3

งานแต่งงานวันนี้ เรียกได้ว่าเป็นงานใหญ่ระดับสองประเทศก็ไม่ผิดนัก เพราะฝั่งเจ้าสาว คือลูกสาวของคุณพอนไซ แสงสะหวัน นักธุรกิจของลาว กับคุณบุหงา ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกับคุณสีดาและคุณราช ไปมาหาสู่กันตลอด มีธุรกิจบางอย่างร่วมกัน ล่าสุดก็เปิดโรงงานส่งออกอาหารกระป๋องด้วยกันที่หนองคาย กิจการเรียกว่ากำลังดีวันดีพรุ่งเลยทีเดียว

​แขกเหรื่อเกินร้อย ที่มาอำนวยอวยพรในวันนี้ ทั้งผู้ใหญ่จากฝั่งไทย และฝั่งลาว เจ้าบ่าวเจ้าสาวดูสวยสมกันมาก เจ้าสาวอย่างจันดาลี ยิ้มแก้มปริตั้งแต่เช้าที่เป็นงานพิธีหมั้น จนมาเป็นงานรดน้ำ และฉลองสมรส เธอยังคงยิ้มค้างแบบนั้น ด้วยความอิ่มอก ปลื้มใจ ขณะที่เจ้าบ่าวอย่างธงราม กลับยิ้มเพียงนิดๆ ที่มุมปาก ยิ้มเหมือนเสียไม่ได้ ข้างกายเขาขนาบด้วยน้องแฝด อย่างธงลักษณ์ ที่ดูเหมือนจะมีรอยยิ้มมากกว่าพี่ชายผู้เป็นเจ้าบ่าวเสียอีก

​เขามองใบหน้าด้านข้างของจันดาลี นัยน์ตาคมกริบส่งประกายเจ้าเล่ห์ พี่ชายที่ยืนข้างกันแตะมือเขาเบาๆ มือของธงรามเย็นเชียบเลยทีเดียว เจ้าสาวถูกมารดาของหล่อนเรียกไปรับแขกเหรื่อชั่วคราว เลยเปิดโอกาสให้ธงรามได้คุยกับน้องชาย

​“นายลักษณ์”

​“ครับ”

​“แน่ใจนะว่าเราจะทำแบบนี้”

​“แน่ใจสิพี่ ว่าแต่พี่รามเหอะ ไปถึงแล้วก็อย่าโผล่มาทางโซเชียล ทางไหนๆ เชียวจนกว่าผมจะติดต่อไป” สองพี่น้องกระซิบคุยกันไปมา

​“พี่...”

ธงรามตื่นเต้นจนเหงื่อแตกซิกแล้วตอนนี้ เขาไม่ชอบโกหก นี่มันคือการวางแผนโกหกครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตสามสิบสองปีของเขาเลยก็ว่าได้

​“อย่าเป็นลมไปนา” ธงลักษณ์หัวเราะหึๆแล้วขยิบตาให้กับพี่ชายฝาแฝด

“ไปหาน้องแก้มหอมได้แล้ว อีกไม่กี่นาทีก็ถึงเวลาเข้าหอแล้วล่ะ”

​“ถึงฤกษ์แล้วหรือ?” ธงรามถามเสียงสั่น ขาก็สั่น

​“ถึงแล้ว ผมจะได้ไปจัดการตามแผนของเรา พี่อย่าทำแผนแตกละกัน”

​“โอเคๆ”

​“สูดลมหายใจเข้าลึกๆ” ผู้เป็นน้องชายสั่ง ธงรามรีบทำตาม

​“ดีขึ้นหรือยัง”

​“อื้อ”

​“งั้นก็ไปได้”

มือหนานั่นตบมาที่ไหล่ ตาของธงรามมองไปที่เจ้าสาวของเขา ก่อนจะค่อยตรงไปหาเธอ

​ธงลักษณ์ยิ้มกริ่ม ก่อนจะแยกไปหามารดาเพื่อย้ำเตือนกับท่านเรื่องฤกษ์ส่งตัว

..............................................................................................................................................................................

