บทที่25ความกล้าของกล้าหาญ

@ one night stan

เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วห้องพร้อมกับนักท่องเที่ยวกลางคืนที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามเสียงเพลง และแสงสีเสียงกันอย่างสนุกสนาน

วันนี้เป็นวันพิเศษอะไรถึง คนที่อยู่ป่าอยู่ดอยอย่างมึงได้ออกมาท่องเที่ยวในเมืองแล้วก็มาถึงที่นี่ได้ ปกติบอกให้ออกมาอ้างว่าติดงานตลอด” เสือทักขึ้นมาอย่างกวนตีนส่วนสิงห์ก็ได้แต่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“บนเขามันไม่มีผู้หญิงให้มึงมองแล้วเหรอวะ วันนี้มึงถึงได้มาที่นี่ได้”

“คงเป็นอย่างนั้นละมั้ง” เมื่อพูดออกมาเช่นนั้นญาติทั้งสองก็เริ่มสังเกตสายตาของญาติที่บอกกับพวกเขาว่าไม่ว่างมาตลอดสามเดือนกำลังนั่งมองผู้หญิงหน้าตาสะสวยอยู่อีกมุมหนึ่งของภาพอย่างไม่วางตา

“ถ้ามึงจะจ้องขนาดนั้นให้กูนั้นไปขอเบอร์ให้มั้ย”

“เบอร์น่ะมีแล้ว”

“มีเบอร์แล้ว”เสือพูดออกมาด้วยความตกใจ

“จริงเหรอวะ”

“จริง”

“อย่าบอกนะว่าผู้ที่หวงความโสดของตัวเองกำลังจะมีความรัก”

“ไม่ต้องพูดมากได้ไหม ไอ้เสือมึงไปบอกพนักงานมึงให้หน่อยว่าให้มาบอกกูว่าโต๊ะนั้นทานอะไรหรือแอบให้ใส่อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า”

“สงสัยจริงว่ะ มันคงจะเจอคนที่มันพร้อมจะเสียตัว น้องชายมึงพร้อมจะออกรบอีกครั้งแล้วหรือวะ”

“พร้อมจะเสียตัวให้อะไรกัน กูได้ผู้หญิงที่ผับมึงออกจะบ่อย”

“มึงรู้ไหม"สิงห์ยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ ”สาวๆ เขาพูดกันว่าไงทำไมกูจะไม่รู้"

“พูดว่าไง”

“มึงแค่พาสาวๆ พวกนั้นขึ้นห้องคุยเล่นแล้วก็จ่ายเงิน จนพวกสาวในผับกูพูดกันว่ามึงไร้สมรรถภาพทางเพศ หรือบางคนก็คิดว่ามึงเป็นเกย์ไปแล้ว”

“มึงรู้เรื่องพวกนี้มานานแล้วหรือ”กระทิงตกใจและรีบหันมาคุยกับญาติลูกพี่ลูกน้องของเขาทันทีว่าทำไมพวกเขาถึงรู้เรื่องพวกนี้ได้ ในเมื่อเขาได้จ่ายเงินปิดปากไปแล้วแต่เรื่องพวกนี้ก็ยังเล็ดลอดออกมาได้อยู่ดี ผู้หญิงพวกนี้ปากไม่มีหูรูด

“รู้มานานแล้วแต่พวกกูแค่ไม่พูดเพราะพวกกูรู้ไง ว่ามึงยังลืมรักครั้ง เก่าไม่ได้และยังฝังใจเจ็บอยู่” เสือพูดพร้อมกับขยับตัวเข้ามานั่งโซฟาเดียวกับกระทิงพร้อมกับยกมือขึ้นมากอด

