บทที่29งานเลี้ยงที่กำลังจะจบสิ้น

“สวัสดีพนักงานทุกคนทุกท่านวันนี้เป็นวันที่เจ้านายของเราจะเลี้ยงเพื่อขอบคุณย้อนหลังในวันปีใหม่ทดแทนให้และขอบคุณพนักงานที่ช่วยกันทำงานอย่างหนักและไม่ได้ฉลองด้วยกันอย่างเต็มที่ในคืนวันปีใหม่ และวันนี้เราจะเลี้ยงส่งนักศึกษาฝึกงานด้วย ขอให้ทุกคนสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ทานให้เต็มที่ดื่มให้เต็มที่ ไชโย่ ไชโย่ ไชโย่” เสียงของสิงโตที่รับบทเป็นพิธีกรในวันนี้กล่าวเปิดงานข้างต้นก่อน

“แกที่นี่เลี้ยงพนักงานอลังการแบบนี้ทุกปีเลยหรือ” นนท์นี่ เอ่ยถามขึ้นเพราะสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้านี้มันช่างตื่นตาตื่นใจงานที่นี่จัดเหมือนงานวัดมีทั้งเครื่องเล่นมากมาย มีเวทีใหญ่โตถึงแม้ว่าคนขึ้นร้องเพลงจะไม่ใช่นักร้องที่มีชื่อเสียงก็ตามแต่ก็สนุกด้วยเพลงลูกทุ่ง

“กูไม่รู้กูไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว” กอหญ้าตอบนนท์นี่

“เออมึงได้ยินใช่ไหมว่าเขาพูดว่าจะเลี้ยงส่งนักศึกษาฝึกงานอย่างพวกเราด้วย เราต้องไปที่เวทีใหญ่ก่อนไหม” กล้าหาญพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย

“ไปทำไม”นนท์นี่ ถามออกมาด้วยความแปลกใจเพราะเขาคิดว่า จะเล่นของเล่นพวกนี้ให้สนุกก่อนที่จะไปเมาปลิ้น อยู่หน้าเวที

“ไปสิไปหน้าเวทีก่อนเราต้องไปขอบคุณคนจัดงานให้เราก่อน”

“ใครพี่กระทิงหรือ”

“ไม่ใช่คุณป้ากัลยาน่ะ จะได้เอาของขอบคุณไปให้คุณป้าก่อนแล้วเราค่อยกลับมาสนุก”

“ให้เราช่วยถือนะ”

“อืม”กอหญ้ายื่นกล่องของขวัญให้กล้าหาญเป็นคนถือให้

“เออจริงด้วยลืมไปเลยกูมัวแต่อยากจะสนุกกับเล่นของเล่นพวกนี้เดี๋ยวค่อยกลับมาเล่นก็แล้วกันเราต้องไปขอบคุณผู้มีพระคุณอันใหญ่ยิ่งก่อนที่ช่วยเราได้เข้ามาทำงานที่นี่” นนท์นี่ รีบลากแขนของกอหญ้าไปหน้าเวที ส่วนกล้าหาญก็ได้แต่เดินตามหลังเป็นปกติของชายหนุ่มที่คอยตามใจคนที่เขาแอบชอบ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าหญิงสาวที่เขาแอบชอบนั้นจะยังไม่ได้ชอบเพื่อนอย่างเขาก็ตาม ถึงแม้ว่าใจยังจะไม่ตรงกันแต่อย่างไรแล้วเขาก็จะไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด

“สวัสดีค่ะคุณป้า สวัสดีครับ สวัสดีครับ” ทั้งสามต่างยกมือไหว้พร้อมกัน

“สวัสดีจ้าเด็กๆ นั่งก่อนสิ”

“ค่ะ คุณป้าคะนี่เป็นของตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ที่คุณป้าให้เราฝึกงานที่นี่ค่ะ” กล้าหาญส่งกล่องของขวัญมาให้กอหญ้าก่อนที่กอหญ้าจะยื่นของขวัญให้คุณป้ากัลยา

