All Chapters of หวานใจ: Chapter 41 - Chapter 50

ก่อนจะถึงรีสอร์ตมีวัดสวยงามและเก่าแก่วัดหนึ่ง หวานใจเห็นว่าธงรามชอบอะไรแบบนี้ จึงชวนเขาแวะสักการะด้วยกัน หวานใจที่เดินสะดวกมากขึ้นไม่ได้เป็นเป้าสายตาคนเหมือนตอนที่ทำผมทรงนางงามเดินเฉิบๆ บนส้นสูงเหมือนขามา ก็เดินสบาย พาเขาชมวัดเก่า และเขินเล็กน้อยที่ธงรามขอถ่ายรูปเธอ ​“หวานโพสต์ท่าไม่ค่อยเป็นนะคะ” เธอออกตัว​“ไม่ต้องโพสต์ ไม่ต้องมองกล้องก็ได้ครับ พี่จะเดินถ่ายไปเรื่อยๆ รับรองว่าสวยทุกรูป เพราะแบบของพี่สวย”​เจอเข้าแบบนั้น ก็อายไปกันใหญ่ ใครจะไปคิดว่าธงรามจะพูดอะไรแบบนี้เป็น ขนาดคนพูดเองก็เขินตัวเองเหมือนกัน ทั้งสองคนเดินถ่ายรูป ชมความงามของวัดอย่างเพลิดเพลิน หวานใจเห็นผู้ชายคนหนึ่งคุ้นๆ กำลังนั่งพนมมือขอพระจากหลวงพ่ออยู่ก็ชะงัก เธอสะกิดให้ธงรามรอจนแกเสร็จธุระ เดินออกมาแล้วจึงไปทักทาย​“สวัสดีค่ะลุงมั่น มาไหว้พระหรือคะ”​“อ้าว...คุณหนูหวาน ครับมาไหว้พระ มาขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไปคุ้มตัว เค้าว่ากันว่าพระวัดนี้ศักดิ์สิทธิ์”ลุงมั่นดูหน้าเซียวๆ แถมด้วยขอบตาดำปื๋อ แกดูล่อกแล่ก มองซ้ายมองขวาอย่างระแวงระวัง หวานใจขมวดคิ้วน้อยๆ กับอาการแปลกๆ ของแก ที่หนล่าสุดที่เจอกัน แกยังดูสดใส ยิ้มร่าแล้วชวนเธ

พอฟังข้อความที่ธงรามอัดมาแล้วเรียบร้อย พวกเขาก็มองหน้ากันก่อนจะนิ่งเงียบอย่างใช้ความคิด ตอนนี้ธงราม หวานใจ สร้อยสายและนาวิน นั่งล้อมวงกันอยู่ในห้องรับแขก คืนนี้ชายหนุ่มอยู่ปะปนกับพวกเธอได้ ไม่มีปัญหาอะไร เพราะคืนนี้เพลิงไม่อยู่บ้าน ​“เรารู้ล่ะว่าจริงๆ ไม่มีผีกะหรือผีอะไรทั้งสิ้น” ธงรามเริ่ม “การที่พ่อเลี้ยงอุดมสร้างข่าวลือแบบนั้น ก็เพราะกันไม่ให้คนเข้าไปป้วนเปี้ยนที่นั่น เพราะจริงๆ แล้วเขาทำธุรกิจอย่างอื่น”​“ตกลงจริงๆ แล้วไม่ใช่ผีกะ คือผียาเสพติดสินะ” หวานใจถอนใจ หน้าของเธอค่อนข้างมุ่ย“เท่าที่หวานรู้มา คือทางนั้นจะซื้อที่ของพ่อเพลิงให้ได้น่ะค่ะ การที่คนไม่ยอมมาสมัครงานที่สวนของเราก็น่าจะใช่เพราะตาพ่อเลี้ยงนี่ด้วย พอไม่มีคน งานก็เริ่มไม่ได้”​“ฉันได้กลิ่นอันตรายแหะ” สร้อยสายเสริม“ยัยหวาน แกต้องไปเตือนลุงเพลิงกับป้าตวงนะ ต้องบอกเลยล่ะเรื่องนี้ ว่าเราไปเจออะไรมา เรื่องนี้ควรให้ผู้ใหญ่ได้รู้ เค้าจะได้จัดการต่อไปถูก”​“แล้วถ้าลุงเพลิงรู้ ว่าหมอนั่นทำแบบนี้จะเกิดอะไรขึ้น” นาวินหน้ามุ่ยไม่แพ้พี่สาว เขารู้จักลุงเพลิงขาบู๊ของเขาดี...ดีพอๆ กับหวานใจ​“นั่นสิ ถ้าพ่อรู้” สองพี่น้องมองตากัน ก

