บทที่28ลาจาก

เช้าวันต่อมาหญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียเธอได้นอนไปแล้วบ้างแต่ก็เหมือนไม่ได้นอน รู้สึกสดชื่น และเมื่อตื่นขึ้นมาก็ไม่มีร่างตัวคอยนอนกอดเหมือนทุกเช้า ครั้งนี้กระทิงคงทำตามคำขอของเธอจริงๆ เขาไม่ได้แอบมานอนกอดเธอเหมือนทุกคืน

“ความรู้สึกแบบนี้สินะที่เราจะต้องเจอในวันที่ไม่มีพี่กระทิง”กอหญ้ารักสังขารที่เหมือนไม่มีชีวิตเหมือนคนที่อดหลับอดนอนไปทำธุระของตัวเองในห้องน้ำ เพื่อจะได้ไปฝึกงานที่เหลืออีกสามวันให้เสร็จแต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่หนักใจของเธอเลยสักนิด เรื่องที่น่าหนักใจที่สุดของกอหญ้าในตอนนี้นั่นก็คือการที่เธอต้องไปนั่งทานข้าวกับกระทิงในตอนเช้า แล้วก็นั่งรถให้กระทิงไปส่งทำงาน ทั้งที่ตนเป็นคนให้ยุติความสัมพันธ์อย่างอื่นเอง แต่ดูเหมือนว่า กอหญ้าอยากร้องไห้ทุกครั้งเมื่อเจอหน้ากระทิง แต่ก็ต้องทนเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้ ได้แต่ทำหน้านิ่งเฉยเท่านั้น

“เฮ้อ” กอหญ้าเธอถอนหายใจออกมาเพื่อเป็นการทำใจก่อนที่จะออกไปเจอหน้าชายหนุ่มที่อยู่นอกห้อง

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะคุณสิงโตทำไมมาแต่เช้าค่ะ”กอหญ้าพูดไปแต่สายตาของเธอก็ยังเผลอสอดส่องมองหากระทิงโดยที่เธอลืมไปว่าก่อนออกจากห้องหญิงสาวไม่ได้อยากเจอหน้าของกระทิง

“ตื่นเช้าแค่ไหนก็ไม่ทันนายกระทิงหรอกครับ ไม่รู้ว่าคึกอะไรตั้งแต่เช้าออกไปทำงานช่วย คนงานเก็บใบชาตั้งแต่ไก่ยังไม่ตื่นเลยครับ”

“อืม” กอหญ้าตอบกลับสิงโตด้วยเสียงเบาเพื่อรับรู้ แต่ที่จริงเธอรู้อยู่แล้วว่าที่กระทิงทำแบบนี้ขยันตื่นไปทำงานแต่เช้าแบบนี้ก็เพราะเรื่องที่จะไม่เจอหน้าของเธอต่างหาก

“แล้วที่คุณสิงโตมาแต่เช้านี้คุณสิงโตมารับกอหญ้าไปทำงานใช่ไหม”

“ครับ”

“เดี๋ยวคุณกอหญ้าทานข้าวก่อนก็ได้ครับผมไม่รีบ”

“ค่ะ” การที่นั่งทานข้าวคนเดียวตอนเช้าไร้เงาของชายหนุ่มร่างโตก็ทำให้หญิงสาวไม่เจริญอาหารตักข้าวต้มเข้าปากอยู่สองสามคำ ทำให้หญิงสาวต้องวางช้อนลงเพราะเธอไม่สามารถกลืนข้าวลงคอได้

“ไปกันเถอะคุณสิงโต”

“ไปแล้วหรือครับคุณกอหญ้าทานข้าวแค่ไม่กี่คำเองนะครับ”สิงโตตะโกนไล่หลังกอหญ้า

“กอหญ้าอิ่มแล้วค่ะไปทำงานก็เถอะค่ะ”สิงโตกำลังรับขนมปังและกาแฟจากป้าแม่บ้าน แต่คงต้องเอาคืนเกือบไม่ทันจึงได้แต่ขอให้ป้าแม่บ้านห่อขนมปังให้แล้วรีบตามหญิงสาวที่เขาคิดว่าอีกไม่นานก็คงจะเข้ามาเป็นนายหญิงของไร่