“ไม่เห็นต้องลำบากเลย มีพวกหนูมาช่วยฝึกงานป้าก็เหมือนมีคนงานเพิ่มอีกตั้งสามคน ป้าต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายให้ของขวัญ”

“ไม่ได้ลำบากเลยค่ะ”

“แต่ในเมื่อซื้อมาให้แล้วป้าก็จะรับไว้เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจ” หญิงวัยชรายิ้มด้วยความเอ็นดูให้กับเด็กๆ

“ค่ะ”

“จะไปเที่ยวเดินดูงานกันก่อนก็ได้นะสักสามทุ่มค่อยมาหาป้า”

“นี้จ้าคูปองป้าให้”

“มีคูปองด้วยเหรอคะคูปองอะไรแล้วใช้ยังไงหรือคะ” นนท์นี่ มองคูปองด้วยความตื่นเต้นและคิดว่ามันต้องสนุกแน่ๆ

“ที่นี่จะเอาคูปองให้คนละห้าใบเพื่อเอาไปเล่นเกมและแลกของขวัญตามซุ้มต่างๆ และสามารถเพิ่มคูปองโดยการเล่นเกมตามล่าหาคูปอง เพิ่มได้นะจ๊ะ”

“คุณป้าครับเราเอาคูปองไปทำอะไรได้บ้าง”

“ก็นอกจากที่แลกของที่อยู่ในซุ้มต่างๆ แล้วก็ยังสามารถเอาไว้ชิงโชคของใหญ่ๆ ที่บริษัทจัดเอาไว้ให้ เช่นตู้เย็นโทรศัพท์มือถือคอมพิวเตอร์เครื่องซักผ้าและเครื่องใช้ไฟฟ้าอีกมากมาย รางวัลใหญ่ยังเป็นรถยนต์อีกด้วยนะ จะลองลุ้นดูไหมล่ะ

“น่าสนุกจังเลยนะคะ”

“อยากได้รางวัลใหญ่ ก็ต้องตามล่าหาคูปองให้ได้มากหน่อยจะได้มีชื่อในโหลเยอะๆ แล้วสามทุ่มกลับมาหาป้าเราจะจับรางวัลใหญ่กันเวลานั้น”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“ไป รีบไปกันดีกว่ากอหญ้ากล้าหาญเราไปตามล่าหาคูปองเพื่อแลกของรางวัลใหญ่กัน ฉันต้องได้รถยนต์ให้ได้” นนท์นี่ ดูตื่นเต้นและดูเหมือนอยากร่วมกิจกรรมมากที่สุด

“แล้ววันนี้คุณป้าจะอยู่จนจบงานไหมคะ”

“ป้าแก่แล้วป้าก็อยู่แค่จับรางวัลเสร็จป้าก็จะกลับไปนอนแล้วจ้าปล่อยให้หนุ่มๆ สาวๆ เขาสนุกกัน”

“คุณป้าก็ยังดูสาวและไม่แก่นะคะ”

“อย่าปากหวานให้คนแก่เลย”

“งั้น กอหญ้าขอไปตามล่าหาคูปองก่อนนะคะ” แต่ก่อนจะไปหญิงสาวมองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังมองหาใครบางคนอยู่

“ถ้าหนูกอหญ้ากำลังมองหากระทิงมันไม่มาหรอก แต่ยังไงก็ต้องมามอบรางวัล” กอหญ้าพยักหน้า เพื่อเป็นการรับรู้

“กอหญ้าไปเร็วเดี๋ยวฉันจะตามหาคูปองได้ไม่เยอะ เปอร์เซ็นต์ที่จะได้ของขวัญรางวัลใหญ่ของฉันก็จะหายไป ไปเร็ว”

“กอหญ้าไปก่อนนะคะคุณป้า”