“ถึงแม้ว่ามึงจะทำตัวขี้เล่นและเจ้าชู้ให้พวกกูมองว่ามึงเป็นคนแบบนั้นแต่ใจลึกๆ แล้วมึงก็ยังมีบาดแผลถึงแม้ว่าบาดแผลนั้นจะเป็นบาดแผลเก่ามาเนิ่นนานแต่มันก็ยังทำให้มึงเจ็บและฝังใจไม่ยอมเดินหน้าหาผู้หญิงคนใหม่สักที” สิงห์ ขยับมานั่งโซฟาอีกข้างซึ่งเป็นคนละข้างกับเสือแต่นั่งชิดติดกระทิงเอาไว้

“พวกมึงรู้แล้วพวกมึงส่งสาวๆ มาให้กูทำไม”

“ก็แค่หวังว่ามึงจะสนุกและลืมคนเก่าได้บ้าง”สิงห์เลื่อนมือขึ้นมากอดคอของกระทิงเอาไว้

“กูลืมไปแล้วโว้ย”

“กูเชื่อ เพราะวันนี้มึงมองน้องคนนั้นตาเป็นมันไม่วางตาเลยว่ะ”

“น่ารักดีน่ะ”

“พวกมึงมองได้อย่างเดียวหน้าคิดอะไรเด็ดขาด ให้ท่ีองเอาไว้ว่ามึงไอ้เสือน้องเรนเดียร์ น้องเรนเดียร์แล้วก็น้องเรนเดียร์ให้ขึ้นใจเลย ส่วนมึงไอ้สิงห์ลิลินมึงตามน้องเขาถึงไหนแล้วละ ถึงแม้มึงจะแกล้งทิ้งเขากูก็รู้ว่ามึงส่งคนไปตามน้องเขาตลอด”

“พวกมึงมองได้อย่างเดียวอย่าคิดอะไรเด็ดขาด ไอ้เสือให้มึงท่องเอาไว้ว่าน้องเรนเดียร์ น้องเรนเดียร์แล้วก็น้องเรนเดียร์ให้ขึ้นใจเลยนะมึง ส่วนมึงสิงห์น้องลิลิน มึงส่งคนไปตามน้องถึงไหนแล้วอ่ะ ถึงแม้ว่ามึงจะแกล้งทิ้งเขากูก็รู้ว่ามึงอ่ะส่งคนให้ไปตามคอยดูน้องอยู่ตลอดเวลา อย่ามัวแต่ปล่อยไว้นานนะเว้ยถ้าน้องเขาเปลี่ยนใจจากมึง แล้วเปิดใจรับใครคนใหม่เข้ามามึงจะเสียใจ”

“อืม กูก็รีบจัดการอยู่นี่ไงถ้าเรื่องนี้เสร็จกูไม่มีทางห่างน้องแน่ แล้วผู้หญิงของมึงพวกกูแค่มองว่าน่ารักดีไม่ได้จะแย่งมึงสักหน่อย เรื่องตัวเองกูยังเอาตัวเองไม่รอดเลยถ้าจัดการเรื่องของกูเสร็จกูจะรีบไปง้อน้องลิลินทันทีไม่แย่งของของมึงหรอก”

“พวกกูน่ะไม่แย่งผู้หญิงของมึงหรอกแต่ไอ้หน้าอ่อนนั่นไม่แน่นะเว้ย อยู่ด้วยกันสองคนแล้วไว้ใจได้หรือวะเป็นเพื่อนกันหรือ”

“อืม”

“เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อหรือเปล่าว่ะ”

“มึงก็มองออกใช่ไหมแต่น้องเขาบอกว่าแค่เพื่อน”

“มึงดูนั่นสิ” สิ้นเสียงของเสือสายตาของกระทิงก็มองไปยังกอหญ้าและกล้าหาญที่นั่งอยู่ด้วยกันสองคนตอนเวลาพูดคุยกันไม่รู้ว่าเสียงเพลงในผับดังเกินไปหรือว่าอะไรถึงได้พูดใกล้หูกันเหมือนจะหอมหูกันอยู่แล้ว

