บทที่27ต้องการให้หยุดความสำพันธ์

“นนท์นี่ขอน้ำหน่อย”กอหญ้าตื่นขึ้นมาแบบสะลึมสะลือแล้วก็ปวดหัวมากได้แต่เอามือทุบหัวตัวเองเบาๆ หวังว่ามันจะหายปวดหัว

“จะดื่มน้ำก็ลุกขึ้นมา”หญิงสาวค่อยพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนขนานใหญ่โดยมีมือหนาค่อยพยุงร่างบางขึ้นมา ขณะที่หญิงสาวกำลังประคองร่างกายสังขารที่ย่ำแย่ของตัวเองขึ้นมาโดยที่ยังไม่ลืมตาเธอกับรู้สึกแปลกๆ อย่างไงไม่รู้เธอจึงค่อยๆ ลืมตาที่เกือบจะลืมไม่ขึ้นนั้นทีละน้อยค่อยๆ ปรับตาของเธอเข้ากับแสงภายในห้อง

“พะ พี่กระทิง”

“ก็ใช่ไงคิดว่าเป็นเพื่อนเธอหรือฉันไม่ปล่อยให้เธอไปนอนกับผู้ชายพวกนั้นในห้องเดียวกันหรอกนะ”กอหญ้าตกใจมากที่ตื่นขึ้นมาแทนที่จะได้เห็นหน้าเพื่อนๆ ที่เมาเป็นตายเช่นกันแต่กลับตื่นขึ้นมาเจอชายหนุ่มร่างโตยืนมองหน้าเธออยู่ข้างเตียง

“พี่กระทิงรู้ได้ไงว่ากอหญ้าเปิดที่พักแค่ห้องเดียว”

“เรื่องพวกนี้มันไม่ได้ยากสำหรับฉันถ้าฉันต้องการจะรู้ ตื่นขึ้นมาทานน้ำแล้วก็เครื่องดื่มด้วยจะได้หายแฮงค์”

“ขอบคุณค่ะ”กอหญ้าถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เธอไม่ได้โดนชายหนุ่มบนเธอมากไปกว่านี้ที่เธอเปิดห้องและนอนรวมด้วยกัน มันไม่ได้แปลกอะไรสำหรับเธอเลยที่จะนอนห้องเดียวกับเพื่อนถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกทั้งสองจะเป็นผู้ชายก็ตามพวกเธอนอนด้วยกันออกบ่อยแต่เธอก็ไม่ได้อยากให้แม่ของเธอรู้ แต่เธอก็พอรู้และเข้าใจว่าคนที่มองมาจากทางด้านนอกอาจจะคิดไม่ดีกับเธอได้

“พี่กระทิงอย่าบอกเรื่องที่กอหญ้าเปิดห้องนอนห้องเดียวแล้วนอนกับนนท์นี่กล้าหาญให้แม่ฟังจะได้ไหมคะ”

“ได้ถ้าเธอมีค่าปิดปากให้ฉัน”

“ค่าปิดปากเท่าไรค่ะ”

“ไม่เอาเป็นเงินไปอาบน้ำแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว แล้วค่อยกลับมาคุยกันใหม่”

“ค่ะ”กอหญ้าก้มลงสำรวจตัวเองก่อนที่จะแปลกใจ"ทำไมกอหญ้าอยู่ในชุดนี้ละคะ"

“คิดดีๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน”กอหญ้าหลับตาลงก่อนจะคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนภาพค่อยๆ ฉายออกมาทีละภาพ ภาพที่เธอเมามากๆ จนไม่ได้สติ และดื่มมากไปจนต้องไปคุยกับชักโครกอยู่ตั้งนานสองนานอยู่ในห้องน้ำ แต่ก็ยังโชคดีที่มีกระทิงคอยลูบหลังให้อยู่ตลอด พร้อมกับเช็ดตัวให้เธอก่อนพาเธอมานอนพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นชุดนอนไม่รู้ว่าไปหามาจากไหน แสนดีเหลือเกินนะรู้ไหมว่าไม่ได้ต้องการให้ทำดีแบบนี้ ทำไมไม่ปล่อยให้เธอนอนบนเตียงเฉยๆ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น หรือถ้าใจร้ายหน่อยก็ให้นอนในห้องน้ำกับชักโครกเลยก็ได้ ยิ่งแสนดีแบบนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึก แล้วอีกไม่กี่วันสัญญาทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องจบลง เธอไม่อยากผูกพันกับเขากลัวว่าถึงเวลาจากกันแล้วเธอจะทนไม่ได้ต้องมีแอบร้องไห้กันบ้างแหละ

