บทที่30รับผิดชอบ

“ว๊าย!!! กระทิงตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะแกทำอะไรลงไป แกทำแบบนี้กับน้องได้ยังไง แกกล้าย่ำยีน้องได้ยังไงใครสั่งใครสอนแกทำแบบนี้ฮะ” กัลยาทุบไปที่ลูกชายตัวเอง ขณะที่กำลังนอนเปลือยกอดกอหญ้าอยู่

“อะไรคะแม่มาทำไมแต่เช้าเนี่ย” กระทิงโวยวายขึ้นมาขณะที่เขากำลังหลับตาอยู่พร้อมกับดึงผ้าห่มมาปิดหน้าของตนเอาไว้

“ยังมีหน้ามาถามอีกหรือว่ามาทำไมแต่เช้า แกตื่นมาเดี๋ยวนี้เลยนะตื่นมาดูสิ่งที่แกทำ”

“ผมทำอะไรครับแม่ผมไม่ได้ทำอะไร”

“ไม่ทำอะไรได้ไงลืมตาขึ้นมาดูสิ แกจะได้เห็นในสิ่งที่แกทำลงไป ตื่นแล้วใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้”

“ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

“ไม่ได้ทำอะไรได้ไงอย่างนั้นหรือ แกย่ำยีน้องแบบนี้แล้วฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปสู้เกศราได้” กระทิงลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะทนคำด่าของกัลยาไม่ไหว

“ตื่นขึ้นมาแล้วก็หันไปมองข้างๆ” กระทิงเหลียวมองข้างกาย ก็พบว่าตนกำลังนอนกอดสาวร่างบาง หญิงสาวยังไม่ไปจากเขาแถมตอนนี้เธอยังนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา และยังมีสีหน้าตกใจจนมุดผ้าห่มไม่พูดไม่จา

“ผมขอโทษครับแม่”

“ขอโทษอย่างเดียวมันไม่ได้หรอกนะ แกต้องรับผิดชอบน้องด้วย เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วออกไปคุยกันด้านนอก”

“หนูกอหญ้าด้วยนะ ป้ารู้ว่าหนูตื่นแล้วหนูไม่ต้องอายป้าหรอกนะ หนูเรามีเรื่องที่ต้องคุยกัน”

“ค่ะคุณป้า” กอหญ้าลดผ้าห่มลงมาให้เห็นแค่ตาเท่านั้นก่อนจะตอบรับคำของคุณป้า

กัลยา เดินออกไปรอข้างนอกเพื่อให้ลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้แต่งตัวให้เรียบร้อยเสียก่อน เมื่อพร้อมแล้วค่อยออกไปคุยกันข้างนอก

  “พี่กระทิงเราจะทำยังไงกันดี”

“ไม่รู้แต่ยังไงแล้วพี่ก็ต้องรับผิดชอบเรา ในเมื่อผู้ใหญ่รู้เรื่องแล้ว”

“รับผิดชอบ รับผิดชอบยังไงหรือคะ”

“ยังจะถามอีกก็ เราสองคนอาจจะต้องแต่งงานกัน”

“ห๊ะ อะไรนะคะ แต่งงานอย่างนั้นหรือคะ แต่เมื่อคืนเราไม่ได้มีอะไรกันเลย เราออกไปบอกคุณป้าแบบนี้ดีมั้ย”

“ไม่ดีหรอกถ้าบอกแม่ไปแบบนั้นแม่ก็หาว่าพี่ไม่รับผิดชอบ มีหวังแม่ตีพี่ตายแน่ แม่พี่ไม่ยอมปล่อยให้พี่เป็นผู้ชายสาระเลวฟันแล้วทิ้งหรอกนะ”

“แต่คืนนี้เราไม่ได้มีอะไรกันเราไปตรวจร่างกายดูไหม”

“คิดจะไปตรวจคิดดูดีดีก่อนเพราะก่อนหน้านั้นสามสี่วันเราก็เพิ่งจะมีอะไรกันไปแล้วถ้าไปตรวจคิดว่าผลจะออกมาเป็นยังไงล่ะ”