“ทะเลาะกับนายหรือครับ”สิงโตมองหน้าว่าที่นายหญิงแล้วก็รู้ทันทีว่าทั้งสองคนต้องทะเลาะกันหนักแน่ะเพราะดูจากสีหน้าและแววตาของหญิงสาวที่นั่งด้านข้างคนขับแล้วก็พอจะรู้ แต่ที่ถามนี้ก็เพราะอยากรู้สาเหตุ

“ไม่ได้ทะเลาะกันหรอก” แค่จะไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมแล้ว ประโยคด้านหลังเธอไม่ได้พูดออกมาแต่กลับตอกย้ำตัวเองอยู่ในใจก็เท่านั้น

เมื่อว่าที่นายหญิงของเขาไม่อยากอธิบายสิงโตก็ไม่อยากเซ้าซี้หรือคาดคั้นเอาคำตอบอะไร

“คุณกอหญ้าครับถึงแล้ว”เมื่อรถจอดสนิทแล้วกอหญ้าก็ยังนั่งอยู่ในรถเหม่อลอยจนสิงโตต้องเรียกให้สติของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับคืนมา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ก่อนที่เธอจะลงรถต้องถูกกระทิงบังคับให้หอมแก้มเป็นการให้กำลังใจเขาก่อนไปทำงานแต่มาวันนี้ไม่มีอีกแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมเธอรู้สึกโหวงๆ อยู่ในใจ ทั้งๆ ที่ เธอเป็นฝ่ายร้องขอให้กระทิงยุติความสัมพันธ์ไม่อยากให้เขาดูแลเธอเอง แต่ทำไมไม่รู้ตอนนี้เธอกับรู้สึกคิดถึงเขาตลอดเวลา

“คุณกอหญ้าถึงแล้วครับ”

“ค่ะ” สิงโตไม่อยากจะคิดเลยว่าขนาดว่าที่นายหญิงยังเป็นได้ถึงขนาดนี้ แล้วนายของเขาจะเป็นเช่นไรจะเหมือนที่นายของเขาอกหักเมื่อครั้งก่อนไหม เขาไม่อยากจะคิดเลย คิดทีไรสยองขึ้นมาทุกที

“สวัสดีค่ะ”กอหญ้าทักทายพี่ๆ ในห้องทำงานตามปกติทุกครั้งแต่ดูวันนี้มันเหมือนมีอะไรผิดปกติไป เมื่อเห็นพี่ๆ ที่ร่วมงานทุกคนกำลังหัวหมุนทำเอกสาร

“กอหญ้าไปกับพี่”

“ไปไหนหรือคะ”

“ลงไปดูเครื่องผลิต”

“ค่ะ”

“มีปัญหาหรือมีคนสั่งสินค้าล๊อตใหญ่หรือคะทำไมพวกพี่ถึงทำงานหัวหมุนกันจังเลย”

“ไม่มีกำลังผลิตปกติทุกอย่าง แต่ที่ไม่ปกติเห็นว่าน่าจะเป็นนายกระทิงเสียมากกว่าสั่งให้ทำสรุปงานเกี่ยวกับการผลิตและ ตรวจเช็คประสิทธิภาพของเครื่องยนต์ทั้งหมดเพื่อรองรับการตลาดใหม่ที่จะส่งออกอีก”

“ค่ะ”

“แต่ทำงานแบบนี้ก็เหมือนตอนที่คุณกระทิงอกหักเมื่อหลายปีก่อนเลยทำงานทั้งวันทั้งคืนไม่พักเล่นเอาพวกพี่ไม่ได้พักไปด้วย คิดแล้วสยองเลยต้องทำงานแบบอดหลับอดนอนแบบผีตายซากกันทั้งบริษัทแน่ๆ เลย”

“ขนาดนั้นเลยหรือคะ”

“จ้า แล้วนี่น้องกอหญ้าไม่ได้ทะเลาะอะไรกับคุณกระทิงใช่ไหม”

“ทะเลาะเปล่าค่ะ แล้วเกี่ยวอะไรกับกอหญ้า”

“เกี่ยวสิก็นายไม่มีความรักมาตั้งนานจนพี่เห็นว่านายกำลังกุกกิ๊กอยู่กับน้องแค่คนเดียวนี่แหละคนทั้งโรงงานเขารู้กันหมดแล้ว และคิดว่ากอหญ้าจะเข้ามาเป็นนายหญิงของไร่ด้วยซ้ำ แต่ถ้าเป็นกอหญ้าพี่ก็ยินดีนะคะ”

