บททั้งหมดของ Mistakenly Yours, Boss: บทที่ 91 - บทที่ 100

Leo’s POVMadilim pa ang paligid nang imulat ko ang aking mga mata, pero gising na ang diwa ko—hindi dahil sa ingay, kundi dahil sa bigat ng tanong na umiikot sa isip ko simula pa kagabi. Sa tabi ko, mahimbing na nakahiga si Chloe; nakakalat ang buhok niya sa unan, banayad at kalmado ang bawat paghinga. Sa bawat pagkakataong nakikita ko siyang ganito, tila gumuguhit ang linya sa pagitan ng buhay na kilala ko noon at ng bagong simula na pilit naming pinanghahawakan ngayon. Pero alam kong hindi pa tapos ang lahat. Sa lumang bahay ng pamilya—doon nakatago ang sagot, at doon din siguro naghihintay ang panganib.Hinaplos ko nang dahan‑dahan ang kanyang pisngi, at dahan‑dahan siyang dumilat. Walang takot sa kanyang tingin—tanging pag‑unawa lang.“Gising ka na agad?” bulong niya, habang idinikit ang katawan sa akin at ipinulupot ang braso sa aking bewang. “Hindi ka makatulog dahil sa pupuntahan natin, ‘di ba?”Napabuntong‑hininga ako at hinawakan ang kamay niya. “Paano ako makakatulog, Chloe

Leo’s POVMatapos ang pangyayaring muntik nang dumurog sa akin—ang tangkang pagdukot kay Leonel at ang pagligtas ni Chloe para sa aming anak—wala nang oras para mag-alangan pa.Habang mahimbing silang natutulog, nakaupo ako sa sulok ng kwarto, nakatitig sa mga mapa at listahang nakakalat sa mesa. Ang huling laban na ito ay hindi lang tungkol sa negosyo o kapangyarihan. Ito’y laban para sa pamilya, para sa katotohanan, at para wakasan ang siklo ng karahasan na mismong kadugo ko ang nagsimula.Dahan-dahang gumalaw si Chloe sa kama at iminulat ang mga mata. Kahit halatang pagod pa rin, tuwing tumitingin siya sa akin, parang may bumabalik na liwanag sa mukha niya. Tumabi siya at marahang hinaplos ang likod ko—parang nababasa niya kung gaano kabigat ang dinadala ko.“Gising ka pa rin?” bulong niya, nakasandal ang pisngi sa balikat ko. “Halos hindi ka kumurap simula nang makauwi tayo.”Humarap ako sa kanya at hinawakan ang kamay niya, dinala iyon sa labi ko.“Paano ako makakapagpahinga, ha

Leo’s POV Kahit nakasiklo na si Don Emilio at kumpleto na ang mga nakumpiskang dokumento, alam kong hindi pa ito ang dulo. May isang pangalang paulit‑ulit na lumilitaw sa bawat talaan—ang “Silent Partner” na nasa likod ng lahat ng utos, nagpopondo at nagtatakip sa kanila mula pa sa simula. Buong gabi kaming naglatag ni Marco ng mga detalye sa mesa, parang puzzle na matagal nang kulang ang huling piraso. “Kung hindi siya magpapakita para iligtas si Emilio… pupunta siya para bawiin ang ebidensya,” sabi ni Marco habang tinuturo ang isang marka sa mapa—ang lumang daungan, malayo sa sentro pero madaling daanan ng tubig. “Ito lang ang pasok at labas na hindi madaling mapansin.” Tumango ako, pero naputol ang iniisip ko nang maramdaman ang kamay sa braso ko. Paglingon ko… si Chloe, nakatayo sa pintuan, naka‑pambahay pa rin pero matalas ang tingin. Kanina pa pala siya nakikinig. “Gagawin niyo siyang pain, ‘di ba?” tanong niya nang diretsahan. Kahit walang paligoy‑ligoy, ramdam ko ang bi

Leo’s POV Akala ko tapos na ang lahat—na nang makulong sina Don Emilio at Sophia, ‘yun na ang huling pahina. Pero ilang araw matapos ‘yung pagharap sa presinto, habang inaayos namin ang mga nakumpiskang file sa opisina, may nakita akong folder sa pinakailalim ng cabinet. Walang pangalan, pero sa gilid may nakasulat: PROJECT LAZARUS. Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ‘to. Walang petsa, walang pirma—puro codes, medical terms, at mga lugar na hindi ko kilala. Pero isang pangalan ang paulit‑ulit lumalabas: Leonel Gabriel Villafuerte. Ang anak ko. “Leo? Ano ‘yan?” Lumingon ako—si Chloe sa pintuan, may dalang kape, pero napahinto agad nang makita ang mukha ko. Dahan‑dahan siyang lumapit at sumilip sa mga papel. “Project Lazarus…?” bulong niya, kunot ang noo. “Hindi ba ‘yan ‘yung nabanggit ni Sophia bago mahuli? Sabi niya, ‘may mga plano pa akong hindi niyo mapipigilan’… ‘di ba?” Tumango ako nang mariin. “Akala ko pananakot lang o guni‑guni. Pero eto… nakasulat mismo. At nasa

Leo’s POV Mabilis ang sunod na pangyayari matapos malaman ang buong katotohanan. Ang grupong patuloy pa ring sumusunod sa Project Lazarus ay hindi nagpalipas ng oras. Sa loob lang ng dalawang araw, napansin na namin ang mga anino sa paligid—mga sasakyang paulit‑ulit na dumadaan, mga taong nakamasid mula sa malayo, at mga tawag na bigla na lang mapuputol kapag sinasagot. Ramdam namin na papalapit na sila. “Nakapwesto na ang lahat ng tauhan sa bawat labasan,” ulat ni Marco habang itinuturo ang mga lugar sa mapa. “Pero Leo, mas marami sila at armado pa. Hindi natin kayang bantayan ang bawat sulok nang mag‑isa.” Tumango ako, mabigat ang pakiramdam sa dibdib. Sa likod ko, nakatayo si Chloe na mahigpit ang yakap kay Leonel sa kanyang kandungan. Ang katahimikan sa loob ng bahay ay parang hudyat na may parating na bagyo. “Kailangan na nating ilipat si Leonel sa ligtas na lugar,” desidido kong sabi. “Sa pwestong hinding‑hindi nila mahuhulaan.” Umiling si Tatay Leonard at lumapit sa amin.