“ทำไมพี่ไม่ทิ้งฉันไว้บนเตียงจะมาดูแลทำไมให้เหนื่อย”

“ฉันไม่ได้อยากนอนกับคนตัวเหม็นอ้วกไปทั้งตัว”

“แล้วทำไมไม่ไปนอนห้องอื่นละ”

“ไม่พี่จะนอนกับเธอ”กระทิงจะพูดอะไรได้ในเหมือนเขาเหมือนติดการนอนติดตัวกับหญิงสาวไปแล้วถึงแม้ว่าไม่ได้มีอะไรกันก็ขอแค่ได้นอนกอดก็ยังดี

“ไม่ต้องพูดมากลุกมาอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วจะได้ลงไปหาอะไรทาน”

“แล้วเพื่อนของกอหญ้าละ”

“ถ้าไม่นอนอยู่โรงแรมก็คงขับรถเธอกลับไปแล้วมั้ง”

“ขับรถกลับ”

“กลับได้ไงทำไมรอบ”กอหญ้าถามกับตัวเองขณะที่นั่งอยู่บนเตียงแต่ก็ได้เผลอพูดออกเสียงขึ้นมาด้วย

“ไม่ต้องสงสัยฉันเป็นคนเอากุญแจรถของเธอให้เพื่อนเธอไปและสั่งให้พวกเขากลับก่อนเอง ไปอาบน้ำได้แล้ว”

“ค่ะ ”กอหญ้าเดินเข้าไปในห้องน้ำก็พบว่ามีเสื้อผ้าแขวนไว้ให้แต่ไม่ใช่ชุดเดิมที่เธอใส่มาเมื่อคืนเป็นชุดเดรสเรียบหรูและดูดี- ค่อนข้างปิดมิดชิดหน่อย กอหญ้าก้าวเข้าไปในห้องอาบน้ำเมื่อทำธุระเสร็จแล้วกลับออกมาเปลี่ยนชุดก็ทำให้เธอรู้สึกสดชื่น ขึ้นมานิดหน่อยเมื่อร่างกายได้สัมผัสกับน้ำเย็น

จุ๊บ จู่ๆ ชายหนุ่มก็พุงเข้ามาจูบหญิงสาว

“เล่นอะไรอะพี่กระทิง”

“ก็ค่าปิดปากไง”

“ค่าปิดปาก”กอหญ้ามองด้วยความงงว่าเขารับค่าปิดปากด้วยวิธีแบบนี้จริงๆ หรือ

“ลงไปทานข้าวได้แล้วป่านนี้พวกมันหิวจนหิ้วไส้รอแล้วมั้ง”กอหญ้าเดินไปจับมือของกระทิงเอาไว้

“ใครรอหรือคะ”

“พวกญาติฉันนะ”

“แล้วกล้าหาญกับนนท์ละคะ”

“จะถามถึงทำไม”กระทิงทำเสียงตวาดใส่กอหญ้าเล็กน้อยแต่พอเขาเห็นว่าทำท่าหงอยไปก็ปรับน้ำเสียงให้ปกติ "น่าจะกลับไปไร่แล้ว เห็นลูกน้องไอ้เสือบอกว่าออกไปได้สักสองชั่วโมงแล้ว

“อืม”กอหญ้าพยักหน้าตอบเบาๆ

“ไป ไปทานข้าวได้แล้วไม่ต้องห่วงคนอื่นหรอก”

“สวัสดีอย่างเป็นทางการนะสาวน้อย”

“สวัสดีค่ะ”

“มากินข้าวกัน”

“น่ารักแบบนี้นี้เองถึงเป็นคนเปิดประตูที่มันปิดเอาไว้ตั้งนาน”

“ประตูอะไรหรือคะ”