“ไม่ใช่หรอกค่ะเราเป็นแค่พี่น้องกัน ไม่ใช้แฟนหรอกค่ะ”

“แต่นายแม่ก็อยากได้น้องกอหญ้ามาเป็นลูกสะใภ้นะ อุ้ยพี่พูดมากไปแล้ว”

“ไม่คงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ เป็นแค่พี่น้องดีแล้วเดี๋ยวฝึกงานเสร็จแล้วกอหญ้าก็คงกลับไปสวนของกอหญ้า ถึงตอนนั้นก็คงได้เจอกันน้อยลงค่ะ”พี่ที่เป็นพี่เลี้ยงที่ให้คำปรึกษาด้านการฝึกงานหันไปตรวจเช็คเครื่องจักรต่อกลัวว่ามันจะไม่เสร็จตามที่นายเขาสั่งมา

“นายแม่ครับตอนนี้คุณกระทิงบ้างานไม่กลับบ้านแล้ววันนี้ก็เป็นวันที่สองที่นายกระทิงทำงานหนักแบบไม่พักไม่ผ่อนเลย เหมือนตอนอกหักตอนนั้นเลยครับ”

“อกหัก”

“ครับ”

“ลูกน้องก็เข้าหน้าไม่ติดเลยสักคนแม้แต่ผมทำงานไม่ถูกใจหรือเอากาแฟไปให้ช้ายังโดนด่าเลยครับ”

“แล้วมันเป็นอะไรแกรู้ไหม”

“ไม่รู้ครับตั้งแต่ไปรับคุณกอหญ้ากลับมาวันนั้นก็ให้ผมไปรับไปส่งคุณกอหญ้ามาทำงานวันนี้เป็นวันที่สองแล้วครับ แต่ผมก็ลองแอบถามคุณกอหญ้าว่าทะเลาะกันหรือเปล่าแต่ คุณกอหญ้าก็บอกว่าเปล่าครับ”

“นี้ก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้วสินะ”

“ใกล้อะไร”

“ใกล้วันที่หนูกอหญ้าจะฝึกงานเสร็จนะสิถึงเป็นหมาบ้าแบบนี้”

“ครับพรุ่งนี้ก็น่าจะครบแล้ว แล้วอีกวันก็คงจะเก็บของกลับไร่เลยครับ แต่ไม่แน่นะครับผมเริ่มเห็นคุณกอหญ้าทำหน้าเศร้าๆ ดีไม่ดีอาจจะเก็บของกลับวันนี้เลยก็ได้ครับ”

“วันนี้ ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว”กัลยาไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าทั้งสองเริ่มมีความรู้สึกดีดีให้กันบ้างแล้ว เธอแค่วางแผนให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันและให้ธรรมชาติดึงดูดเขาทั้งสองเข้าหากัน แต่นี่อะไรดึงดูดอยู่ด้วยกันได้ตั้งนานแต่พอจะจบเรื่องกับจะไม่แฮปปี้อินดี้อย่างนั้นหรือ สาววัยกลางคนที่กำลังจะย่างก้าวเข้าสู่วัยแก่ชราต้องทำอะไรสักอย่างแล้วคืนถ้าปล่อยให้ธรรมชาติพาไปมีหวังจัดสรรให้ไม่สมหวังแน่ และความฝันที่เธอจะได้อุ้มหลานก่อนตายก็คงจะไม่สมหวัง อย่าหวังว่าจะสมหวังเลยกลัวว่าลูกชายของเธอจะอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตตอนเมื่อเธอตายไปจะมีใครดูแลลูกชายของเธอ ถ้ามันจะทำให้ลูกชายของเธอไม่ต้องอยู่โดดเดี่ยวไม่ว่าวิธีไหนเธอก็จะยอมทำทั้งนั้น

“นายแม่จะทำอะไรหรือครับ”

“เดียวฉันจะบอก”

“ครับ”กัลยาต่อสายโทรศัพท์ไปหากอหญ้าทันที

“สวัสดีค่ะคุณป้า”

“หนูกอหญ้าลูกวันนี้ฝึกงานวันสุดท้ายแล้วใช่ไหมลูก”

“ค่ะคุณป้า”

“เร็วจังเลยเนอะ”