“จ้าไปสนุกกันเถอะ” หญิงสาวที่กำลังก้าวสู่วัยชรายิ้มที่มุมปากด้วยความเอ็นดูเล็กน้อย

“จะไปเล่นอะไรกันก่อนดีล่ะปาลูกโป่ง ยิงปืน ขว้างกระป๋อง”

“คิดว่าเล่นพวกนั้นแล้วจะได้หรือ นู่นอย่างพวกเราบิงโกค่ะง่ายสุด”

“จริงว่ะ”ทั้งสามเดินไปนั่งที่โต๊ะบิงโก

“เดี๋ยวกอหญ้าไปเล่น บิงโกกับนนท์นี่ ก่อนนะเดี๋ยวเราไปหาอะไรให้ทาน”

“กล้าหาญหิวหรือ”

“ยังไม่หิวแต่เรากลัวว่ากอหญ้าจะหิวมากกว่าไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เย็นแล้วไม่ใช่หรือตอนนี้จะทุ่มนึงแล้วนะ”

“อืม แต่ตอนนี้เรายังไม่หิวไม่เป็นไรหรอก”

“แต่เราหิวไปเอามาเลยพวกเราสองคนจะรออยู่ที่นี่แหละ”

“อืม”

“กอหญ้ามีกล้วยปิ้งที่กอหญ้าชอบด้วยนะ” กล้าหาญกลับมาพร้อมขนมมากมายที่สามารถรองท้องได้ก่อนทั้งสามจะนั่งเล่นและนั่งทานอาหารพูดเล่นกันอย่างสนุกสนานจนเวลาล่วงเลยไปจะถึงสามทุ่มแล้วซุ้มต่างๆ เริ่มทยอยเก็บของและปิดตัวลงเพราะใกล้เวลาที่จะลุ้นรางวัลใหญ่แล้ว และตอนนี้ทุกคนต่างไปนั่งที่โต๊ะหน้าเวทีกันเต็มไปหมด

“คุณป้าค่ะ”

“เป็นไงบ้างหนูกอหญ้าได้คูปองมาเยอะไหม”

“เยอะอยู่ค่ะ”

“แล้วนี่หิวกันหรือยังจ๊ะ”

“ไม่ค่อยหิวค่ะพอดีกล้าหาญเขาเดินไปเอาของรองท้องมาให้ตอนเล่นบิงโกนะคะ” กอหญ้าตอบด้วยท่าทางยิ้มแย้ม

“ดีเนอะมีคนดูแลดี”น้ำเสียงที่ประชดประชันและใบหน้าที่ไม่ค่อยพอใจมากนัก ก้าวเข้ามาพร้อมกับนั่งลงข้างคุณป้ากัลยา

“ยังไม่ได้แจกของขวัญ ให้กับพนักงานเลยนี่เมาแล้วรึ”

“แค่ดื่มเล็กๆ น้อยๆ นะครับแม่แค่นี้ยังไม่ได้เมาหรอก ใครว่าผมเมาผมยังไม่เมาครับแม่

“นี่แกยังไม่ได้ขึ้นมอบรางวัลให้กับพนักงานเลยรู้หน้าที่ของตัวเองใช่ไหม”

“รู้สิครับแม่” กระทิงตอบด้วยน้ำเสียงของคนเมาแต่ก็ถือว่ายังประคับประคองสติของตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม แต่ที่น่ากลัวก็น่าจะเป็นสายตาของกระทิงที่มองมาทางกอหญ้าอย่างเอาเรื่อง และชำเลืองดูหน้าของหญิงสาวบ่อยๆ จนทำให้เจ้าของใบหน้าเนียนสวยนั้นรู้สึกอึดอัดขึ้นมา จนได้ผ่อนคลายเมื่อชายร่างโตขึ้นไปมอบของรางวัล