“ประตูพรมจรรย์ ไม่ใช้ประตูหัวใจ”

“ไม่หรอกค่ะ” กอหญ้ารู้ดีว่าเธอไม่อาจเป็นคนเปิดประตูหัวใจของกระทิงได้หรอก เธอคงเปิดได้เพราะความต้องการของผู้ชายเท่านั้น ความอยากที่กระทิงได้ขาดหายไปตลอดสี่ห้าปีก็เท่านั้น แต่เธอคงไม่ใช้คนที่จะเปิดหัวใจของกระทิงได้ เพราะอีกไม่กี่วันเรื่องทั้งหมดก็จะจบลงแล้ว

“แต่น้องกอหญ้าน่ารักจริงๆ นะครับ เพราะผู้หญิงบางคนดูดีได้ฉะเพราะกลางคืนตอนที่ต้องแสงไฟในผับเท่านั้นแหละครับ แต่น้องกอหญ้าสวยทั้งกลางวันกลางคืนเลย”

“จะชมอะไรก็ให้มันน้อยๆ หน่อยเก็บไว้ชมน้องกวางเรนเดียร์ของแกเถอะ ส่วนมึงคิดจะแซวเอาเรื่องของตัวเองรอดแล้วหรือ”

“แซวนิดแซวหน่อยทำเป็นห่วงของยินดีต้อนรับน้องสะใภ้”

“ยินดีต้อนรับน้องสะใภ้”ทั้งสิงห์และเสือเตรียมท่าจะเข้ามาโผเข้ากอดกอหญ้า แต่ก็โดนตีนของกระทิงห้ามไว้ก่อน"จะกินไหมข้าวหรือว่าจะกินเลือดแทนหะ"

“นิดๆ หน่อยๆ ทำเป็นห่วงไม่แตะก็ได้”

“ไปกินข้าว แล้วมึงนะทำมาเป็นพูดเล่นเรื่องมึงไปถึงไหนแล้วเมื่อวานกูยังเห็นน้องเขามานั่งรอมึงอยู่เลยจะใจแข็งไปไหน”

“ที่กูใจแข็งก็เพราะห่วงความปลอดภัยของน้องเขา”

“ระวังไว้ก็ดีเล่นตีตัวออกห่างอาจจะมีหมาคาบไปแดกได้นะโว้ย”

“มึงไม่ต้องห่วงหรอกถึงมันจะตีตัวออกห่างแต่มันก็ยังเป็นหมาแอบตามไปเฝ้าไม่ห่าง ลองมีใครจะมาแย่งของของมันดูมีหวังกระโดดงับคอตายแนะ”

“เฝ้าให้ดีก็แล้วกันมึง”

“แล้วมึงจะแต่งเลยไหมเรียนจบแล้วนิ”ถึงแม้ว่าจะได้ยินเสียงของญาติทั้งสองพูดแซวกันเล่นๆ แต่กอหญ้าก็ต้องก้มหน้าของตัวเองลงทันที แต่มันไม่ใช้เพราะเธอเขินนะแต่สิ่งที่พวกเขาพูดมามันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดต่างหาก

“อย่าถามมากกินข้าว ไอ้เสือมึงยังต้องกลับไปหาเมียมึงไม่ใช่หรือไม่นอนบ้านคืนหนึ่งนี้เมียไม่ว่าหรือ”

“โทรรายงานไปแล้วบอกว่าอยู่ฉลองมึงมีเมียเป็นตัวเป็นตนไง”

“กวนตีนนะมึง ส่วนมึงไม่ต้องพูดอะไรแล้วรีบกินข้าวจะไปเฝ้าหวานใจไม่ใช่หรือ”

“วันนี้กูไม่รีบกูให้ลูกน้องกูเฝ้าอยู่”

“กวนตีนทั้งคู่เลยนะพวกมึง”

หลังจากที่ทั้งหมดรามรับประทานอาหารเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตนเอง

“ไปขึ้นรถจะได้กลับไร่กัน”ในระหว่างนั้นกอหญ้าก็นั่งน่าเศร้าตลอดทั้งทางจนคนที่ขับรถต้องชำเลืองดูอยู่บ่อยๆ จนอดไม่ได้ที่จะถาม

