All Chapters of หวานใจ: Chapter 21 - Chapter 30

​“กล่องเลี้ยงผึ้งน่ะ จริงๆ แล้วก็อยากเอาออกนะ กลัวคนงานจะเป็นอันตราย แต่อีกใจก็อยากเก็บไว้ เพราะผึ้งช่วยผสมเกสรได้ดีเลย” เพลิงเอ่ยปรึกษากับหัวหน้าคนงาน ที่ประจำการอยู่ที่ไร่แห่งใหม่ของเขา เพลิงซื้อที่นี่มาได้เกือบปีแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ลงมือทำงานจริงจัง เพราะยังติดงานอื่นอยู่ ตอนนี้งานพอจะซาลง เพลิงเลยหันมาให้ความสนใจกับไร่ที่ตนซื้อไว้แห่งนี้ แน่ล่ะ มันเอามาใช้พัฒนา ต่อยอดได้มากมาย ส่วนหนึ่งมีเจ้าของเก่าทำไว้บ้างแล้ว อีกส่วนหนึ่งเขามีโปรเจ็กต์ใหม่ๆ อยากจะทำเพิ่มนอกเหนือจากสวนส้ม และที่นี่ก็ดูจะเหมาะสมดี จากเนื้อที่ ภูมิประเทศ คงจะทดลองทำอะไรได้อีกมากมายเลยทีเดียว ​“เอาไว้ก็ดีครับพ่อเลี้ยง น้ำผึ้งขายได้ราคาดี มีคนมารับซื้อถึงที่ด้วย ตรงนั้นเราก็กันไว้ให้พวกมันอยู่กันเฉพาะ ห้ามไม่ให้ใครไปยุ่งจะได้ไม่เป็นอันตราย”​“อืม...”เพลิงเดินสำรวจพื้นที่และจดรายละเอียดเกี่ยวกับแผนต่างๆ ของเขาตามลำพังแยกกับลุงมั่น ที่เดินแยกไปอีกทางตามคำสั่งเขา เขาสำรวจบรรดาต้นไม้ต่างๆ ว่าหลงเหลืออะไรบ้าง อะไรที่น่าจะตัดโค่นทิ้งเพื่อปลูกพืชอื่นทดแทนเจ้าของเดิมปลูกลำไย ฝรั่ง และส้ม บางต้นก็ยืนตาย วัชพืชขึ้นปกคลุมค่อ

​“พี่ว่ามันแปลกๆ นะที่เอาเรื่องผีมาอ้าง ก็เหมือนคล้ายว่าไม่ให้คนไปยุ่งมากกว่า”เพลิงบ่นรำพึง ตวงรักขมวดคิ้วน้อยๆ เธอฟังสามีเล่าเกี่ยวกับเรื่องน่าสงสัยของสวนข้างๆเธอคิดอยู่แล้วว่าสักวันสามีจะต้องสงสัยเกี่ยวกับสวนนี้ เพราะภาสวินีเคยเล่าให้เธอได้ฟังมาแล้วเกี่ยวกับพ่อเลี้ยงอุดม ที่มีความเป็นไปอย่างน่าสงสัย จึงเอ่ยปรามสามี​“อย่าไปยุ่งเลยพี่เพลิง”​“ก็ไม่อยากยุ่งหรอก แต่บางเรื่อง...มันก็สงสัยแล้วก็อยากค้นหาว่าเป็นอะไรกันแน่”​“ถ้าเกิดว่า...” ตวงรักมองหน้าสามีอย่างจะหยั่งเชิง “มันเป็นเรื่องไม่ดีละคะ”​“ถ้าไม่ดีแบบ...อืม...พี่ก็ต้องดูว่าไม่ดีนี่ในระดับไหน ถ้าระดับเป็นพิษเป็นภัยต่อสังคม พี่ก็คงจะอยู่เฉยๆ ไม่ได้หรอก ตวงก็รู้”​“รู้ค่ะ ถึงเป็นห่วงนี่ล่ะ” ตวงรักถอนใจ “ถ้ามันถึงขนาดนั้น พี่เพลิงก็ควรจะติดต่อเพื่อนสนิทของพี่เพลิงไว้ด้วยนะคะ เวลาไปสืบดูผีที่ว่าน่ะ ว่าผีจริงผีหลอก ยังไงก็ต้องป้องกันตัวไว้ด้วย จริงๆ ตวงก็เคยได้ข่าวมาเหมือนกัน ว่าพ่อเลี้ยงอุดมอะไรนี่...เอ่อ...ที่นั่นมีอะไรแปลกๆ แล้วก็ไม่มีใครยุ่งกับแก คงจะตอใหญ่พอสมควรนั่นแหละค่ะพี่เพลิง เราทำอะไรทำได้ในขอบเขตของหน้าที่ของเรานะคะ ถ้