“และอันดับต่อไปคือการมอบของรางวัลขอบคุณให้กับนักศึกษาฝึกงานทั้งสามท่าน เชิญทั้งสามท่านขึ้นมาบนเวทีเพื่อรับของขวัญ” ทั้งสามคนขึ้นไปบนเวทีโดยมีกระทิงเป็นคนมอบของขวัญให้ แค่มือของเธอจับกล่องของขวัญใบเดียวกับกระทิงก็ทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอนั้นสั่นไหวอย่างไม่เป็นจังหวะพร้อมกับรู้สึกมวนท้องในใจตื่นเต้นเศร้าใจความรู้สึกอะไรไม่รู้เข้ามาโจมตีเธอไปหมด

“ขอบคุณนะคะ”

“คืนนี้กลับไปนอนบ้านใช่ไหม”

“ค่ะ”

“งั้นคืนนี้เจอกัน จะจากกันก็ต้องร่ำลากันหน่อย ครั้งสุดท้าย”

“ค่ะ” ทั้งสามคนรับของของขวัญพร้อมกับกล่าวคำขอบคุณคุณป้าพี่กระทิงและพี่พี่ที่คอยสอนงานให้กับพวกเธอทั้งสามคน พอกล่าวคำขอบคุณเสร็จทั้งสามคนก็ต้องลงมานั่งโต๊ะข้างล่างเหมือนเดิม

ส่วนกระทิงก็ต้องแจกของขวัญรางวัลให้กับพนักงานในไร่ต่อจนเสร็จและรอให้คุณป้ากัลยาขึ้นไปกล่าวขอบคุณพนักงานพร้อมกับแจกของขวัญรางวัลใหญ่ก่อนจะกลับลงมานั่งโต๊ะที่เดิม พร้อมกับรอฟังประกาศผลรางวัลอย่างใจจดใจจ่อ จนถึงรางวัลใหญ่ออกนนท์นี่ต้องบ่นออกมาด้วยความเสียดายทันที

“เสียดายจังที่ไม่ได้รางวัลใหญ่รถยนต์ของฉัน” นนท์นี่บ่นว่าตนไม่ได้รางวัลใหญ่ได้แค่กาน้ำร้อน

“อย่าเสียใจไปเลยถือว่าเราไม่มีโชคก็แล้วกัน” นี่ขนาดนนท์นี่ เอาคูปองของกอหญ้าและกล้าหาญมาเขียนเป็นชื่อของเขาหมด ก็ยังไม่ได้รางวัลใหญ่เลย

หลังจากที่กระทิงเสร็จภารกิจมอบรางวัลบนเวทีแล้วเขาก็กลับลงมานั่งที่เดิมแต่ที่ดูมากไปกว่านั้นกระทิงกำลังเติมแอลกอฮอล์เข้าไปภายในร่างกายมากขึ้นเรื่อยๆ จนจะประคับประคองร่างกายของตนให้นั่งตั้งตรงนั้นคงจะยากตอนนี้หัวของเขาเกือบจะทิ่มลงกับโต๊ะอยู่แล้ว

“กอหญ้าหนูจะกลับเลยไหมลูก”

“คุณป้าจะกลับก่อนหรือคะ”

“จ้ะป้าอยากจะกลับแล้วแต่ว่าป้ายังกลับไม่ได้เพราะว่าเป็นห่วงลูกชายตัวดีของป้าวันนี้เมาไม่รู้เรื่องเลย แต่ดีนะยังประคับประคองตัวเองแจกรางวัลให้กับพนักงานในไร่ได้”

“คุณป้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะเดี๋ยวกอหญ้าพากลับเอง”

“แต่ว่าป้ากลัวว่าหนูกำลังสนุกอยู่ และอาจจะยังไม่อยากกลับในตอนนี้”

“หนูยังไงก็ได้ค่ะ กลับเลยก็ได้แต่คนที่ยังสนุกอยู่น่าจะเป็นนนท์นี่นะคะ หนูจะพาพี่กลับแล้วคุณป้าช่วยให้คนไปส่งเพื่อนของกอหญ้าได้ไหมคะ เพราะว่านนท์นี่กำลังสนุกอยู่ไม่อยากขัดใจ “