“แล้วจะทำยังไงดีค่ะพี่กระทิง”

“จะยังไงก็ต้องออกไปคุยกับแม่ก่อนเปลี่ยนชุดแล้วเข้าไปล้างหน้า แล้วออกไปเจอคุณแม่ด้วยกัน”

“ค่ะ” กอหญ้าตอบรับด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลเพราะไม่รู้ว่าเหตุการณ์นี้จะจบลงเช่นไร

“เพี้ยน!!! แกทำแบบนี้กับน้องได้ยังไง แม่อุตส่าห์ไว้วางใจให้แกดูแลน้องแต่นี่อะไรแกเป็นคนที่ทำร้ายน้องเสียเอง” ฝ่ามือของหญิงวัยกลางคนประทับลงบนหน้าของลูกชายตนด้วยความแรงจนน่าสะบัด หน้าตาแสดงออกเห็นได้ชัดว่าผิดหวังในตัวลูกชายของตน

“คุณป้าค่ะคือ...”

“ผมขอโทษครับแม่”

“หนูกอหญ้า หนูไม่ต้องช่วยมันเลยนะ ป้าอุตส่าห์ไว้ใจให้มันดูแลเรา แต่มันกลับเป็นคนทำร้ายหนูกอหญ้าแล้วแบบนี้ป้าจะเอาหน้าที่ไหนไปสู้เกศราแม่ของหนูได้”

“คุณป้าค่ะ กอหญ้าไม่ได้มีอะไรกับพี่กระทิงนะคะ แค่เมาแล้วนอนลงไปที่เตียงเดียวกันเฉยๆ ค่ะ กอหญ้าคิดว่าเราทั้งสองไม่มีอะไรเกินเลยนอกจากนั้นจริงๆ นะคะ”

“แต่ยังไงแกก็ต้องรับผิดชอบน้อง ด้วยการแต่งงานกับน้อง”

“แต่งงาน” กอหญ้าพูดขึ้นมาด้วยความตกใจ

“แกจะยอมแต่งงานกับน้องไหม”

“ครับแม่ ผมจะแต่งงานกับน้อง”

“ดีเป็นลูกผู้ชายกล้าทำกล้ารับ งั้นแม่ไปหาฤกษ์แต่งงานเลยนะ”

“ครับแม่”

“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณป้า” กอหญ้าขยับเข้าไปนั่งข้างกัลยา “คุณป้าค่ะ กอหญ้ากับพี่กระทิง เราไม่มีอะไรกันจริงๆ นะคะ กอหญ้ารู้ตัวเองดีค่ะ กอหญ้าไม่ได้เสียหายอะไรเลยเราไม่จำเป็นต้องแต่งงานก็ได้นะคะ อีกอย่างไม่มีใครรู้นอกจากเราสามคน ไม่แต่งก็ได้นะคะคุณป้า”

“หนูจะพูดแบบนี้ได้ไงลูกหนูเป็นฝ่ายเสียหายนะ หนูเป็นผู้หญิง อีกอย่างไม่ได้มีแค่เราสามคนนะที่รู้”

“ไม่ได้มีแค่เราสามคนหรือคะ ยังมีใครรู้อีกหรือคะ” กอหญ้ามองหน้ากัลยาด้วยความตกใจ จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อตอนนี้ก็อยู่กันแค่สามคนยังมีใครอีกที่รู้เรื่องนี้