​“แม่ปิดห้องแล้วนะราม ห้ามออกมากันนะจ๊ะ บ่าวสาว”

คุณสีดาเอ่ยกำชับ แล้วหัวเราะระรื่น คุณราชเองก็อดหัวเราะขำภรรยาไม่ได้ วันนี้เธอหน้าบานมากจริงๆ ยิ้มไม่หยุดเลยแต่เช้า เขานึกดีใจที่งานวิวาห์เป็นไปอย่างราบรื่น แม้จะเป็นเหมือนการคลุมถุงชนก็เถอะ ข้างๆ เธอมีคุณบุหงาและคุณพอนไช ที่หน้าบานไม่ต่างกัน

​“อยู่กับอ้ายในนั้นล่ะ แก้มหอม เรื่องงานน่ะ พ่อกับแม่จะไปม่วนกับหมู่ข้างนอก สองคนบ่ต้องออกมานะ”

ย้ำอีกรอบ เหมือนกลัวว่าใครจะหนีหอกระนั้น

​มีเสียงตอบออกมาเบาๆ ว่าค่ะ/ครับให้พอได้ยิน หลังจากที่ยืนรอฟังกันสักครู่ พวกท่านก็ยิ้มหน้าบาน คุณบุหงาเอ่ยเสียงเบากับเพื่อนสนิท เมื่อเดินออกมาเกือบจะถึงลิฟต์ที่จะพาพวกเธอไปยังห้องจัดเลี้ยงอีกหน ทิ้งบ่าวสาวไว้ที่ห้องสูทของโรงแรมเพื่อจะได้ทำการ ‘เข้าหอ’ กันให้เรียบร้อย

​“แผนของเธอได้ผลจริงๆ นะดา แต่...ตารามจะโกรธหรือเปล่า ที่โดนจับแต่งงานอะไรแบบนี้”

​“อย่ามาเรียกว่าจับแต่งงานสิ” คุณสีดาตีแขนของเพื่อนรัก แล้วหัวเราะคิกคัก

“แหม ตารามก็เอ็นดูน้องอยู่ เห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย แล้วลูกชายฉันก็ไม่มีใคร เรื่องรักน่ะ แป๊บเดียวก็รักกันแล้ว หนูแก้มหอมออกจะน่ารักน่าเอ็นดู”

​“จริงๆ นะ”

คุณบุหงายิ้มแหยให้กับเพื่อนสนิท เธอรู้ว่าลูกสาวแอบชอบธงราม ถึงกับขั้นที่ว่าคลั่งเลยก็ว่าได้ จากการเพ้อยามป่วยหนักหนล่าสุดนั่นการพยาบาลลูกสาวหลายวัน ทำให้เห็นเข้ากับไดอารี่ที่ลงเรื่องราวเกี่ยวกับ ‘อ้ายราม’ ไว้มากมาย พอเอามาเล่าเปรยให้กับคุณสีดาฟัง เพื่อนของเธอก็ทาบทามเรื่องแต่งงานของคนทั้งคู่มาเลย

​ตัวของจันดาลีนั้นดีใจจนแทบเป็นลม...แม่ลูกสาวตัวดีอาการหนักถึงขั้นนั้นกันเลยเมื่อรู้ว่าจะได้แต่งงานกับผู้ชายในฝัน สามีของเธอก็ดีอกดีใจที่จะได้ดองกับเพื่อนรักของเธอและเขา ถึงขั้นพากันวางแผนเพื่อให้ธงรามปฏิเสธไม่ออกเรื่องการแต่งงาน สุมหัวกันเลยล่ะ ต้องเรียกว่าอย่างนั้น ทั้งการหาฤกษ์หายาม จัดฤกษ์ที่เร็วที่สุด จนเตรียมงานเตรียมการกันแทบจะไม่ทัน แต่เงินที่เนรมิตทุกอย่างได้ จึงทำให้ทุกสิ่งเรียบร้อยรวดเร็ว

​ใจหวิวนึกเป็นห่วงลูกสาวอย่างบอกไม่ถูก เกรงว่าธงรามที่ถูกขอร้องกึ่งบังคับให้แต่งงานหนนี้ จะไม่รักไม่เอ็นดูลูกสาวของเธอ ชีวิตคู่อาจจะล่มลงภายในเวลาอันรวดเร็ว เพราะนิสัยใจคอของธงรามที่เธอแอบติดตาม แอบดูอยู่ ก็เรียกว่าเดายาก แต่อย่างน้อยๆ ชายหนุ่มก็เป็นคนใจดี นิสัยเอื้ออารี มีเมตตา ใช้ได้อยู่ในระดับหนึ่ง

​เธอก็หวังว่าธงรามจะเอ็นดูลูกสาวตัวป่วนของเธอ ‘ตัวป่วน’ เธอเรียกจันดาลีไม่ผิดหรอก ก็เจ้าหล่อนยังไม่โต ยังเป็นแบบนั้นจริงๆ

​เฮ้อ...

​สู้ๆ นะอีหล้ายาใจของแม่