“ได้จ้ะเดี๋ยวป้าให้คนไปส่งเพื่อนของกอหญ้าเอง งั้นตอนนี้หนูช่วยพาพี่เขากลับเลยได้ไหมดูท่าจะไม่ไหวแล้ว”

“ค่ะ กอหญ้าขอไปบอกเพื่อนก่อนนะคะ”

“ไม่ต้องไปหรอกกลับเลยเดี๋ยวป้าให้คนไปบอกให้ แต่ตอนนี้หนูช่วยกลับไปส่งกระทิงเลยจะได้ไหมเพราะตอนนี้เมามากจนไม่เหลือสภาพเจ้าของของไร่กระทิงแล้ว”

“ค่ะ”

“สิงโตช่วยน้องกอหญ้าประคองหน่อยเดี๋ยวก็ล้มกันไปหมดหรอก”

“ครับนายแม่”

“แล้วก็ช่วยขับรถไปส่งให้ถึงที่ด้วย”

“ครับนายแม่” กอหญ้าและสิงโตช่วยกันพยุงกระทิงให้ขึ้นรถอย่างทุลักทุเล พอนั่งเบาะหลังได้ก็เหมือนโลกทั้งใบของกระทิงกำลังเอียงพอกอหญ้าก็ไปนั่งเบาะหลังเป็นเพื่อนของกระทิงที่บอกว่าโลกเอียงนั่นก็คือชายหนุ่มพยายามเอนตัวมาทางเธอ เอาหัวมาซบที่ไหล่ สุดท้ายกระทิงก็เอนตัวลงนอนเอาหัวหนุนตักของกอหญ้าเอาไว้

“พี่กระทิงถึงแล้วค่ะ ลุกได้แล้วค่ะ” คำพูดไม่กี่คำของหญิงสาวก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาเหมือนคนมีสติพอที่จะทำให้เขาลงจากรถได้เอง ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี จะไม่ต้องเหนื่อยกอหญ้าและสิงโตช่วยกันพยุงหรือหามคนขี้เมาลงจากรถ

“ไอ้สิงโตมึงกลับไปก่อนเลยเดี๋ยวกูให้กอหญ้าเป็นคนดูแลกูเอง”

“พี่กระทิงเดินให้มันตรงๆ หน่อยค่ะเดินแบบนี้เดี๋ยวเราสองคนก็ได้หกล้มกันพอดี” กระทิงพาหญิงสาวเดินเป๋ไปเป๋มาอย่างทุลักทุเล กว่าจะถึงห้องนอนก็เล่นเอากอหญ้าเหนื่อย หญิงสาวพยุงชายหนุ่มวางลงบนเตียงเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเดินออกไปจากห้องนี้

“วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่เราจะอยู่ด้วยกันแล้วใช่ไหม” กอหญ้ายืนมองกระทิงด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์แต่ภายในจิตใจของเธอนั้นกลับรู้สึกโหวงเหวงและเศร้าใจเพราะมันคือความจริงว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอและเขาจะได้อยู่ด้วยกันในบ้านหลังเดียวกันแบบนี้

“…”

“เธอจะไม่ส่งท้ายความสัมพันธ์ของเราหน่อยหรือ” กระทิงลุกขึ้น จับแขนของหญิงสาวดึงร่างบางให้มานั่งตักของตนทั้งทั้งที่ตนก็อยู่ในอาการมึนเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

“พี่กระทิงปล่อยกอหญ้าเถอะค่ะ”

“ห่างไม้ห่างมือแค่สองวันทำเป็นหวงตัวแล้วหรือ”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะแต่พี่กำลังเมามากต่อให้เราคุยอะไรกันไปก็ไม่รู้เรื่องหรอกเอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันนะคะ”

