไล่ออกให้หมดเลยดีมั้ย”

“พี่กระทิง... ”กระทิงไม่อยากฟังคำบ่นของหญิงสาวแล้วจึงจูบปิดปากของหญิงสาวแค่ริมฝีปากนอกเท่านั้นไม่ได้ล้วงลึกเข้าไปภายในโพรงปาก

“หยุดพูดแล้วก็หยุดกังวลได้แล้วพี่จะนอน ถ้าพี่ไม่ได้นอนพี่ลุกขึ้นมาทำอย่างอื่นถ้าเป็นแบบนั้นวันนี้ทั้งวัน เธอก็จะไม่ได้ไปทำงานดีไหม”

“ไม่ดีค่ะ”กอหญ้าได้แต่ทำหน้าบึ้งก่อนจะยอมนอนอยู่เฉยๆ ให้คนร่างโตกอดเพราะต่อให้เธอดิ้นแค่ไหน อ้อมแขนแข็งแกร่งแขนนี้ ก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอลุกจากเตียงอย่างแน่นอน และมือที่กอดเธอในตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าจะเหนียวยิ่งกว่ามือตุ๊กแกเสียอีก เพราะเธอลองแกะมือหนาออกแล้ว แต่ไม่สามารถทำได้เธอจึงตัดสินใจค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง แต่ก็ไม่สามารถหลับได้ถึงแม้ว่าเปลือกตาของเธอจะปิดลงแล้วเพราะในหัวสมองของเธอคิดว่าหากเธอและเขาสนิทกันมากกว่านี้วันที่เธอกับคนที่กอดเธอในตอนนี้จากกันจะเจ็บปวดมากแค่ไหน เพราะว่าเวลาที่เธออยู่กับเขามันมีความสุขมาก  มากเสียจนในบางครั้งเธอแอบคิดว่าเขารักเธอเป็นแฟนกันจริงๆ เธอเริ่มรู้สึกจะหวั่นไหวกับสัมผัสที่ชายหนุ่มมอบให้ แต่กอหญ้าก็พยายามตอกย้ำและระมัดระวังหัวใจของตัวเองถ้าปล่อยใจไปมากกว่านี้วันที่ลาจากจะเจ็บปวดมากแค่ไหนเธอไม่อยากคิดเลย

“ตื่นแล้วหรือ”กระทิงนอนหลับก่อนและเขาก็ตื่นก่อนหญิงสาวแต่เขาไม่ได้ปลุกเธอปล่อยให้เธอนอนหลับใหลอย่างสบายตามที่เธอต้องการ เพราะกระทิงคิดว่าหญิงสาวก็เหนื่อยจากกิจกรรมที่เขามอบให้เมื่อคืนเช่นกัน เขาอยากให้เธอพักผ่อนอย่างเพียงพอ

“ตะ ตื่นแล้วค่ะ”เมื่อตื่นขึ้นมาร่างบางต้องตกใจทันทีเมื่อ ใบหน้าของกอหญ้าห่างจากใบหน้าของชายหนุ่มแค่ไม่กี่คืบ เธอจำได้ก่อนที่เธอจะหลับเธอได้หันหลังให้กับชายหนุ่มแต่ทำไมไม่รู้เมื่อตื่นขึ้นมา ใบหน้าของเธอถึงได้ใกล้ชิดกับชายหนุ่มแบบนี้ปากนี่แทบจะจูบกันอยู่แล้ว

ปากหนาประกบจูบกับปากบาง แค่ปากจุ๊บกันแค่นั้นแต่ก็ทำให้เธอเขินจนต้องเอาหน้ามุดลงกับหน้าอกแกล่งของผู้ชาย

“ตื่นแล้วก็นอนต่อสัก 15 นาทีก็ได้นะพี่จะไปอาบน้ำก่อน ”

“ค่ะ”

“หรือว่าเธอจะไปอาบน้ำด้วยกัน”

“ไม่ค่ะ พี่กระทิงรีบไปอาบน้ำก่อนเลย กอหญ้าขอบิดขี้เกียจอยู่ในที่นอน รอให้พี่กระทิงอาบน้ำเสร็จก่อนดีกว่าค่ะ ถ้าเราไปอาบน้ำด้วยกันมีหวัง...”