“ว้ายผู้ชาย”เมื่อหญิงสาวได้กล้าเท้าเข้ามาในสถานที่เริงรมย์แสงที่สาดส่องเป็นระยิบระยับก็สายเต็มห้องอย่างสวยงามมีบางที่ที่มืดแบบสลัวบ้างแต่นี้แหละผับ

“เรานั่งโต๊ะนู้นกันดี”นนท์นี่เป็นคนเอ่ยปากบอกกอหญ้าทันที โต๊ะที่มีคนเดินผ่านไม่มากพอจะพูดคุยกันรู้เรื่องและเห็นเวทีได้อย่างชัดเจน

“ว้ายผู้ชาย”เมื่อทั้งสามคนได้ก้าวเข้ามาในสถานที่เริงรมย์แสงที่สาดสองแสงระยิบระยับ แสงไฟหลากสีที่เล่นไฟสลับกันเปิดปิดอย่างสวยงาม

“เราไปนั่งตรงโน้นกันไหม” นนท์นี่ เป็นคนเอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน โต๊ะที่มีคนเดินผ่านไม่มากกำลังว่างพอดีเลยคุยกันรู้เรื่องและเห็นเวทีได้ชัดเจน

“คือเราจองโต๊ะไว้แล้ว”

“ที่ไหนอะ”

“เดี๋ยวกอหญ้าขอถามพนักงานก่อนนะ พอดีไม่ได้เป็นคนจองเองนะ”

กอหญ้าเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ก่อนจะถาม

“จองโต๊ะไว้แล้ว”

“ชื่ออะไรครับ”

“คุณกระทิงไร่กระทิงค่ะ”

“เชิญทางด้านครับ” มีพนักงานชายเดินนำทางพวกเขาไปยังโต๊ะที่พี่กระทิงจองเอาไว้ให้ โต๊ะวีไอพีนั่งสบายและไม่มีใครเดินชนได้อย่างแน่นอน และดูเป็นส่วนตัว

“โต๊ะวีไอพีหรูหราหมาเห่ามาก”

"ว้าย!!!ผู้ชาย พวกแกสั่งอาหารไปก่อนเลยนะเดี๋ยวฉันกลับมา"

“ไม่ได้วันนี้แกจะจะไปตบผู้ชายได้ไงทำไมอยู่กับพวกกูล่ะ ไหนว่าเราจะมาเลี้ยงส่งหลังจากฝึกงานเสร็จไม่ใช่หรออย่าลืมจุดประสงค์สิ “

“รู้แล้วแค่แวะทักทายเฉยๆ”

“รู้จักเขา”

“เปล่าแค่เข้าไปทำความรู้จักแล้วเก็บไว้กินวันหลัง สั่งอาหารและเครื่องดื่มไว้รอเลย แล้วก็อย่ารีบเมาไปก่อนละไปแป๊บเดี๋ยวเดียวกลับมา”นนท์นี่หัวเราะด้วยความชอบใจก่อนจะวิ่งไปหาผู้ชายที่เธอได้หมายตาเอาไว้

กอหญ้าส่ายหัวไปมาด้วยความระอาใจกับนิสัยของเพื่อนคนนี้จริงๆ เห็นผู้ชายเป็นไม่ได้

“ดูสิกล้าหาญขนาดคิดว่าวันนี้จะมาฉลองแค่เรายังวิ่งไปหาผู้ชายก่อนจนได้”