“แม่บ้านที่เข้ามาทำอาหารให้ตอนเช้ามาพร้อมกับแม่ ไม่ให้แม่บ้านกลับไปก่อน ป่านนี้ไม่รู้ว่าเอาไปพูดไหนต่อไหนแล้วเผลอๆ คงรู้กันหมดทั่วไร่แล้วละมั้งแบบนี้จะไม่แต่งไม่ได้นะลูก แต่งเถอะนะ” ในเมื่อกัลยา พูดมาขนาดนี้แล้วกอหญ้าจะมีสิทธิ์ปฏิเสธอะไรได้ ได้แต่ยอมรับชะตากรรม จากที่จะต้องจากกันวันนี้ แต่ตอนนี้จะได้ใกล้กันมากกว่าเดิมไม่ใช่แค่คู่นอนแต่ต้องแต่งงานและอยู่ร่วมกัน กอหญ้านึกถึงวันข้างหน้าไม่ออกเลยถ้าวันนึงเธอต้องจากเขาอีกครั้งหลังจากที่เธอและเขาได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันเนิ่นนานมากกว่าเดิมเธอจะทำใจได้เหมือนวันที่กำลังจะจากวันนี้ไหม

“ค่ะแต่งก็แต่ง”

“ดีจ้ะงั้นป้าจะกลับก่อนจะได้ไปดูฤกษ์ยามงานแต่งให้หนูกอหญ้ากับเจ้ากระทิง ของก็ไม่ต้องเก็บแล้วก็ได้นะเอาไว้ที่นี่แหละ ยังไงก็ต้องอยู่ต่อเพราะว่าเป็นลูกสะใภ้ของแม่” หญิงวัยกลางคนลุกขึ้นพร้อมกับเดินออกจากบ้านถึงแม้ว่าใบหน้าของกัลยายังทำหน้านิ่งเฉย และยังทำทีท่าว่าโกรธลูกชายของตัวเองอยู่แต่ภายในใจของกัลยานั้นกำลังดีใจที่สุดยังหาไม่ได้

“แม่ครับ” กระทิงเดินตามผู้เป็นแม่มาจนถึงที่รถของกัลยา

“มีอะไร”

“ผมขอยืมโทรศัพท์แม่หน่อยครับ”

“เอาไปทำไมโทรศัพท์แกก็มีทำไมไม่ใช้ของแกล่ะ”

“นะครับผมขอยืมหน่อย”

“อ่ะ” กัลยา ยอมยื่นโทรศัพท์ให้ลูกชายของตนเพราะถ้าหากไม่ให้ยังไงลูกของตนก็จะเซ้าซี้เอาจนได้

“แม่มาทำไมบ้านผมแต่เช้าครับ” กัลยามองหน้าลูกชายของตนอย่างกระวนกระวายเพราะจู่จู่ลูกชายของตนก็ถามขึ้นมา

“ฉัน ฉัน ฉันก็จะมาดูว่าหนูกอหญ้าเก็บของที่จะกลับบ้านครบแล้วหรือยังจะได้มาส่งหนูกอหญ้าด้วย”

“แม่ไม่ได้มาเพราะจะมาส่งกอหญ้าหรอกครับผมรู้ดี”

“แกจะไปรู้ดีกว่าฉันได้ไง ฉันบอกว่าจะมาส่งหนูกอหญ้าก็คือมาส่งหนูกอหญ้าสินี่ แกกำลังจะปรักปรำฉันน่ะ”

“ผมไม่ได้ปรักปรำแม่ครับ นี่ไงครับหลักฐาน ว่าแม่มาแสดงละครฉากใหญ่ที่บ้านผมต่างหากใช่ไหม”

“หลักฐานอะไร” กัลยาทำตาเลิ่กลั่กก่อนจะหรี่ตามองที่โทรศัพท์ที่ลูกชายของตนนั้นยื่นมาให้ดู

กระทิงหันโทรศัพท์ของกัลยาให้กัลยาดู หลักฐานที่อยู่บนมือถือมัดมือผู้ก่อการร้ายมีทั้งข้อความและรูปมันฟ้องทั้งหมดว่ากัลยาเป็นคนวางแผนทั้งหมด

“แต่แกก็รับปากแล้วว่าจะแต่งงานกับหนูกอหญ้าแล้วจะมาถอนคำพูดไม่ได้นะ อีกอย่างแม่บ้านก็เห็นว่าพวกแกนนอนด้วยกันแล้ว”

“ครับ”

“คืออะไร”

“รับปากว่าจะแต่งก็แต่งสิครับ”