“เป็นอะไร”

“ไม่มีอะไรค่ะ”

“เป็นอะไร”น้ำเสียงที่ถามเริ่มเข้มมากขึ้นกระทิงรู้ดีเขาอยู่กับหญิงสาวร่างบางมาจะสามเดือนแล้วทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอกำลังมีอะไรหรือกำลังคิดอะไรที่ไม่สบายใจอยู่แต่เขาไม่รู้ว่าเรื่องนั้นเป็นเรื่องอะไร "พูดมา"

“กอหญ้าคิดว่าทำไมพี่กระทิงถึงไม่ปฏิเสธไปว่ากอหญ้าไม่ใช่น้องสะใภ้ เพราะอีกไม่กี่วันความสัมพันธ์ของเราก็จะจบลงแล้ว”

“เธออยากให้มันจบหรือ”กอหญ้าไม่กล้าตอบอะไรในตอนนี้หากเป็นตอนแรกเธอก็อยากจบความสัมพันธ์พวกนี้ให้เร็วๆ เสีย แต่ตอนนี้ทำไมถึงรู้สึกโหวงเหวงใจเหมือนกำลังจะมีอะไรขาดหายไปจากชีวิตหลังจากนี้

“ตอบเธอต้องการจบความสัมพันธ์ของเราจริงๆ หรือ”

“ไม่รู้ ไม่รู้ แต่เวลามันก็เริ่มใกล้เข้ามาทุกที หลังจากนี้เราจะลองไม่อยู่ด้วยกันแล้วได้ไหน”กอหญ้าไม่รู้จะพูดอย่างไงดี ที่จริงเธอต้องการพูดแบบนี้มาตั้งนานแล้ว เธอไม่อยากอยู่ใกล้ชายหนุ่มร่างโตเพราะกลัวใจตัวเอง อยากจะบอกกับเขามาตั้งนานแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาขอให้มีแค่เรื่องเซ็กซ์ก็พอ ส่วนความผูกพันอย่างอื่นอยากให้มันยุติลง ความห่างใยต่างๆ ในตอนนี้เธอชักจะอยากจะทำให้เธอคิดว่าอยากมีเขาเป็นแฟนในชีวิตจริงเข้าแล้ว แต่มันคงเป็นไปไม่ได้และสิ่งที่ดีที่สุดนั่นก็คือขอให้เขาออกห่างจากเธอ เพราะเธอพยายามที่จะไม่อยู่ใกล้ชายหนุ่มแล้วแต่ก็เหมือนมีแรงดึงดูดจากตัวเธอให้อยากที่จะสัมผัสและอยากอยู่ใกล้ชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลา ในเมื่อห้ามตัวเองไม่ได้ก็ห้ามฝ่ายชายก็แล้วกัน

“เธอต้องการแบบนั้นหรือ”

“ค่ะ” สิ้นเสียงตอบรับของกอหญ้า ความเร็วของรถถูกเร่งให้เร็วขึ้น และชะลอลงก่อนจะจอดสนิทชายหนุ่มลงจากรถแล้วก็ปิดประตูเสียงดังปั้งก่อนจะเข้าไปนอนที่ห้องนอนของตัวเองโดยที่ร่างบางก็นอนห้องของตัวเองเหมือนกัน ทุกอย่างมันดูว่างเปล่าไปหมด เตียงที่ดูกว้างขึ้น เตียงที่ไม่มีร่างของชายหนุ่มร่างโต แทนที่หญิงสาวร่างบางจะมีความคิดว่าจะได้นอนเตียงกว้างอย่างสบายไม่ต้องมีใครมานอนเบียด แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลยหญิงสาวกับรู้สึกเหงาและวังเวงที่สุดเสียมากกว่า ดวงตาน้อยๆ ปิดลงอย่างยากเย็นเพราะมัวแต่คิดวนอยู่กับเรื่องของชายหนุ่มร่างโตวนไปเวียนมาอยู่แบบนั้นจนดวงตาของเธอเริ่มจะมีน้ำใส่ไหลออกมาจากดวงตา กอหญ้าร้องไห้จนตัวเองเผลอหลับไป