“มีหวังอะไร”

“พี่กระทิงไปอาบน้ำเถอะค่ะ”

“มีหวังอะไรยังไม่ตอบพี่เลย” กอหญ้าไม่กล้าสบตาแถมยังพับปากตัวเองให้เป็นรูปสระอีเหมือนกับบอกตัวเองว่าไม่น่าพูดคำนั้นออกมาเลย

“พี่กระทิงไปอาบน้ำเถอะค่ะ” เมื่อได้ยินหญิงสาวพูดเช่นนี้กระทิงก็ยิ้ม เจ้าเล่ห์ให้กับหญิงสาวก่อนจะยอมเดินเข้าไปในห้องน้ำและอาบน้ำตามที่หญิงสาวบอก

“พี่อาบน้ำเสร็จแล้ว เราก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวพี่ไปอุ่นอาหารให้แต่ถ้าช้าไปทำงานตอนเที่ยงไม่ทันไม่รู้ด้วยนะ”

“ค่ะ”นอกจากเรื่องบนเตียงแล้วตอนนี้กอหญ้าก็รู้สึกว่ามันกำลังมีความรู้สึกอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากกันกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของกระทิง เช่นอุ่นอาหารให้ทำดีเอาอกเอาใจทุกอย่างเหมือนแฟนจริงๆ ตอนนี้มันรู้สึกดีไปหมดทั้งอยู่บ้านร่วมกัน แต่อีกใจหนึ่งมันก็ยิ่งตอกย้ำตลอดเวลาว่าอีกไม่กี่เดือนก็จะไม่มีเขาอยู่ข้างๆ แบบนี้แล้ว เธอควรจะบอกให้ชายหนุ่มเลิกทำทุกสิ่งทุกอย่างแล้วเหลือแค่เรื่องบนเตียงตามที่ได้สัญญากันไว้ก็พอ หรือปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ปล่อยให้ความรู้สึกดีดีแทรกเข้ามาภายในใจถึงแม้ว่าจะรู้จุดจบว่ามันต้องเจ็บปวดขนาดไหน เมื่อไม่สามารถตอบตัวเองได้ก็ได้แต่ปล่อยให้สายน้ำที่ไหลจากฝักบัวไหลผ่านกายเธอไปเรื่อยๆ จนเธออาบน้ำเสร็จก็ยังไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้เธอจึงหยุดคิดและเดินออกจากห้องก่อนจะไปนั่งรับประทานอาหารกับกระทิงตามปกติ

เมื่อทั้งสองได้ทานข้าวเสร็จแล้วเช่นเคย ที่กระทิงจะโน้มหน้าลงมาให้เธอหอมแก้มก่อนไปทำงานทุกครั้ง

“อะไรเหรอคะ”

“ก็หอมแก้มก่อนไปทำงานไง”กอหญ้ามองชายหนุ่มยังเขินอายคนหอมแก้มตามคำขอร้องของกระทิง ต่อจากนี้ไปการหอมแก้มคงเป็นกิจวัตรประจำวันก่อนออกไปทำงานใช่ไหม กอหญ้าถามกับตัวเองแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะคนตัวโตขอเอาไว้

เวลาผ่านผ่านไปเร็วเหลือเกินอีกแค่หนึ่งอาทิตย์กอหญ้าก็จะฝึกงานเสร็จแล้วแต่ถ้านับวันก็เหลือเพียงแค่สามวันเท่านั้นเพราะไม่รวมกับเสาร์อาทิตย์

  “จะไปไหนทำไมไม่บอกพี่ พี่จะได้ไปส่งให้คนที่บ้านเอารถ มาให้ทำไม”

“กอหญ้าจะพาเพื่อนไปเที่ยวในเมืองค่ะไม่รบกวนพี่ไปส่งดีกว่าเกรงใจค่ะ”

“เกรงใจทำไม แล้วทำไมไม่บอกพี่ว่าจะไปไหน”

“ ... ”กอหญ้าทำหน้ารู้สึกผิด

“จะบอกหลังจากที่ออกไปแล้วใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”กระทิงทำหน้าบึ้งตึงขึ้นมา

“ก็กอหญ้าจะพาเพื่อนไปเที่ยวในเมืองอาจจะต้องไปค้างคืน ก็เลยไม่อยากรบกวนพี่กระทิงให้ไปเฝ้านะคะ”