“ค่ะ”

“ฝึกงานเสร็จแล้วก็อย่าพึ่งกลับบ้านะป้าจะจัดงานเลี้ยงส่งก่อน“

“ไม่ต้องหรอกค่ะลำบากคุณป้าเปล่าๆ ค่ะ แค่ให้หูนกับเพื่อนๆ ได้ฝึกงานที่นี่หนูก็ไม่รู้จะขอบคุณ คุณป้าอย่างไงแล้วค่ะ”

“เอาน่าป้าไม่ ป้าบอกว่าจะจัดให้ก็จะจัดให้ ป้าตั้งใจแล้วอย่าขัดความตั้งใจของป้าเลยนะ”

“ค่ะ” ตอนแรกอหญ้าคิดว่าคืนนี้เธอจะกลับไปนอนที่บ้านจะได้ไม่ต้องรู้สึกอึดอัดแต่ในเมื่อคุณป้าชวนจะขัด ผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ดังนั้นเธอจึงยอมนอนที่นี่อีกสักคืนก็แล้วกัน ยังไงพรุ่งนี้เธอก็ต้องช่วยเพื่อนขนของกลับอยู่ดี

“นอนต่อที่นี่อีกสักคืนก็แล้วกันอย่างน้อยถ้าได้เจอหน้ากันก็คงจะได้พูดอะไรก่อนที่จะจากกันบ้าง” กอหญ้ากดวางสายของคุณป้าก่อนจะพูดพึมพำกับตัวเอง

เสียงโทรศัพท์

“สวัสดีครับคุณแม่”

“แกทำอะไรอยู่”

“ทำงานไงครับ”

“แกรู้ใช่ไหมว่าวันนี้เป็นวันฝึกงานวันสุดท้ายของหนูกอหญ้า”

“รู้ครับ“น้ำเสียงที่ตอบของกระทิงทั้งเย็นชาและไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรเลยเสียจริง

“แม่จะจัดงานเลี้ยงส่งน้อง แก่จัดให้แม่แล้วก็มางานเลี้ยงส่งน้องด้วย”

“แม่จะจัดแม่ก็จัดเองสิครับ”

“งอนอะไรกัน”

“ไม่งอนจะงอนได้ไงผมไม่มีสิทธิ์อะไรไปงอนเขาหรอกครับ”

“พูดตัดพอแบบนี้ต้องมีอะไรแนะๆ มีอะไรพูดมา”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ”

“ไม่บอกก็ไม่เป็นไร ยังไงวันนี้วันพรุ่งแกก็จะไม่ได้อยู่กับน้องอยู่แล้ว”

“ครับยังไงก็คงไม่ได้อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว”

“จะตัดพอตัวเองอีกนานไหมรักเขาชอบเขาก็บอกน้องเขาไป จะวางฟอร์มอยู่ทำไม ระวังจะมีคนมาจีบก่อน“

“ผมรู้นะครับว่าแม่แอบเชียร์ให้น้องกับผมได้กัน แต่ในเมื่อน้องเขาไม่ได้อยากอยู่กับผม ผมก็คงจะทำอะไรไม่ได้”

“เฮ้ย ฉันไม่อยากคุยกับแกแล้วเอาเป็นว่าพรุ่งนี้จัดงานเลี้ยงให้ด้วย”

“พรุ่งนี้มีจัดไม่ได้”

“ทำไม”

“พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงขอบคุณพนักงานที่ช่วยจัดงานตอนปีใหม่อยู่แล้วครับ เออฉันลืมไปเลยงั้นก็เลี้ยงขอบคุณพนักงานแล้วก็เลี้ยงส่งหนูกอหญ้าและเพื่อนๆ ในงานเดียวกันเลย โอเคตกลงตามนี้ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น”สิ้นเสียงกัลยาก็กดวางสายทิ้งไปเลยเพื่อไม่ให้ลูกชายคนเดียวของเขาปฏิเสธคำขอของเธอ ส่วนกระทิงทำหน้าตาบึ้งตึงเหมือนกับว่ากำลังเครียดหนักก่อนจะหยิบบุหรี่และไฟแช็กขึ้นมาจุดสูบแล้วดูดเอาควันเข้าไปในปอดอย่างเต็มก่อนจะพ่นควนออกมาเพื่อระบายความเครียดของตัวเอง