“ฉันขอถามเธอหน่อยได้ไหมเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมา เธอเคยคิดหวั่นไหวกับฉันบ้างไหม” ในขณะที่กระทิงมีสติอยู่แต่ไม่มาก ในขณะที่รอคำตอบนั้นชายหนุ่ม ก็จูบไปที่คอใบหูเบาๆ พอกระตุ้นให้ร่างกายหญิงสาวรู้สึกหวั่นไหวและ คล้อยตาม เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาเกือบจะสามเดือนเขารู้ว่า ตรงไหนของหญิงสาวที่ไวต่อความรู้สึกต่อความต้องการมากที่สุด มือหนาปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกทีละเม็ด

“พี่กระทิง”

“พี่ไม่ได้ต้องการให้เธอเรียกชื่อพี่ แต่พี่ต้องการให้เธอตอบคำถามว่าเธอรู้สึกรักหรือชอบพี่บ้างไหม”

“จะให้กอหญ้าตอบพี่กระทิงก็หยุดทำแบบนี้ก่อน” เมื่อหญิงสาวขอร้องออกมาเช่นนี้ชายหนุ่มก็หยุดที่จะแกล้งหอมตามลำคอและหัวไหล่ของเธอ

“พี่หยุดแล้ว”

“พี่คงคิดว่ากอหญ้าไม่มีหัวใจรักใครไม่เป็นใช่มั้ย” ชายหนุ่มพยักหน้าอยู่ทางด้านหลังก่อนจะวางคางหนาลงบนไหล่

“เธอคงรักแต่ไอ้หนุ่มคนนั้น”

“คนไหนคะ”

“ก็คนที่เธอแอบชอบตอนเด็ดไง”

“ที่จริงที่กอหญ้าบอกให้เรายุติความสัมพันธ์เมื่อสองวันก่อน เป็นเพราะว่ากอหญ้ากลัวว่า” กอหญ้าพับปากตัวเองเป็นรูปสระอีหัวใจของเธอกำลังเต้นแรง และไม่กล้าพูดเหตุผลที่แท้จริงกับชายหนุ่มที่กำลังกอดเธออยู่ตอนนี้ เธอหยุดพูด และคิดทบทวนกับความรู้สึกของตัวเอง

“กลัวว่าอะไร” ครั้งนี้กระทิงหยุดวุ่นวายกับร่างกายของหญิงสาวและรอฟังคำตอบจากเธอ

“เป็นเพราะว่า กอหญ้ากลัวว่าเวลาที่กอหญ้าอยู่กับพี่กระทิงกอหญ้าจะ…”

“กอหญ้า กอหญ้า” จู่ๆ หญิงสาวก็หลับไปแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว หลับกลางอากาศดีนะที่ยังมีอ้อมแขนของชายหนุ่มคอยรับเอาไว้ทำให้ชายหนุ่มต้องพากอหญ้าไปนอนบนเตียงเพื่อดูอาการว่าตกลงเธอหลับไปหรือเป็นลมไปกันแน่

“โถ่เว้ย หลับไปก่อนได้ยังไงยังไม่ได้คำตอบจากปากของเธอเลย แล้วนี่เธอเมาเหรอทำไมจู่จู่ก็หลับไปแบบนี้ จะเป็นเพราะเหล้าอย่างนั้นหรือก็คงไม่ใช่ เธอไม่ได้ดื่มมากเท่าเขาด้วยซ้ำ เหมือนโดนวางยาสลบมากกว่าในขณะที่ชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาวที่นอน อยู่ข้างเขาในตอนนี้เขารู้สึกกังวลและเป็นห่วงหญิงสาวกำลังคิดที่จะพาหญิงสาวส่งโรงพยาบาล แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ร่างกายของเขาเปลือกตาของเขาก็ไม่ไหวเช่นกันเขา ทรุดตัวลงนอนข้างหญิงสาว