“ทั้งที่รู้ว่าเป็นแผนของฉัน”

“ครับ”

“แล้วรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าฉันเป็นคนวางแผนทั้งหมด” รู้ตอนเช้านี่แหละครับที่แม่มาหาผม แล้วก็รู้สึกว่ามีคนวางยาเมื่อคืนนี้เพราะกอหญ้าสลบไปก่อนที่ผมจะ” กระทิงพูดขึ้นมาก่อนจะหยุดพูดและนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดเมื่อคืนก่อนที่ทั้งเขาและกอหญ้าจะสลบไป

“จะอะไร”

“ก่อนที่ผมจะสลบตามกอหญ้าไปครับ”

“อืม แล้วที่แกไม่ปฏิเสธนี่แสดงว่าแกก็ชอบน้องกอหญ้าใช่ไหม”

“ครับ” กัลยายิ้มออกมาด้วยความดีใจว่าลูกของตนกำลังจะมีความรักโดยที่เธอไม่ได้บังคับแต่ก่อนที่เธอจะทำแผนการเมื่อคืนเธอก็ได้ชั่งใจและดูออกมาบ้างแล้วว่ากระทิงก็เริ่มที่จะชอบหนูกอหญ้าแล้ว

“ครับคือ ผมชอบกอหญ้าครับ และผมก็ได้ลองอยู่ห่างจากกอหญ้าสองสามวันมานี้ผมรู้สึกว่าผมไม่อยากอยู่คนเดียวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ผมอยากมีน้องอยู่ด้วย”

“ในที่สุดก็กลับมารู้จักความรักสักทีนะ หลังจากที่วิ่งหนีมันมาตั้งนาน” กัลยา ยิ้มด้วยความดีใจและปลื้มใจจนน้ำตาคลอเบ้า และยิ่งไปกว่านั้นความฝันของหญิงวัยกลางคนที่กำลังจะเข้าสู่วัยชราที่ฝันอยากจะเห็นลูกของตัวเองมีความรักมีครอบครัวที่ดีและสุดท้ายมีหลานให้เธออุ้ม และหลังจากนี้เธอจะได้คอยถ่ายรูปหลานของตนลงโซเชียลให้เพื่อนอิจฉาเธอบ้างที่มีหลานน่ารักๆ หลังจากที่เธออิจฉาเพื่อนคนอื่นที่มีหลานก่อนหน้านี้มาตั้งนาน ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีแต่อีกเดี๋ยวถ้าอยู่ด้วยกันไปก็คงจะมีกันเองล่ะ

“ครับ” กระทิงยิ้มออกมาด้วยความดีใจและเข้าไปกอดแม่ของตน เขาไม่รู้สึกโกรธแม่ของตนเลยด้วยซ้ำที่วางแผนทำแบบนี้ เขายอมทำตามคำขอร้องของกอหญ้าเพื่อที่จะได้รู้ใจตนเอง แล้วเขาก็คิดว่าจะทำให้หญิงสาวเปลี่ยนใจและรักเขาไม่ไปจากเขา ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะต้องห่างกันสักพักให้ร่างบางรู้ใจตัวเองมากกว่านี้เสียหน่อย อาจจะเป็นการคิดเข้าข้างตัวเองหรือไม่ก็ไม่รู้เพราะกระทิงคิดว่ากอหญ้าก็รู้สึกเหมือนเขาเช่นกัน แค่รอให้หญิงสาวทักเขามาอีกครั้ง เขาก็ยินดีที่จะเข้าไปจีบกอหญ้าอีกครั้งเพราะยังไงเขามั่นใจแน่นอนว่าเขาต้องจีบหญิงสาวติด ถึงแม้ว่าไร่ของเขาจะกว้าง และห่างจากไร่ของกอหญ้าถึงสามสิบโล แต่ถ้าเป็นเขาจะต้องเดินทางไปหากอหญ้าหรือไปจีบกอหญ้าใหม่ต่อให้ให้เป็นร้อยโลยังไงก็ดูยังดูใกล้สำหรับเขา แต่ก็ดีที่แม่ของเขาจัดฉากขึ้นเพื่อผูกมัดเขาและกอหญ้าเอาไว้ไม่ให้ห่างกันเสียก่อน อย่างน้อยก็ทำให้กอหญ้าไม่ห่างจากเขาไปหลายวัน หรือเป็นเดือน