“ไม่ได้รบกวนทำไมพี่จะไปเฝ้าไม่ได้ พี่ไปได้อยู่แล้ว”สีหน้าของชายหนุ่มเริ่มบึ้งตึงขึ้นมา เหมือนจะไม่ชอบหรือไม่ถูกใจในสิ่งที่กอหญ้าพูด

“พี่กระทิงมีงานมากมายที่จะต้องทำที่ไร่ไม่ใช่หรือคะ”

“ตอนนี้พี่ว่างแล้ว”

“แต่ว่า... ”

“แต่ว่าอะไร”

“กอหญ้าอยากไปฉลองกับเพื่อนเพราะใกล้ฝึกงานจบแล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันเมื่อไหร่ ให้กอหญ้าไปฉลองกับเพื่อนได้ไหมคะ”เมื่อกอหญ้าพูดออกมาแบบนี้กระทิงก็รู้แล้วว่ากอหญ้าไม่ได้อยากให้ตนไปด้วย

“ไปที่ไหน”

“ยังไม่รู้เลยค่ะ น่าจะผับในเมือง หรืออาจจะเป็นร้านนั่งชิลล์ ”

“พี่จะไม่ตามเราไปก็ได้ แต่ต้องไปผับที่ @ one night stan ”

“อะไรนะคะ ผับ@ one night stan”

“ถ้าจะไปที่นั่นดีที่สุดแล้วพี่ก็จะไม่ตามเราไปด้วย”

“จะไม่ตามไปหรือคะ”

“ทำไมกลัวฉันตามไปด้วยหรอ”

“ไม่ได้กลัวว่าพี่จะตามไปแต่ก็ยากกลัวว่า...”

“กลัวว่าอะไร” กระทิงเริ่มพูดเสียงแข็งเล็กน้อยจนทำให้กอหญ้าเริ่มหวั่น

“กลัวว่าพี่จะไปทำหน้าดูดุแล้วนนท์นี่กับกล้าหาญจะเกรงพี่จนไม่สนุกกันนะคะ ไม่โกรธกอหญ้านะคะที่ไม่พาพี่ไปด้วยขอบไปเฉพาะแค่เพื่อนนะคะ”กอหญ้าพูดออกมาอย่างยากลำบากก่อนจะเดินไปกอดแขนพร้อมกับเขย่งเท้าและจูบที่ริมฝีปากหนาเบาๆพื่อเป็นการขอร้อง

“ได้ถ้ากลัวว่าเพื่อนจะอึดอัดแต่ต้องไปที่@ one night stan เท่านั้นเดี๋ยวส่งโลเคชั่นพร้อมกับจองโต๊ะไว้ให้”

“ค่ะขอบคุณนะคะ ”

“แล้วถ้าพี่รู้ว่ากอหญ้าไม่ได้ไปที่นั่นเตรียมตัวโดนลงโทษได้เลย แล้วก็ห้ามไปต่อที่อื่น”

“ค่ะจะไม่ไปต่อที่อื่น ขอบคุณนะคะพี่กระทิงที่ให้กอหญ้าไป”กอหญ้ากำลังจะก้าวขาออกจากบ้านแต่ก็ได้ยินเสียงชายหนุ่มทักท้วงขึ้นมาก่อน

“เดี๋ยวก่อน”

“ค่ะ ”

“ถ้าพี่โทรหาต้องรับโทรศัพท์หรือตอบข้อความทุกครั้ง”

“ค่ะจะรับโทรศัพท์แล้วตอบข้อความทุกครั้งไปได้หรือยังคะ”

“ไปได้ ”

เย้ เย้ เย้ ได้เวลาออกเดินทางกอหญ้าแวะรับเพื่อนๆ ที่หอพักคนงานก่อนจะเดินทางออกไปในตัวเมืองอันที่จริงก็ไม่ไกลแค่เดินทางประมาณชั่วโมงนึงก็ถึงแล้ว ที่จองโรงแรมไว้

“ตกลงว่าเราจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี”

“ก็นนท์นี่บอกว่าจะไปผับไม่ใช่หรือ”

