บทที่ 3 เล่นชู้ 2

หรือว่าทุกอย่างทั้งหมดเป็นเรื่องที่ข้าคิดไปเอง

“ตอนที่ข้าเป็นลม มีใครอยู่ตรงนั้นบ้าง”

“ก็มีข้า คุณชายแล้วก็อากุ้ยเจ้าค่ะ ไต้ซือบอกว่าฮูหยินเดินทางไกลอ่อนเพลียมาก นอนพักอยู่สักชั่วยามก็ไม่ดีขึ้น คุณชายร้อนใจจึงรีบพาฮูหยินกลับเจ้าค่ะ”

“งั้นหรือ...”

ข้าคงจะเพ้อฝันบ้าบอไปเองจริงๆ

“เจินเจิน... เจ้าฟื้นแล้ว” หวังจ้าวก้าวเข้ามาในห้อง เห็นข้าฟื้นคืนสติก็ตรงเข้ามากอดอย่างเป็นห่วง ข้าต้องย้ำกับเขาว่าข้าไม่เป็นอะไร สามีของข้าถึงได้ยอมวางใจ

“เจ้าหลับไปสองวัน ทำเอาข้าใจคอไม่ดีเลย เสี่ยวจิงบอกเจ้าแล้วใช่ไหมว่าเรากำลังจะมีลูกแล้ว”

“บะ...บอกแล้วเจ้าค่ะ”

สามีของข้าประคองถ้วยยามาให้ด้วยตัวเอง “ดื่มยาบำรุงสักหน่อยนะ ข้าหาซื้อมาให้เจ้าโดยเฉพาะ ถนอมตัวเองให้มากๆ ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดีที่สุดนะเจินเจินของข้า”

ข้าสับสนเหลือเกิน แต่อ้อมกอดของคนที่ข้ารักทำให้ข้าสะอื้นออกมาอย่างโล่งใจ ดีแล้วที่มันเป็นแค่ความฝัน... ไม่ใช่เรื่องจริง ข้าคงจะฟุ้งซ่านจนคิดใฝ่ต่ำเช่นนั้นกับหลวงจีน ข้าไม่ได้ถูกข่มขืน ข้าไม่ได้ทำเรื่องผิดต่อท่านพี่...

        หึๆๆๆๆ

        เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังแว่วในหูของข้า ข้าสะดุ้งสุดตัวแล้วเหลียวมองไปรอบตัวอย่างตื่นกลัว นึกถึงคำทำนายเลอะเทอะที่บอกว่าข้าจะได้เป็นฮองเฮา ยิ่งคิดข้าก็ยิ่งรู้สึกบ้าเต็มทน

        ข้าเป็นเพียงลูกสาวขุนนางตำแหน่งเล็กๆ ในเมืองห่างไกล ส่วนท่านพี่เป็นพ่อค้าผู้ร่ำรวยที่ผ่านมาติดต่อค้าขายที่เมืองนั้นพอดี เราต่างตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบ เรื่องราวความรักหวานชื่นของข้ากลายเป็นตำนานเล่าขาน พวกหญิงสาวในหมู่บ้านเดียวกับข้าต่างอิจฉาและใฝ่ฝันอยากพบรักเช่นนั้นบ้าง

        “เจินเจิน เจ้าหน้าซีดเหลือเกิน นอนพักก่อนนะ”

        “แต่ข้านอนมาหลายวันแล้ว งานที่ทำค้างไว้ก็คง...”

        “พวกงานบ้านงานครัว ข้าสั่งให้พวกบ่าวไพร่มันทำไปหมดแล้ว เจ้าต้องพักผ่อนมากๆ”

        “แต่ท่านแม่สั่งไว้...”

        “ข้าบอกท่านแม่แล้ว ท่านแม่ก็เข้าใจ”

“ข้าฝันแปลกประหลาดเหลือเกินเจ้าคะ มีคนบอกว่าข้าจะเป็นฮองเฮา ท่านพี่คิดว่าข้าจะเป็นฮองเฮาได้ไหม”

เขาฟังแล้วหัวเราะ บอกให้ข้าพักผ่อนอย่าเพิ่งฟุ้งซ่าน ข้าเป็นแค่หญิงชาวบ้านทั่วไป ครอบครัวสามีทำอาชีพค้าขายจนมีกินมีใช้ ไม่ใช่ขุนนางใหญ่ที่มีอิทธิพล ข้าแต่งเข้ามาก็พยายามทำหน้าที่สะใภ้ที่ดี ดูแลเรื่องเสื้อผ้าอาหารและทำความสะอาด ชีวิตแต่ละวันหมดไปกับการทำงานบ้านงานเรือนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เหนื่อยสายตัวแทบขาด หนำซ้ำปีนี้ข้าอายุสิบแปดแล้ว ไม่ใช่หญิงพรหมจารีอายุแรกรุ่นที่จะต้องถูกคัดเข้าวัง ไม่มีทางที่ข้าจะได้เป็นฮองเฮาแน่นอน   

        ข้าพักผ่อนอยู่หลายวัน อาการตื่นตระหนกของข้าถึงได้คลายลง ข้าตั้งครรภ์ลูกของท่านพี่แล้ว ข้าคิดแค่นั้นก็พอ