Mistakenly Yours, Boss のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

Chloe’s POV Three months. Tatlong buwan na mula nang tuluyan nang isara ang huling pasilidad ng Project Lazarus, makulong lahat ng kasabwat, at maibalik ang lahat sa ayos. Tatlong buwan na rin mula noong unang beses na nagising kami nang walang takot, walang nag-aabang na panganib, at walang sikretong itinatago sa isa’t isa. Nakatayo ako sa beranda ng bahay namin—yung bahay na pinili namin, malayo sa gulo ng siyudad, nasa pagitan ng bukid at dagat. Hinihipan ng hangin ang buhok ko habang pinapanood ko sina Leonel at Leo na naghahabulan sa damuhan. Tumatawa nang malakas ang bata habang tinatakbuhan ang tatay niya, at sa bawat ngiti ni Leo, kitang‑kita ko na wala na ‘yung bigat na matagal niyang dala‑dala. Lumapit siya sa akin pagkatapos, pinunasan ang pawis sa noo, tapos hinalikan ako sa pisngi. “Kanina ka pa diyan? Ang lamig na ng hangin ah.” “Pinapanood lang kayo,” sagot ko sabay hawak sa kamay niya. “Parang panaginip lang ‘no? Yung tipong natatakot kang kumilos baka biglang magl

Leo's POVPagkalipas ng ilang oras, nasa malawak na sala kami ng beach house. Nakapalibot kaming lahat sa mababang mesa, may kanya-kanyang hawak na malamig na inumin habang dinadala ng hangin ang amoy ng dagat papasok sa bukas na bintana.Nakasandal si Chloe sa balikat ko, magkahawak ang mga kamay namin. Naroon din sina Giovanni, Marielle, Elian, Adrian, Alexa, pati sina Tatay Leonard at Tiya Adele na nagpapahinga na matapos mapagod sa pag-aalaga kay Leonel."Final na ang plano namin," panimula ko habang tinitingnan silang lahat. "Ikakasal kami after two months, dito rin sa Siargao. Simple lang ang gusto namin—family lang, kayo-kayo lang, walang malaking selebrasyon. Pagkatapos, babalik kami ng Manila para simulan ang tahimik na buhay na matagal na naming pinapangarap."Napangiti si Marielle at marahang hinawakan ang kamay ni Chloe."Ang ganda ng plano n'yo," sabi niya. "Hindi kailangan ng engrandeng kasal para maging espesyal. Basta puno ng pagmamahal, sapat na 'yon."Tumango si Adri

Leo’s POV Inayos nila ang buong likod ng beach house—mga custom na rattan lounge set, mahabang granite table, ice-cold premium drinks, at lahat ng paborito naming handa. Ito na ang unang pagkakataon na kumpleto ang lahat: sina Giovanni, Elian, at ang mga kaibigan ko sa business world—sina Marco, Kiko, at Diego. Mga taong kasama ko sa hindi mabilang na board meetings, high-stakes deals, at matitinding pagsubok, pero ngayon ay nandito bilang tunay na pamilya. “Grabe, akala namin hindi ka na aabot dito,” biro ni Giovanni sabay abot sa akin ng baso. “Ang daming pinagdaanan mo, halos hindi ka na makahinga sa gulo at pressure.” Tumawa ako habang nag-clink kami ng baso. “Akala ko rin ‘yun. Pero heto tayo—buo, payapa, at handa nang magpakasal.” Nagsimula ang kwentuhan—halo ng tawanan, asaran, at mga aral na dala ng panahon. Pinaghalo namin ang mga kalokohan noong college at mga wild moments sa corporate world. “Alam niyo ba,” simula ni Elian, “noong nagsisimula pa lang tayo sa negosyo, s

Leo’s POV Nakatambak sa mesa ang sampung kopya ng guest list, tatlong set ng venue layout, at iba’t ibang swatches ng tela at bulaklak. Pangatlong oras na kaming nagdedebate—kung ilan ang iimbitahan, kung anong kulay ang bagay sa sunset theme, at kung paano babalansehin ang gusto namin at ang inaasahan ng iba. Napahawak ako sa batok ko habang sumasakit ang sentido. “Limang pamilya lang mula sa side ko,” sabi ni Chloe habang kinukurot ang gilid ng ilong niya. “Pero sabi ni Tita Adele, baka masaktan yung mga kamag-anak namin sa probinsya kapag hindi natin sila isinama.” “Kung isasama natin sila, tapos dagdag pa yung mga business associates at college friends, aabot na tayo ng dalawang daan,” sagot ko sabay iling. “Gusto natin ng intimate lang, ‘di ba? Parang hindi na tayo magkakasya nang magkatabi kung ang daming tao.” Bumuntong‑hinga siya at sumandal sa upuan. “Ang hirap kasing magdesisyon. Gusto ko lahat maging masaya, pero gusto ko rin simple lang at hindi pilit.” Doon pumasok s

Chloe’s POVPuno ng tawanan at ingay ang buong beach house ngayong gabi. Nagdesisyon kaming magkaroon ng simpleng salu-salo—walang pormalidad, walang mamahaling catering, kundi kaming lahat mismo ang magtutulungan. Nasa kusina kami ngayon, abala sa paghahanda ng mga paboritong pagkain ng bawat isa, habang ang iba naman ay nag-aayos ng mesa sa beranda.“Alexa, paabot naman ng kutsara!” tawag ni Adrian habang inaasikaso ang ihawan sa labas. Maya-maya'y bumalik din siya sa kusina para tumulong sa paghahain. Paglapit niya kay Alexa, nagtama ang kanilang mga mata, at parang biglang tumahimik ang paligid para sa kanilang dalawa.Agad na namula si Alexa, pero hindi siya umiwas ng tingin. “Ikaw naman kasi. Hindi mo sabihin kung ano talaga ang kailangan mo. Kanina ka pa nagpapaabot ng kung anu-ano,” biro niya, bagama't may halong lambing ang boses.Tumawa si Adrian at dahan-dahang kinuha ang kutsara mula sa kamay niya, ngunit hindi niya agad binitawan ang kamay nito.“Gusto lang naman kitang m