  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นปรากฏเป็นชื่อนนท์นี่

“ฮัลโหล”

“เกิดอะไรขึ้นกับแกเล่ามาให้หมดเลยนะ ทำไมพนักงานที่อยู่หอถึงเล่ากันว่าแกมีอะไรกับ คุณกระทิงแล้วคุณป้ากัลยา เป็นคนไปเห็นว่าแกกำลังนอนอยู่กับคุณกระทิง ความเป็นจริงเป็นยังไงเล่าให้กูฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“เล่ามาเลยนะกอหญ้าเขาทำร้ายอะไรกอหญ้าหรือเปล่าบอกเรานะ”

“เออ จะเล่ายังไงดีล่ะ”

“เรามาเลยกอหญ้าหรือว่าจะให้เราไปหาไหม” กล้าหาญร้อนใจอยากจะไปหากอหญ้าตั้งแต่รู้ข่าวอยากจะโทรไปหาเป็นสายแรก แต่ก็ถูกนนท์นี่โทรตัดหน้าเสียก่อน

“มึงก็ใจเย็นๆ หน่อยได้ไหม ให้กอหญ้าเล่าก่อน”

“มันอยากไปหากอหญ้าแต่มันรู้ข่าวแล้ว แต่กูห้ามเอาไว้ก่อนโทถามมึงก่อนว่าเรื่องมันเป็นมาอย่างไร”

“เออ” กอหญ้าถอนหายใจหนึ่งครั้งก่อนที่จะพูด เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายให้เพื่อนทั้งสองของเธอยังไงดีเพราะสิ่งที่คนงานเล่ากันมันคือความจริง และถ้าพูดออกไปกอหญ้าก็กลัวว่ากล้าหาญจะเสียใจ

“เอออะไรเอออยู่นั่นนั่นแหละเล่าสักที”

“กูไม่รู้กูตื่นมาตอนเช้าก็นอนอยู่บนเตียงเดียวกับพี่กระทิง แถมคุณป้าก็เข้ามาเห็นกูกับพี่กระทิงนอนด้วยกัน มันก็เลยเป็นหลักฐานชิ้นใหญ่มัดตัวกูกับพี่กระทิง แล้วคุณป้าก็โมโหตบหน้าพี่กระทิงไปหนึ่งทีด้วย”

“แล้วมึงรู้สึกอะไรไหม”

“รู้สึกอะไร หมายถึงรู้สึกอะไรที่จะได้แต่งงานกับพี่กระทิงอย่างนั้นหรือ”

“รู้สึกว่ามีอะไรกันไหม หรือไม่รู้เรื่องเลย”

“ไม่รู้สึกว่า...”

“ว่าอะไร รีบพูดมาให้หมดเลยนะ”

“รู้สึกว่าเหมือนไม่ได้มีอะไรกันว่ะ น่าจะเมาแล้วก็นอนล้มไปกอดกันเฉยๆ”

“แล้วเสื้อผ้าล่ะตื่นมายังมีติดตัวอยู่ไหม”

“ไม่มี”

“แล้วคุณกระทิงยอมแต่งงานกับมึงไหม”

“อืม ยอม”

“แต่ดูเหมือนเรื่องมันก็แปลกๆ อยู่นะ”

“แปลกยังไง”

“ก็แปลกตรงที่คุณป้าไปทำไมที่บ้านของพี่กระทิงแต่เช้าทั้งๆ ที่แกอยู่มาจะสามเดือนก็ยังไม่เห็นป้ากัลยา จะไปที่บ้านหลังนั้นเลยไม่ใช่หรือ”

“ก็ใช่ก่อนหน้านั้นไม่เคยเห็น”

“แบบนี้ชัวร์เลยน่าจะต้องใช้แน่ๆ”