“ผับอ่ะไปอยู่แล้วแต่ตอนนี้อ่ะกำลังบ่ายโมงอยู่ยังไม่อยากกลับไปนอนที่โรงแรมจะไปไหนก่อนไหม”

“ยังคิดไม่ออกเลยงั้นเราเอาของไปไว้ที่โรงแรมก่อนดีไหม ”

“ก็ได้”

“เราไปดูหนังด้วยกันดีไหม”จูจูกล้าหาญก็ถามขึ้นมา

“เอ่อที่จริงพวกเราก็ไม่ได้ไปดูหนังด้วยกันนานแล้วนะ ตั้งแต่ปีสองแล้วมั้งที่เราไม่ได้ไปดูหนังด้วยกัน”

“แล้วตอนนี้มีหนังอะไรให้ดูล่ะ”

“เราก็ไม่รู้เหมือนกัน”กล้าหาญตอบ

“งั้นเราลองเปิดดูในแอพว่ามีหนังอะไรฉายอยู่ในโรงบ้างไหม” นนท์นี่ถามขึ้นมา

“ก็เปิดเลยสิจะรออะไร”

“ช่วงนี้ไม่ค่อยมีหนังอะไรเลยมีแต่เรื่องนี้มั้งที่น่าสนใจ ถ้าความรูสึกมันเปลี่ยน”

“หนังเกี่ยวกับอะไร”

“ขอดูตัก่ตัวอย่างหนังก่อน”นนท์บอกก่อนที่เขาจะเปิดดูแล้วมาสรุปให้ว่าเป็นหนังเกี่ยวกับการแอบรักเพื่อน

“การแอบรักเพื่อนอย่างนั้นหรือ อี้ต้องเลี่ยนแน่เลย”กอหญ้าไม่ได้ชอบหนังรักเสียเท่าไร

“ฉันว่าหน้าดูอยู่น่ะว่าไงกล้าหาญ”

“ดูก็ได้เอาบรรยากาศ”กล้าหาญที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่เพราะว่าไม่ชินทางแต่เขาเป็นผู้ชายจะนั่งรถให้ผู้หญิงขับมันก็จะแปลกๆ นิดหนึ่ง แต่ต่อให้กอหญ้าเป็นคนขับเธอก็ไม่ชินทางอยู่ดีเพราะเธอไม่ได้ขับรถเข้ามาในเมืองจะสี่ปีแล้วถนนหนทางก็เลี่ยนไปมาก

“เอาบรรยากาศก็เอาบรรยากาศ”ดูรอบแล้วเราคงต้องไปทานข้าวกับดูหนังก่อนเพราะมีรอบหนังตอนสามโมงกว่าว่าไปเช็คอินที่โรงแรมกลับมากลัวจะไม่ทันรอบหนัง

“ได้ไปดูหนังก่อน“เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ของตัวเมือง

“ไปซื้อตัวหนังกันก่อนนะ ขอไปฉี่ก่อนจะอันไม่ไหวแล้ว”แล้วกอหญ้าก็วิ่งหายไปเลย

มึงไม่ได้ชอบดูหนังรักหรอกกูรู้ดี เมื่อไหร่มึงจะกล้าบอกชอบมันสักทีว่ะ ว่ามึงอ่ะชอบมัน มึงจะมาหวังว่าจะให้มันอินกับหนังแอบชอบเพื่อนและเข้าใจความรู้สึกของมึง มันคงจะเข้าใจหรอก มึงดูอย่างทุกวันนี้สิมึงคิดว่ามันรู้ไหมล่ะว่ามึงชอบมัน

“กูไม่รู้ว่ะ”

“กูว่ามันรู้แต่เป็นเพราะมึงไม่กล้าบอกรักมัน ไม่กล้าแสดงความจริงใจปล่อยให้เป็นได้แค่เพื่อนอยู่แบบนี้”

“แต่กูก็เคยบอกรักมันนะ”

“ตอนมันเมาน่ะหรอ”

“มันคงรู้หรอกว่ามึงแอบชอบมัน”

“กูไม่กล้าว่ะ”

“มึงไม่กล้าเหมือนชื่อมึงเลย มึงไม่กลัวหรอหรือว่าหมาจะคาบไปแดก”

