All Chapters of หวานใจ: Chapter 31 - Chapter 40

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะมึง ยิ้มแบบนี้ คืนนี้ต้นฉบับสักครึ่งเรื่องเลยไหม ไอ้ราม”“เหอะ! พอเลย ที่กูให้ต้นฉบับมึงไปนั่นน่ะ มากกว่าที่กูทำได้ในหนึ่งปีอีกนะ ได้คืบจะเอาศอกหรือไง” ธงรามเอ็ด ทิวสนเลยหัวเราะชอบใจ“พอก็ได้ ฮี่ๆ แค่นี้กลับไป กูก็แสนจะมีความสุขล่ะ งานมึงหนนี้ถ้าขายดีๆ ปังๆ กูก็จะมีความสุขมาก จะไม่มาทวงต้นฉบับมึงไปอีกครึ่งปีเลย”“ให้มันจริงเหอะ”เขาเดินออกมาที่ระเบียงด้านนอก มองหาใครบางคน สลับกับมองนาฬิกาข้อมือไปด้วย ทิวสนเดินตามเพื่อนออกมาแล้วตบบ่าธงรามเบาๆ พวกเขาเพิ่งกลับมาจากการเข้าไปเที่ยวในตัวเมืองมา ทิวสนขี่รถผ่านย่านสถานบันเทิงที่ยังไม่เปิดเพื่อไปเล็งไว้ว่าคืนนี้จะไปดริ๊งค์ที่ไหน “คืนนี้เตรียมตัว แต่งให้หล่อนะไอ้ราม แต่...ไม่ต้องแต่งมึงก็หล่อ อย่าหล่อมากก็แล้วกันเดี๋ยวกูหมอง”“จะให้เตรียมตัวไปไหน”“ตอนขากลับขับรถผ่านเธค น่าไปสำรวจคืนนี้ ไปกันนะเพื่อน”“ไปเหอะ กูไม่อยากไป ไม่ชอบเสียงดัง”“ไม่ใจเลยอะ ไปกันเถอะ ไปกันนะ” ทิวสนทำออดอ้อน ด้วยกิริยาเลียนแบบเพศที่สาม กอดแขนเขาแล้วเอาหน้าสากๆ เพราะไรเคราถูแขนเขาไปมา เล่นเอาธงรามถึงกับขนลุกซู่“ไม่ไป”“ไม่ไปกูจะปล้ำ” “เฮ้ย!”เสีย

ธงรามนั่งรอหวานใจมาตั้งแต่สี่โมงเย็น ยาวจนมาถึงเวลานี้ เขาถูกสร้อยสายเชิญให้มานั่งรอในห้องรับแขก เมื่อเห็นว่าเขาตบยุงตายไปแล้วหลายตัว ตอนที่นั่งรอเจ้าของบ้านอยู่ตรงม้าหินอ่อนหน้าบ้าน เขาจะต้องคุยกับเธอให้ได้ ว่าสิ่งที่เธอเห็น มันไม่ใช่สิ่งที่เธอคิด ​ยังไงวันนี้ก็จะต้องคุยกันให้รู้เรื่องล่ะ​เธอเข้าใจผิดเขากับทิวสนแน่ๆ ถึงได้หนีเปิดไปแบบนั้น​เธอคงโกรธเขา​แต่ทำไมเป็นการโกรธที่ทำให้ธงรามรู้สึก...ดีจังแหะ ​“พี่ราม”เสียงแหวๆ ดังขึ้นที่ประตูบ้าน พร้อมกับร่างเพรียวสูงของหวานใจ ที่เดินหน้าสามก้าว ถอยหลังไปอีกก้าวครึ่ง ธงรามขมวดคิ้วมองอาการของหวานใจอย่างสงสัย กลิ่นแอลกอฮอล์กรุ่นให้ได้กลิ่นจางๆ จากเธอ ทำให้เขาเอ่ยออกมาเสียงห้าว​“ไปกินเหล้ามาหรือน้องหวาน...เมาหรือเปล่าครับนั่น”​“ไม่เมา...” หวานใจเซซ้ายอีกนิด แล้วสะบัดหน้า ก่อนจะมองจ้องเขาเขม็ง“แต่แค่ไม่เหมือนเดิม”​คำตอบจากสาวน้อยทำให้ธงรามเกือบจะขำออกมา เขาอมยิ้ม มองดูคนเมา ที่หน้าบึ้งตึง มองเขาอย่างจะอยากหาเรื่องเต็มที่​“พี่ซื้อขนมมาฝาก”​“หวานมีเรื่องจะคุยกับพี่ราม” ในที่สุด การเดินทางอันยาวนานของหวานใจก็ถึงตัวเขาเสียที เอ่อ...ฤทธิ์