“ยัยสร้อย วันนี้มีนัดลูกค้าเยอะหรือเปล่า” เมื่อมารดาใช้มาที่ร้านของภาสวินี ก็เข้าทางของหวานใจพอดี เพราะนาวินกับเธอได้นัดแนะแผนการบางอย่างกันไว้เมื่อคืน แผนการยิงนกอะไรของเจ้าน้องตัวแสบนั่นแหละ แถมยังจะมาช่วยเธอยิงธงราม เอ๊ย...นกอีกตัวเสียด้วย บ้าบอ เธอไม่มีนกให้ยิงสักหน่อย...หวานใจคิด​ภาพใบหน้าของใครบางคนแวบมาในห้วงนึกอีกแล้ว...​ไม่น่ะ...หวานใจ​“มีอีกสามคนก็หมดล่ะ”สร้อยสายตอบ เธอกำลังพักมือและพักกลางวัน นัยน์ตากลมโตของเธอมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของหวานใจ นึกถึงภาพของเพื่อนกับขวัญใจของเธออย่างธงรามแล้วก็อมยิ้ม อิจฉาหน่อยๆ ล่ะ แต่ก็...จะเป็นไรไปในเมื่อเธอก็แค่ชื่นชอบธงรามแบบไอดอล ไม่ได้อยากได้มาเป็นสมบัติเสียหน่อย แล้วถ้าคนที่จะได้ธงรามเป็นหวานใจแล้วล่ะก็ เธอลุ้นกันเต็มที่ล่ะ​“อยากกินส้มตำฝีมือสร้อย เราไปปิกนิกกันในสวนตอนบ่ายๆ ไหม?”​“สวนไหน สวนนั้นไม่เอาล่ะนะ” สร้อยสายว่า หวานใจหัวเราะพลางสั่นหน้า​“ไม่แล้วสิ สวนส้มของฉันนี่ล่ะ ตรงริมบึงไงบรรยากาศดี ชวนนาวินไปเล่นกีตาร์ด้วยเข้าท่ามะ”​“ก็...เข้าท่านะ จะให้ดีชวนคุณรามไปด้วยสิ”​“จะไปยุ่งกับเขาทำไมล่ะ”หวานใจทำตาขวางใส่เพื่อน สร้อ