“ก็กูไม่กล้ากูกลัวมองหน้ามันไม่ติด กูกลัวว่ามันจะรู้สึกหรือมองกูเปลี่ยนไปและไม่อยากจะเจอหน้ากูอีก กูยอมนะเว้ยจะอยู่สถานะไหนก็ได้ขอให้ชีวิตกูมีมันก็พอดี”

“แต่ถ้ามึงไม่พูดต่อจากนี้ก็อาจจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆ อีกแล้วพูดตอนนี้มันก็ยังดีเสียกว่ามาเสียใจทีหลังไม่ใช่หรือ”ถึงแม้ว่านนท์นี่รู้แล้วว่า กอหญ้าได้มีความสัมพันธ์กับกระทิงไปแล้วแต่ความสัมพันธ์พวกนั้นอีกไม่นานก็จะจบลงหลังจากที่พวกเขาฝึกงานเสร็จอยู่ดี มันจะเป็นการดีถ้าให้กล้าหาญบอกรักกอหญ้าเพื่อเยียวยาหัวใจของกอหญ้า และเพื่อนชายที่แอบรักเพื่อนสาวมานานก็จะได้สมหวังกันสักทีจะได้เปิดความรู้สึกของตัวเองที่ปิดกั้นเอาไว้ตั้งนาน ที่จริงเรื่องระหว่างของกระทิงและกอหญ้าเป็นเรื่องที่ทั้งสองปิดไว้แต่บังเอิญนนท์นี่ เห็นสีหน้าที่เป็นกังวลและไม่ปกติของกอหญ้าจึงคะยั้นคะยอถามดูจึงได้รู้ความจริง และอีกอย่างที่เป็นหลักฐานให้นนท์นี่เค้นเอาความจริงครั้งนี้ สำเร็จนั่นก็คือรอยแดงที่กอหญ้พยายามปิดที่ต้นคอหากใครไม่สังเกตดีดีก็คงไม่เห็น

“เออกูก็ยังอยากลองบอกดูสักครั้งกูชอบมันงั้นคืนนี้กูจะบอกว่ากูชอบมัน แบบจริงจังสักทีไม่หยอดหรือพูดเล่นแล้ว”

“เออดีเดี๋ยวกูจะเปิดทางให้”

“ขอบใจมากนะ”

“ไปซื้อตั๋วหนังได้แล้วเดี๋ยวกอหญ้าจะกลับมาจากห้องน้ำ”

หลังดูหนังจบ

“การแอบรักเพื่อนนี้ก็ดีเนอะที่สมหวัง แต่ถ้าในชีวิตจริงจะมีสักกี่คู่กันนะพี่สมหวังอย่างหนังบ้าง”กอหญ้าพูดออกมาด้วยความเขินอาย เพราะอินกันหนังที่ดู

“ไม่รู้สิคงไม่ใช่ทุกคู่หรอกมั้ง”กล้าหาญตอบเสียงเบาและคิดสับสนกับตัวเองเรื่องที่จะบอกกับกอหญ้าในคืนนี้

“แต่ที่สำคัญต้องมีความกล้าที่จะบอกก่อนใช่ไหม”นนท์นี่พูดขึ้นมาบ้าง ก่อนจะมองไปที่หน้าของกล้าหาญ

“ใช่ถ้าไม่บอกก็ไม่มีใครรู้ ”เราไปเช็คอินกันที่โรงแรมดีกว่าเตรียมตัวไปสนุกกันคืนนี้

“อืม”

“อืม”ที่ว่าสนุกที่ยิ้มได้ก็เห็นจะเป็นกอหญ้าและนนท์นี่ แต่ดูหน้าของกล้าหาญตอนนี้แล้วเขากำลังกังวล อยู่ภายในใจมากที่สุดว่าสิ่งที่เขากำลังจะทำมันจะเป็นผลดีต่อตัว เขาและกอหญ้าหรือไม่ถึงแม้ว่าหลังจากนี้จะไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันแล้วแต่ เขาก็อยากส่งข้อความคุยกับกอหญ้าทุกวันเหมือนเดิม

“เฮ้ย” เสียงถอนหายใจ แต่จะให้ทำยังไงได้ตอนนี้ เขาทำได้แค่เดินตามกอหญ้ฉีพยายามท์นี่ไปโรงแรมก่อนในเวลาตอนนี้