“พี่เพลิงยังไม่กลับหรือคะ” ภรรยาเอ่ยถามหลังจากรับประทานอาหารเย็นกันแล้วเรียบร้อยที่สวนแห่งใหม่ของเพลิงพักนี้เพลิงมักจะมาเฝ้าระวังอยู่ที่สวนของเขาเพราะเหตุผลสองข้อ ข้อแรกคือเขากำลังจะเริ่มลงมือทำงานพัฒนาสวนอย่างจริงจัง เลยต้องทุ่มเวลาให้ที่นี่ อีกข้อคือความน่าสงสัยของสวนข้างๆ ที่เขาเห็นข้อพิรุธแปลกหลายอย่างเหลือเกิน​แปลกอย่างน่าเป็นพิษเป็นภัยเสียด้วย ​แล้วเขาก็ไม่ใช่คนที่จะดูดายในเรื่องแบบนี้ ในเมื่อสงสัย เพลิงก็ต้องไขปริศนาให้กระจ่าง แล้วถ้าเรื่องที่สงสัย เป็นผลร้ายกับผู้คนในสังคมของเขา แน่ล่ะ เพลิงก็ต้องไม่ยอมปล่อยไว้แน่นอน​“อืม...ตวงกลับไปก่อนก็ได้จ้ะ พรุ่งนี้พี่มีงานต้องลงกล้าพันธุ์ แล้วก็ต้องคัดเลือกคนงานมาทำงานอีก”​“ตวงอยู่ช่วยก็ได้นะคะ” ตวงรักว่า เธอนึกห่วงสามีที่ทำงานจนหักโหม เธอและเขาอยู่ในบ้านหลังเล็กที่สร้างจากตู้คอนเทนเนอร์ ขนาด 35 ตารางเมตร ตกแต่งข้างในไว้สำหรับทำงานและพักผ่อน เพราะบางทีไปๆ มาๆ ต่างอำเภอระยะทางก็ไกลอยู่พอสมควร พักที่นี่ก็สะดวกสบายกว่า ที่พักของพวกเขาแยกต่างหากจากที่พักของคนงาน ที่ตอนนี้เริ่มมีคนเข้ามาพักแล้วจำนวนหนึ่ง​“เป็นห่วงลูกสาวเราน่ะสิ”เพลิงเ

งานประจำปีของสวนส้มตะวันฉาย จัดมาติดต่อกันเป็นปีที่สาม เจตนาแรกของเพลิงคือต้องการให้เป็นงานระดับชุมชน เป็นการรวมกลุ่มของเกษตรกร มาขายผลผลิตให้กับนักท่องเที่ยวและคนในชุมชน มีการจัดประกวดผลิตผล งานออกร้าน ตอนแรกจัดแค่เล็กๆ แค่กระจายในอำเภอ แต่พอคนรู้จักมากขึ้น รีสอร์ตของเพลิงเป็นที่รู้จัก ก็มีการจัดงานที่ใหญ่มากขึ้น จนตอนนี้กลายเป็นงานดังระดับจังหวัดไปแล้ว​งานปีนี้จัดติดต่อกันเจ็ดวัน จะมีการแจ้งนักท่องเที่ยวล่วงหน้าว่าเป็นเวลาของการจัดงานอาจจะมีเสียงรบกวน แต่ก็ยังมีคนมาพักเต็มทุกห้อง เพราะบางคนก็อยากจะมาสนุกกับงานประจำปีที่ขึ้นชื่องานนี้ ไม่สนใจว่าจะมีเสียงรบกวน กลับสนุกด้วยซ้ำ กับเทศกาลอาหารพื้นเมือง ท้องถิ่นนานาชนิด มีผลผลิตจากเกษตรกรถึงมือผู้บริโภคโดยตรง กิจกรรมสนุกๆ ในแต่ล่ะคืน ก็มีจุดเด่นต่างกันไป ​ปีนี้ที่เกรียวกราว แล้วคึกคัก ก็จะเป็นงานสองคืนสุดท้ายที่เป็นที่สนใจของคนต่างอำเภอ ต่างจังหวัด บัตรเข้างานขายได้คึกคัก ก็เห็นจะเป็นการประกวดสาวประเภทสอง และประกวดธิดาตะวันฉายนั่นเอง ถึงกับมีแมวมองจากเวทีนางงามใหญ่ ให้ความสนใจมาดูการประกวด สปอนเซอร์ก็มาขอมอบรางวัลเพิ่มให้ ทำให้มีเงินราง

​“พี่ว่าจะแก้ปัญหาด้วยการให้คนงานที่นี่บางส่วน ไปช่วยงานทางโน้นก่อน ส่วนทางนี้ก็รับพวกรายวันมาทำงานช่วยเสริมไปก่อน” เพลิงว่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ตวงรักลูบแขนของสามีเบาๆ เธอและเขากำลังกลับมาจากการไปเยี่ยมท่านรองสุเมธที่โรงพยาบาล ที่ยังไม่รู้สึกตัวแต่ก็ได้ย้ายออกจากห้องไอซียูแล้ว​“พี่เพลิงคะ ตวงว่ามันดูอันตรายและไม่ชอบมาพากลไปทุกทีแล้วนะคะ” เธอทำเสียงอ่อย “เราขายๆ ที่ให้เค้าไปก็ได้นะคะพี่เพลิง”​“ตวงจ๋า” เขาจับมือเธอมาบีบ แล้วดึงมันขึ้นมาจูบ ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาจริงจัง“ตวงก็รู้จักนิสัยพี่ใช่ไหม ว่าพี่เป็นคนยังไง”​“เพราะรู้จักยังไงละคะพี่เพลิง บางเรื่อง เอ่อ...เราก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งและควรให้คนที่เกี่ยวข้องเขาจัดการ”​“พี่ยังไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไรเลย” เพลิงว่า “พี่ก็แค่ทำมาหากินปรกติของพี่ แต่ทางนั้นมายุ่งกับพี่เองนะ อีกอย่างหนึ่ง ถ้าเราเห็นว่าพื้นมันสกปรกมีแต่ขยะ การที่เราเมินหรือเดินหนีจากมัน แทนที่จะจัดการเก็บกวาด พี่คงจะไม่สบายใจ”​“เฮ้อ...” ตวงรักย่นจมูกน้อยๆ แต่ก็รู้ว่าห้ามสามีไม่ได้“ตวงรู้ล่ะค่ะ ว่าไม่เคยห้ามพี่เพลิงได้เลย กับเรื่องอะไรแบบนี้ จะว่าไป...ตวงก็ทนดูดายไม่ได้หรอกค่