“เอาน่าปล่อยนนท์นี่ มันไปบ้างก็ได้เดี๋ยวมันก็กลับมา นี่จะสามเดือนแล้วมั้งที่มันไม่ได้เจอผู้ชายแบบนี้” กล้าหาญรู้ดีว่านนท์นี่ ไม่ได้ว่าผู้ชายอย่างที่กอหญ้าเข้าใจหรอก แต่แท้จริงแล้ว นนท์นี่ ต้องการที่จะเปิดทางให้กล้าหาญได้กล้าเปิดใจตัวเองและได้บอกความรู้สึกที่แท้จริงที่มีต่อกอหญ้าเสียที ที่จริงกล้าหาญก็แอบรักกอหญ้ามา ตั้งสี่ปีตั้งแต่เริ่มเข้าปีนึงจนถึงช่วงฝึกงาน และอีกไม่กี่วันพวกเขาก็ต้องฝึกงานเสร็จ กล้าหาญ ทนเก็บความรู้สึกมาหลายปีได้ยังอย่างไรถึงไม่ยอมบอกเสียที มัวแต่กลัวว่ากอหญ้าจะเปลี่ยนไปและไม่เหมือนเดิม มาวันนี้เขาต้องตัดสินใจ และรวบรวมความกล้าหาญของตัวเองที่จะบอกชอบได้สักทีเพราะหลังจากนี้คงจะไม่ได้เจอหน้ากันบ่อยๆ แล้ว แต่ถึงอย่างไรเสียกล้าหาญก็ยังกล้าๆ กลัวๆ ที่จะพูดมันออกไป

“กอหญ้าคือเออ”

“ว่า” เมื่อกล้าหาญเรียกชื่อเธอกอหญ้าก็หันมองหน้ากล้าหาญทันทีเพื่อรอฟังว่ากล้าหาญจะพูดว่าอย่างไร

“ขออนุญาตนะครับ” พนักงานมาเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่ม ทำให้กล้าหาญต้องถอนหายใจอย่างโล่งอกทันทีแค่เรียกชื่อ แค่กอหญ้าหันมามองเขาก็รู้สึกตื่นเต้น และกำลังหวาดหวั่นอะไรสักอย่างเหมือนคนกำลังคิดหนัก เมื่อพนักงานชงเหล้าให้แก้วแรก กล้าหาญก็ยกมันขึ้นดื่มจนหมดเพื่อเสริมความกล้าของตนเอง

“เบาๆ หน่อย ค่อยๆ จิบ เดี๋ยวก็เมากันพอดี ยิ่งเป็นคนคออ่อนอยู่ด้วย เดี๋ยวหลับก่อนที่นนท์นี่จะกลับมาหรอก วันนี้เป็นอะไรหิวเหล้าเหรอปกติก็ไม่เห็นว่าจะอยากดื่มอะไรขนาดนี้เลย”

“สงสัยเราไม่ได้ดื่มมานานน่ะ”

“อย่าบอกว่าหิวเหล้า” กอหญ้าถามออกไปเพราะเธอไม่อยากจะเชื่อเพราะปกติแล้วกล้าหาญไม่ค่อยจะลืมเสียเท่าไหร่และเป็นกล้าหาญที่คอยเก็บซากของพวกเธอตอนเมา

“อืมคงเป็นแบบนั้นละมั้งไม่ได้ดื่มนานแล้ว” เขาชงเหล้าด้วยตนเองและยกดื่มอีกแก้ว

“ใจเย็นก่อนกล้าหาญเดี๋ยวก็เมาพอดี รอนนท์นี่กลับมาก่อน เดี๋ยวก็ได้สลบก่อนที่จะได้สนุกกันพร้อมหน้า”

“กอหญ้า”

“...” กอหญ้าหันไปดูหน้าของกล้าหาญ เพื่อรอฟังว่ากล้าจะพูดว่าอะไร

“ดูหนังวันนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ก็สนุกดีแต่กล้าหาญก็รู้ว่ากอหญ้าไม่ชอบดูหนังรักชอบดูหนังแฟนตาซีมากกว่า แต่วันนี้มันไม่มี”

“แล้ว คิดยังไงกับหนังวันนี้”

“ก็สนุกดีไง”

“ไม่ใช่การที่เพื่อน แอบชอบเพื่อน กอหญ้า รู้สึกยังไง”