“ไหงเรื่องมันกลับตาลปัตรแบบนี้ล่ะ” หวานใจไม่รู้จะขำ หรือควรจะสงสารน้องชายของเธอดี ตอนนี้นาวินทำหน้าเมื่อย ยิ้มไม่ออกเลยแม้แต่นิด กระสุนนัดแรกบอดสนิท นอกจากไม่ได้ทำตัวเป็นฮีโร่แล้ว ยังโดนสาวเจ้าช่วยไว้เสียอีก​เฮ้อ...​“ตะคริวดันกินผมตอนนั้นพอดี อะไรก็ไม่รู้ แล้วทำไมไม่มีใครบอกว่าพี่สร้อยว่ายน้ำเป็น”​“พี่ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่ายัยสร้อยว่ายน้ำได้ ใครจะไปรู้ว่าระหว่างที่เราสองคนกำลังเรียนหนังสือ ใครทางนี้ก็เรียนเหมือนกัน”​“หมดกัน...” นาวินโอดครวญ ล้มตัวลงนอนบนเตียงพี่สาว “แล้วแบบนี้พี่สร้อยจะมองว่าผมเป็นยังไงกันนะ?”​“ก็ไอ้เด็กน้อยหนีบจู๋ไม่ได้เรื่องเหมือนเคย”​“พี่หวาน!” นาวินลุกพรวดขึ้น แล้วมองจ้องหน้าหวานใจ ทางนั้นทำกะพริบตา แล้วยิ้มใสส่งให้เขา​“มันจริงอะ”​“ผมแค่เปรยไม่ได้ขอความเห็นชวนให้ช้ำใจสักกะหน่อย เฮ้อ...” ล้มตัวลงนอนอีกหน หนนี้เอามือก่ายหน้าผาก “ทำไมจะรักใครสักคนมันยากอย่างนี้หนอ”​“เอาน่าอย่าท้อไปเลยน้องชาย เรายังเหลืออีก...” หวานใจล้มตัวลงนอนตามนาวิน แล้วเหยียดนิ้วให้กับพ่อน้องรักห้านิ้ว พับนิ้วหนึ่งลง ​“น่าจะราว”​พับอีกนิ้วหนึ่งลง​“เอ...สองสามแผน มันจะต้องมีสักแผนล

ถึงที่บ้านม่อนคำร้างซึ่งอยู่ในหมู่บ้านหนึ่งไม่ไกลจากสวนส้มตะวันฉายนัก ที่นี่ขึ้นชื่อลือชาว่าผีดุ จนไม่มีใครกล้าเข้าไปเท่าไหร่ แถมเพื่อนบ้านข้างๆ ก็พากันย้ายหนี ปล่อยพื้นที่แถวนี้ไว้ให้ยิ่งดูน่าลึกลับ หวาดเสียว ชวนสะพรึง...คนปรกติไม่ค่อยเข้ามาสักเท่าไหร่ ขนาดเจ้าของนาที่มีพื้นที่ติดกับบริเวณบ้านร้างของม่อนคำยังปล่อยพื้นที่ไว้เปล่าๆ เกือบครึ่งไร่ เพราะเกรงอานุภาพของสิ่งลี้ลับที่มองไม่เห็น​บางทีคำว่าเค้าเล่าว่า และไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ก็ยิ่งสร้างความน่ากลัวให้กับพื้นที่มากขึ้นไปนับทวี ยิ่งคำว่าเค้าเล่าว่า เจอแบบนั้น เจอแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้บ้านร้างม่อนคำมีชื่อเสียง และไม่มีใครกล้ามายุ่งเกี่ยว​พวกของหวานใจขับรถเข้าไปใกล้กับบ้านร้างของม่อนคำ ก็ยิ่งเปลี่ยว นาวินพึมพำสวดมนต์ตลอดทาง คนขับอย่างสร้อยสายเองก็ขนลุกเกรียวๆ จนผมชี้ตั้งไปหมด ในขณะที่หวานใจเองก็ดูจะตื่นเต้นไม่แพ้น้องชายและเพื่อนของเธอ มีเพียงธงรามคนเดียว ที่ดูจะอาการปรกติที่สุด​“จะ...จอดตรงนี้ได้ไหมอะ” ​“เอ๊า...แกก็ขยับไปอีกนิดสิยัยสร้อย จอดไกลอะไรขนาดนี้ นี่ต้องเดินเหนื่อยเลยนะ กว่าจะถึงน่ะ” หวานใจหันมาขมวดคิ้วให้เพื่อน ที่เหยียบเบรก