“ใช้อะไร”

“แกไม่ได้เจ็บตรงที่หว่างขาใช่ไหม”

“อืมใช่”

“ว่าโดน วางแผนล็อคมงให้เป็นลูกสะใภ้ของไร่กระทิง และไม่ต้องหาเหตุผลอะไรมาอ้างเลยหรือข้อโต้แย้งใดใดเพราะยังไงก็ไม่เป็นผล ป้ากัลยาไม่ยอมฟังเหตุผลของแกหรอกเขาจะให้แกแต่งงานกับลูกชายของเขาอย่างเดียวใช่ไหม”

“อืมใช่” ได้ยินเช่นนี้กล้าหาญก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรให้หญิงคนที่เขาแอบรัก ไม่แต่งงานกับผู้ชายคนอื่นมองอย่างไรก็ยังไม่เห็นหนทาง เขาได้แต่เงียบ และฟังนนท์นี่กับกอหญ้าพูดคุยกัน

“แล้วนี่แกจะกลับบ้านไหมวันนี้”

“กลับ กลับ วันนี้แหละกำลังเก็บของอยู่เลย เดี๋ยวไปรับนะ” กอหญ้าเก็บเสื้อผ้าและข้าวของของตัวเองยัดเข้าใส่ในกระเป๋า

“จะไปไหน”

“จะกลับบ้านค่ะ”กระทิงรีบเดินมาเอามือจับกระเป๋าของกอหญ้าเอาไว้ ก่อนจะนั่งลงกับพื้นและยกร่างบางขึ้นมานั่งบนตักของตน และกอดกอหญ้าเอาไว้แน่นเหมือนไม่อยากให้เธอไป

“กลับทำไมยังไงเธอก็ต้องเป็นเจ้าสาวของฉันไม่เห็นต้องรีบกลับเลย วันนี้ยังไม่กลับได้ไหม เมื่อคืนเรายังคุยกันไม่จบเลยนะแล้วเธอก็เป็นฝ่ายสลบไปก่อนด้วย”

“เรื่องเมื่อคืน”กอหญ้ากำลังใช้ความคิดในหัวของตนเองอยู่ว่าเมื่อคืน เธอได้พูดอะไรค้างไว้ไหม

“คิดไม่ออกใช่ไหมว่าเราพูดอะไรติดค้างกันไว้ งั้นจะทบทวนอีกครั้ง” กระทิงอุ้มร่างบางลงจากตักก่อนจะใช้แขนแข็งแกร่งช้อนร่างบางให้อยู่ในท่าเจ้าสาวและวางกอหญ้าลงบนเตียงที่ห้องของตัวเองก่อนจะขึ้นไปทับให้ร่างบางนั้นอยู่ใต้ร่างของเขา

“เมื่อคืนพี่ถามเราว่าเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมาเธอคิดหวั่นไหวกับพี่บ้างไหม” กอหญ้าพูดอะไรไม่ออกได้แต่จ้องมองหน้าของกระทิง

“คิดออกแล้วหรือยัง”

“พอจะคิดออกบ้างแล้วค่ะ”

“เราจะตอบคำถามของพี่ได้หรือยัง”

“...” กอหญ้ายังเงียบและไม่ยอมตอบคำถามของกระทิง จนทำให้กระทิงต้องวางปากหนาๆ ของตนลงที่ริมฝีปากบางของกอหญ้า ก่อนจะถอนออกมาและถามหญิงสาวอีกครั้ง

“ทีนี้จะตอบพี่ได้หรือยัง ถ้าไม่ตอบพี่จะจูบจนปากเราเปื่อย หรือไม่ก็จะจูบจนกว่าจะได้คำตอบจะบอกพี่ได้หรือยัง”

“...” เมื่อกระทิงเห็นว่ากอหญ้ายังเงียบอยู่จึงวางปากหนา ลงบนปากบางอีกครั้งพร้อมกับส่งลิ้นเข้าไปลิ้มรสหวานในโพรงปากของหญิงสาว