“มันก็ดีมั้งเพราะว่านางเอกก็ชอบพระเอกมาตั้งแต่แรกเหมือนกัน พวกเขาใจตรงกัน เลยสมหวัง แต่กว่าจะบอกชอบกันได้เดี๋ยวเก็บความรู้สึก ของทั้งสองไว้นานอยู่นะ” กล้าหาญยกเหล้าขึ้นมาดื่มที่เหลืออยู่ในแก้วจนหมด ก่อนจะรวบรวมความกล้ามองหน้าของกอหญ้าที่เขาแอบรักมาโดยตลอดสี่ปี มือหนาค่อยๆ ขยับไปจับมือเรียวเล็ก ยังกล้าๆ กลัวๆ กอหญ้าก็ไม่ได้ว่าอะไรที่กล้าหาญจับมือแต่เขาแค่สงสัยมากกว่าว่ากล้าหาญจะพูดว่าอะไรหลังจากนี้ แต่หญิงสาวก็ภาวนาอยู่ในใจว่าอย่าให้ชายหนุ่มที่เอื้อมมือมาจับเธอในตอนนี้บอกชอบเธอเลยเพราะเธอไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไรให้ไม่เสียเพื่อนตลอดที่คบกันมาสี่ปี

“ถ้าเราอยากจะบอกว่า ว่า เราชอ...”

“ขอนั่งด้วยคนได้ไหม” คำที่กำลังจะกล่าวออกมาจากปากที่ทนเก็บไว้ตลอดสี่ปีกลับมีคนมาขัดขวางสุดท้ายแล้วกล้าหาญก็ยังไม่ได้บอกกอหญ้าอยู่ดี เขาทำหน้าเศร้าเล็กน้อยก่อนจะกล่าวคำทักทายผู้มาใหม่

“สวัสดีครับคุณกระทิง”เมื่อกอหญ้าเห็นว่าพี่กระทิงเดินเข้ามาเธอก็รีบชักมือของตัวเองกลับมาทันที

“พี่กระทิง”กอหญ้าต้องมองหน้าผู้ชายที่เดินเข้ามาหาเธอทันทีเพราะเธอขอเอาไว้แล้วแต่ทำไมกระทิงถึงตามเธอมา

“ไหนว่าจะไม่ตามมาอย่างไงคะ”

“ก็ไม่ได้ตามเธอมาแต่พี่มาหาเพื่อน”

“สวัสดีครับสาวน้อย” สิงห์และเสือกล่าวคำทักทายพร้อมกับยิ้มให้หญิงสาวร่างบาง

“สวัสดีค่ะ”

“แล้วทำไมไม่อยู่กับเพื่อนหรือคะจะเดินมาหากอหญ้าทำไม” กอหญ้ากระซิบพูดกับพี่กระทิงเบาๆ ให้ได้ยินแค่สองคน

“ตอนแรกก็มองอยู่ห่างๆ อยู่แต่ใครมันจะไปทนไหวที่เห็นผู้ชายคนอื่นจับมือเมียของตัวเอง” ตอนแรก กระทิงก็ยอมทำตามคำขอของกอหญ้าที่จะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายแต่มันอดใจไม่ได้จริงๆ เมื่อเห็นว่ามีผู้ชายคนอื่นมาจับมือของกอหญ้า กระทิงรีบเดินไปที่โต๊ะของกอหญ้าทันทีเมื่อเห็นว่ากล้าหาญกำลังเอื้อมมือมาจับมือของกอหญ้าเอาไว้

“กอหญ้าไม่ใช่เมียพี่”

“แล้วที่เรา...”

