บททั้งหมดของ Mistakenly Yours, Boss: บทที่ 121 - บทที่ 130

Chloe's POVNasa sala kami ng penthouse nang dumating sina Adrian at Roxanne. Nakalatag sa coffee table ang ilang business proposals, notebook, at laptop na inihanda ni Leo. Kanina pa namin hinihintay ang pagdating nila, ngunit halatang mas kinakabahan sila kaysa sa inaasahan ko.Magkahawak ang kanilang mga kamay, tila humuhugot ng lakas sa isa't isa."Ano'ng nasa isip ninyo?" nakangiti kong tanong habang inaalok sila ng kape.Nagkatinginan muna silang dalawa bago nagsalita si Adrian."Matagal na naming pangarap ang magkaroon ng sariling negosyo."Bahagyang ngumiti si Roxanne."Isang coffee shop na may maliit na bookstore. Gusto naming gumawa ng lugar kung saan puwedeng magpahinga ang mga tao—uminom ng kape, magbasa ng libro, o simpleng maglaan ng oras para sa sarili."Napangiti ako."Parang extension ng inyong dalawa."Tumawa sila."Siguro nga," sabi ni Adrian. "Pero hanggang pangarap pa lang iyon. Kulang pa ang ipon namin, at aminado kaming marami pa kaming kailangang matutunan."Hu

Leo's POVAlas-tres ng madaling-araw nang magising ako sa mahina ngunit tuloy-tuloy na pag-iyak ni Leonel.Agad akong napabangon.Sa mahinang ilaw ng bedside lamp, nakita ko si Chloe na nakaupo sa gilid ng kama. Yakap niya ang anak namin, nanginginig ang mga kamay habang pilit itong pinapatahan. Halata sa mukha niya ang pagod at takot."Leo..." mahina niyang tawag, halos mabasag ang boses. "Mainit na mainit siya. Kanina pa siya umiiyak. Ayaw niyang dumede, tapos parang nanghihina siya."Lumapit ako agad at hinawakan ang noo ni Leonel.Napasinghap ako.Napakainit.Sa isang iglap, naglaho sa isip ko ang mga meeting, kontrata, at responsibilidad sa kumpanya. Wala nang mahalaga kundi ang anak naming namumula ang mukha at ang asawa kong pilit na pinipigilan ang pagluha."Let's go," agad kong sabi. "Dadalhin natin siya sa ospital."Mabilis kaming kumilos.Habang inaayos ni Chloe ang diaper bag at mga gamit ni Leonel, ako naman ang tumawag sa pediatrician at naghanda ng sasakyan."Huwag kang

Leo's POVTahimik kong pinagmasdan ang blueprint na nakalatag sa conference table. Nakadisenyo roon ang bagong sangay ng Villafuerte Foundation—isang programang magbibigay ng scholarship at suporta sa mga batang kapos sa buhay ngunit determinado pa ring makapag-aral.Lumingon ako kay Chloe na nakaupo sa tabi ko."Gusto kong ikaw ang mamuno rito," sabi ko habang marahan kong hinawakan ang kamay niya. "Wala nang mas karapat-dapat pa kaysa sa'yo."Nagulat siyang napatingin sa akin."Ako?" mahinang tanong niya. "Leo... baka isipin ng mga tao na binigyan mo lang ako ng posisyon dahil asawa mo ako."Ngumiti ako at marahang hinaplos ang pisngi niya."Hindi dahil asawa kita," sagot ko. "Kundi dahil alam mo mismo ang pakiramdam ng mangarap habang kapos sa pagkakataon. Naiintindihan mo ang mga batang tutulungan ng foundation. Hindi ko kayang ituro ang ganoong klase ng puso."Sandali siyang natahimik bago ngumiti."Kung ganoon..." bahagya siyang napatawa. "Gagawin ko ang lahat para hindi ka mags

Leo's POV"Wala tayong naging pagkukulang dito," mariin kong sabi habang nakatayo sa harap ni Marco, ang pinuno ng security team na lubos kong pinagkakatiwalaan. "May taong sadyang nakapasok sa sistema natin."Tumango siya, hinihintay ang susunod kong utos."Dagdagan ang mga bantay sa lahat ng labasan. Magpakabit ng bagong CCTV sa loob at labas ng penthouse, pati sa bawat pasilyo ng gusali. Gusto ko ring ma-trace kung saan nanggaling ang signal ng video na ipinadala sa atin. Kailangan nasa mesa ko ang lahat ng detalye bago matapos ang araw.""Opo, Sir Leo," seryoso niyang tugon. "Sisiguraduhin kong walang makakalusot sa bagong security protocol."Tahimik akong tumango bago siya tuluyang lumabas ng opisina.Pagkasara ng pinto, naramdaman ko ang malambot na kamay ni Chloe na marahang humawak sa braso ko.Paglingon ko, sinalubong ako ng mga matang puno ng pag-aalala, ngunit nananatiling matatag."Huwag mong akuin ang lahat nang mag-isa, Leo," mahina niyang sabi. "Kasama mo ako sa laban n

Leo’s POVNakakalat sa ibabaw ng malaking mesa sa silid-aklatan ang mga lumang dokumento, kopya ng mga transaksyon sa bangko, at mga kupas na ulat na pinagsama-sama namin ni Giovanni buong maghapon. Nakakunot ang noo ko habang pinag-uugnay ang bawat detalye na matagal nang nakatago sa dilim.“Tingnan mo ito, Leo,” seryosong sabi ni Giovanni habang itinuturo ang pangalang nakasulat sa mga talaan ng bangko—Julian Montenegro. “Inalis siya sa kumpanya ng tatay mo ilang dekada na ang nakalilipas dahil sa pagnanakaw at pagsasabwatan. Nangako siya noon na babalik at wawasakin ang lahat ng Villafuerte. At ngayon… nakikita natin na siya pala ang nagpondo sa tinatawag na Project Lazarus—ang lihim na samahang nasa likod ng lahat ng panghihimasok, paninira, at banta sa pamilya niyo.”Napahawak ako sa gilid ng mesa, parang biglang bumigat ang buong mundo sa balikat ko. “Damn it,” bulong ko sa sarili ko. “Akala ko tapos na ang lahat ng gulo mula sa nakaraan. Akala ko nakaalis na ang lahat ng kalaba