บททั้งหมดของ Mistakenly Yours, Boss: บทที่ 111 - บทที่ 120

Chloe's POVNasa loob kami ng isa sa mga pinaka-exclusive na Italian restaurant sa isla. Mahina ang ilaw, humahalimuyak ang amoy ng sariwang pasta at pine, habang marahang tumutugtog ang violin sa isang sulok ng restaurant. Nakasuot ako ng simpleng dark green dress na paborito ko, at si Leo naman ay naka-black suit na lalong nagpapatingkad sa kanyang kagwapuhan.Pero sa kabila ng napakagandang paligid, hindi ko mapigil ang mabilis na tibok ng puso ko.Ilang araw na lang... ikakasal na kami.Napansin ni Leo ang walang tigil kong paglalaro sa gilid ng tablecloth at ang bahagyang panginginig ng mga kamay ko. Dahan-dahan niyang inabot ang isa kong kamay at marahang hinalikan ang likod nito."Are you okay? You seem nervous," mahina niyang tanong habang malalim na nakatingin sa mga mata ko.Napangiti ako nang bahagya bago tumango."Medyo," amin ko. "Parang ang bilis ng lahat. Parang kailan lang, hindi natin alam kung malalampasan pa natin ang lahat ng pinagdaanan natin. Tapos ngayon... ilan

Leo's POVBumalik kami sa dati naming unibersidad—ang lugar kung saan nagsimula ang mga pangarap, pagkakaibigan, at mga planong noon ay tila imposibleng maabot.Naka-park ang sasakyan sa tapat ng lumang gate. Habang nakatingin ako sa pamilyar na gusali, para akong ibinalik ng panahon sampung taon ang nakaraan. Kasama ko si Chloe sa tabi ko, habang sina Giovanni at Elian ay naglalakad sa likuran namin."Grabe... parang walang nagbago," mahinang sabi ni Elian habang pinagmamasdan ang paligid. "Nandiyan pa rin ang lumang puno ng akasya, pati 'yung mga upuan sa canteen. Kahit ang simoy ng hangin, parang ganoon pa rin."Napangiti si Giovanni."Dito tayo nagtatago kapag ubos na ang baon," natatawa niyang sabi. "At dito rin tayo nangangarap na balang araw, magkakaroon tayo ng sariling kumpanya—hindi lang para yumaman, kundi para makapagbigay rin ng oportunidad sa ibang tao."Naglakad kami papunta sa pinakamalaking puno sa gitna ng open field—ang parehong lugar kung saan kami madalas mag-aral

Leo's POVTahimik kaming nakaupo sa rooftop terrace ng private villa. Malamig ang simoy ng hangin, at mula roon ay tanaw ang kumikislap na baybayin sa ilalim ng mga bituin. Kasama ko sina Giovanni, Elian, Marco, Kiko, at Diego.May kanya-kanya kaming hawak na inumin, pero wala halos nagsasalita. Ibang klaseng katahimikan ang bumabalot sa gabing iyon.Ilang oras na lang, ikakasal na ako.Humigop ako ng kaunti bago napabuntong-hininga."Alam n'yo..." sabi ko habang nakatingin sa dagat. "Akala ko dati, kapag nakuha mo na lahat ng pinapangarap mo—pera, negosyo, pangalan—wala ka nang dapat ikabahala."Napangiti ako nang mapait."Mali pala ako."Lumingon silang lahat sa akin."Ano'ng ibig mong sabihin?" tanong ni Giovanni.Napakamot ako sa batok."Ewan ko ba. Kinakabahan ako."Napatawa si Marco."Natural lang 'yan. Bukas na kasal mo, eh."Ngumiti rin ako, pero umiling."Hindi lang iyon."Napabuntong-hininga ako."Natatakot ako na baka hindi ako maging sapat para kay Chloe."Tahimik silang n

Chloe's POV Nag-uumapaw sa liwanag at musika ang buong reception hall. Ang tahimik at solemne naming seremonya kanina ay napalitan na ng tawanan, masayang kuwentuhan, at kalansing ng mga basong nagtataasan para sa mga pagbati. Napalilibutan ang bulwagan ng puting rosas at ginintuang dekorasyon, habang ang mahahabang mesa ay puno ng masasarap na pagkain. Ngunit higit pa roon, isang bagay ang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko. Hindi lang dalawang tao ang nagbuklod ngayong araw. Dalawang pamilya. Dalawang magkaibang mundo. Isang tahanan. Nakaakbay si Leo sa bewang ko habang isa-isa naming nilalapitan ang bawat mesa. Noong una, akala ko pamilya at malalapit na kaibigan lang ang makakadalo. Pero nang libutin namin ang buong venue, nakita ko ang mga kamag-anak naming matagal ko nang hindi nakita, ang mga kasamahan ko sa Bright Beginnings, sina Giovanni at Marielle kasama ang kanilang pamilya, ang mga kaibigan ni Leo noong kolehiyo, pati ang mga empleyado at executives ng Villafuer

Chloe’s POVPagbukas ng pinto ng penthouse, sinalubong kami ng pamilyar na init at katahimikan—ibang‑iba sa ingay ng kasal at paghahanda, pero mas buo at mas tunay. Isang buwan na mula noong ikinasal kami, at kasama na namin ngayon ang aming munting biyaya: si Leonel, na mahimbing na natutulog sa aking bisig.Dahan‑dahan kaming naglakad papasok. Inilapag ko siya nang maingat sa kanyang duyan sa tabi ng malaking bintana kung saan kitang‑kita ang buong siyudad na kumikinang sa dilim. Hinaplos ni Leo ang malambot na pisngi ng anak namin, at nakita ko ang pagngiti niya—yung ngiting wala nang ibang halong pag-aalinlangan, puro pagmamahal at pasasalamat na lang.“Parang kailan lang,” bulong niya habang nakayakap sa akin mula sa likuran, “ako lang mag‑isa dito. Malaki, maganda, pero walang buhay. Ngayon… puno na.”Humarap ako sa kanya at hinawakan ang magkabilang kamay niya. “Hindi na ito bahay lang, Leo. Tahanan na natin ‘to. Nandito tayo—ikaw, ako, at si Leonel. Kahit anong mangyari, kumpl