“ทั้งสองกำลังคุยอะไรกันอยู่หรือครับ” กอหญ้าและกระทิงหันมามองหน้าเสือทันทีเมื่อเสือเอ่ยถามทั้งสองขึ้นมา

“เปล่าค่ะ”

“พี่ชื่อเสือส่วนนั้น ชื่อสิงห์”

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ” กล้าหาญถึงแม้ว่าจะอารมณ์ไม่ดีเมื่อมีคนมาขัดจังหวะตอนที่เขากำลังบอกชอบคนที่เขาชอบมานาน แต่จะให้ทำยังไงได้เขาเลือกที่จะเก็บความรู้สึกของตัวเองและทักทายตามมารยาท

“พี่เป็นเจ้าของที่นี่เห็นกระทิงมันบอกว่าน้องพาเพื่อนมาเลี้ยงส่งแล้วนี่มากันแค่สองคนหรือครับ”

“เปล่าหรอกค่ะมีเพื่อนอีกคนหนึ่งมาด้วยตอนนี้กำลังชนแก้วกับใครสักคนอยู่แถวโน้นนะคะ”

“จะไปชนแก้วกับใคร ฮึ เปิดทางให้เพื่อนสิไม่ว่า จะได้อยู่กันสองต่อสอง” กระทิงกระซิบที่ข้างหูของกอหญ้าเบาๆ

“พี่กระทิง”

“สวัสดีค่ะหนุ่มๆ มีอะไรกันหรือเปล่า” ถึงแม้ว่านนท์นี่ จะออกไปทักทายหนุ่มๆ แต่สายตาของนนท์นี่ ก็ ชำเลืองตามองอยู่ตลอด กล้าหาญและกอหญ้าอยู่ตลอดเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามาขัดจังหวะนนท์นี่จึงเดินกลับเข้ามา

“สวัสดีครับคุณกระทิงมาเที่ยวเหมือนกันหรือครับ” กระทิงพยักหน้าตอบ

“มีอะไรกันหรือกอหญ้า”

“ไม่มีอะไรพี่กระทิงแค่เข้ามาทักทายและพาเพื่อนมาทำความรู้จักกับพวกเราด้วย”

“ไปดื่มกับพวกพี่กันไหม” กอหญ้ายิ้มให้เสือเล็กน้อยตามมารยาทแต่ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไรดียังไงเสียกอหญ้าก็ยังอยากสนุกอยู่กับเพื่อน เพราะอีกไม่นานก็จะได้จากกันแล้ว

“เออ ไม่ดีกว่าค่ะพี่เสือคือพวกเรามาเลี้ยงฉลองก่อนฝึกงานจบนะคะ”

“ทำไมล่ะไปสนุกด้วยกันสิยังไงพวกน้องก็มาหาความสนุกอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”

“แต่ว่า”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นถ้าเธอไปนั่งโต๊ะกับพวกพี่ก็คงต้องพาเธอกลับก่อน แบบนั้นเธอคิดว่าจะสนุกอยู่ไหม”

“ไหนพี่บอกว่าจะไม่ตามจะไม่ยุ่งยังไงล่ะ”

“ตอนแรกก็ดูอยู่ห่างๆ นั่นแหละแต่พอพี่เห็นมันจับมือกับกอหญ้าแล้วพี่ทนดูไม่ไหวจริงๆ ตกลงว่าจะไปต่อที่โต๊ะของพวกพี่หรือจะให้พี่พากลับเลย”

“พี่กระทิง”

“ผมว่า...” กล้าหาญทำท่ากำลังจะพูดค้านตามกอหญ้า

“ไปก็ได้ค่ะ”

“ดีมากกระทิงยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับกอหญ้าก่อนจะ เดินนำหน้า”

“จะดีหรือกอหญ้าที่ไปนั่งกับพวกพี่เขา”

“เราขอโทษนะ เราปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ให้เลือกเอาอยู่สองอย่างระหว่างนั่งทานและมีคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลา กลับไปนั่งดื่มที่โต๊ะวีไอพีแล้วมีเหล้าให้ดื่มฟรีทั้งคืน สนุกด้วยกันก็ยังดีกว่าเป็นที่จับตามอง”

“เราฟรีก็ได้ว่ะ”

“เราขอโทษนะกล้าหาญแต่คืนนี้เราปฏิเสธพี่ กระทิงไม่ได้”

“ไม่เป็นไรเราเข้าใจ เรารู้ว่ากอหญ้าอึดอัด”

“ขอบใจนะ”

“อืม”