งานประจำปีถูกจัดขึ้นในบริเวณรีสอร์ตสวนส้มตะวันฉาย ที่มีการกันพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้เป็นลานกิจกรรม เพราะหลังๆ มาเจ้าของรีสอร์ตอย่างเพลิง มีการจัดงานกิจกรรมเกษตรที่รีสอร์ตของเขาบ่อยๆ มีการออกร้านกันอย่างคึกคัก ร้านอาหาร ซุ้มกิจกรรมแนะนำเกี่ยวกับเรื่องการเกษตร เรียกได้ว่าเป็นงานใหญ่งานหนึ่งของจังหวัดเลยก็ว่าได้ตอนนี้ มีการเก็บค่าบัตรผ่านประตู และส่วนหนึ่งของรายได้ถูกบริจาคให้ส่วนราชการเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ งานจัดตั้งแต่เวลาเที่ยงวัน จนถึงตีสองกิจกรรมต่างๆ มีขนมาสร้างความสุขกันอย่างมากมายและยิ่งใหญ่ ​คนเริ่มเข้ามาเที่ยวงานตั้งแต่ช่วงกลางวัน ลานว่างที่ใช้จัดกิจกรรมนี้อยู่ตรงกันข้ามกับส่วนพักแขกของรีสอร์ต เพลิงซื้อพื้นที่นี้เพิ่มเพราะเจ้าของเดิมขายให้กับเขา เดิมเป็นพื้นที่รกร้างเพราะเจ้าของไม่ได้ใช้ทำประโยชน์อะไร เพลิงจึงซื้อไว้ เขาตั้งใจจะทำไว้เป็นสวนสาธิตของการทำเกษตรให้กับเพื่อนๆ ชาวเกษตรกรด้วยกันได้มาศึกษา และมันก็ได้ใช้ประโยชน์ค่อนข้างคุ้มค่า เพราะเขาพัฒนาให้มันกลายเป็นส่วนกิจกรรม จัดงานแฟร์เกี่ยวกับการเกษตรบ่อยๆ ​ธงรามตื่นมาวันนี้กับบรรยากาศของงานเทศกาลอันแสนคึกคัก เขามองดูผู้คนมากมายที

“หวาน หวาน เป็นอะไรมากไหมลูก”ตวงรักมองหาลูกสาว เธอส่งเสียงเรียกหาบุตรสาว เจอแต่สร้อยสายที่กำลังดูแลความเรียบร้อยให้กับนางงามของเธออย่างนาวินอยู่ ​“สร้อย หวานล่ะลูก”​“ยัยหวานไปเข้าห้องน้ำน่ะค่ะ พี่รามพาไป”​“เอ๋...” คิ้วของตวงรักขมวด เธอว่าเธอเร็วแล้วในการรีบเข้ามาดูลูกสาว แต่มีคนเร็วกว่าเธออีกหรือนี่ แถมเป็นธงรามอีกด้วย​หรือว่าสองคนนี้...​ชักจะยังไงล่ะน้า​“หวานเป็นหนักมากไหมลูก ถ้าเป็นเยอะป้าจะได้พาไปโรงพยาบาล” ​“เห็นบอกว่าจะให้พี่รามพาไปน่ะค่ะ ถ้าไม่หาย หวานสั่งไว้ เพราะป้าตวงกับลุงเพลิงต้องดูแลเรื่องงาน”​“ไปกินอะไรมานะนั่น” เธอบ่น“พากันไปกินอะไรมาแสลงหรือลูก ถึงได้ปวดท้อง ประกาศกลางงานขนาดนั้นน่ะ”​“เห็นพี่หวานกินแต่มาม่านะฮ้า เพราะชุดมันรัดติ้ว กินอะไรไม่ค่อยจะได้” นาวินตอบแทน พลางบ่นเบาๆ กับตนเอง “ไม่รู้ว่าปวดท้องจริง หรือว่าปวดท้องการเมืองไม่อยากประกวดก็ไม่รู้”​“เอ๋?” ​“ป้าตวงไปทำหน้าที่ต่อไม่ต้องห่วงยัยหวานกับนาวินหรอกค่ะ สร้อยจะดูแลทางนี้เอง ทางโน้นสำคัญกว่านะคะ” สร้อยสายว่า ตวงรักเลยเดินออกมาจากหลังเวที เธอได้ยินที่นาวินพูดล่ะ ก็สงสัยนิดๆ แต่สิ่งที่สงสัยมากกว่า ค

วันนี้มีไลฟ์สดนะครับผม เรามีกลุ่มผู้กล้ากันแล้ว เหลือแค่ขอไปพิสูจน์ก็เท่านั้นเอง​ตวงรักอ่านโพสต์ของธงราม เธอกำลังสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง ยิ่งเห็นสถานที่ซึ่งอีกฝ่ายเช็คอิน ก็ให้รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกมากขึ้น เพราะที่นั่นมันคือ...สวนผลไม้ของพ่อเลี้ยงอุดม​ที่นั่นที่เค้าลือกันเรื่องผีๆ สางๆ แล้วไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง สามีของเธอเองก็อยากจะรู้นักว่า ตกลงผีจริง หรือผีอะไร? เพราะดูท่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า พ่อเลี้ยงอุดมไม่ใช่ธรรมดาหรอก เธออยากจะเตือนธงรามและเหล่าคนที่รวมกลุ่มกันไปแถวนั้นเสียจริงๆ ​“ตวงดูอะไรอยู่จ๊ะ ใกล้จะถึงเวลาเขาเรียกขึ้นเครื่องแล้วนะ” เสียงของสามีเรียก ทำให้เธอเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แต่ก็ส่งข้อความไปหาลูกสาว บอกให้หวานใจไปกระซิบเตือนธงรามหน่อย ว่าให้อยู่ห่างๆ จากที่แถวๆ ของพ่อเลี้ยงอุดม อย่าเพิ่งไปพิสูจน์ผีอะไรกันแถวนั้น เพราะมันจะไม่ปลอดภัย​เสียงข้อความที่ดังขึ้น ทำให้หวานใจล้วงหยิบโทรศัพท์มาดู เมื่อเห็นว่าเป็นข้อความเตือนจากมารดาเธอก็แลบลิ้นน้อยๆ ก่อนจะหันมาหานาวิน แล้วเอ่ยกระซิบ​“แม่จ๋าเตือนมาให้เราเตือนพี่ราม ว่าอย่าเข้ามาแถวนี้ เราควรจะตอบแม่ไปยังไงดีอะนาวิน”​“เวลาพ