2

ธงรามถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขณะที่พับหน้าจอโน๊ตบุ๊คตรงหน้าลง สมาธิของเขาไม่มีเลยแม้จะรับปากกับกองบรรณาธิการแล้ว ว่าจะพยายามออกงานใหม่ให้ได้ก่อนสามเดือนข้างหน้านี้ แต่เขาทำงานได้เพียงสองบรรทัด สมาธิก็กระเจิงเตลิดไปไกล จนกู่ไม่กลับ งานเขียนเป็นงานที่ต้องใช้ทั้งสมาธิจินตนาการเป็นอย่างสูง ถ้าไม่มีสองอย่างนี้ เปิดหน้าจอทิ้งไว้ มีทุกสิ่งมากดดัน งานที่ได้ก็คือความว่างเปล่า

​ว่างเปล่า...

​หัวของเขามันว่างเปล่าตั้งแต่เรื่องเมื่อสองวันก่อน ทำเอาเขาช็อคไปชั่วคราว จนหมกตัวอยู่ในห้องไม่ยอมลงมารับประทานอาหารกับครอบครัว อ้างว่ากำลังเร่งงาน มารดาของเขาให้เด็กรับใช้ยกถาดอาหารมาให้ แต่ธงรามก็กินไม่ลง ตักเพียงคำสองคำแล้วก็เรียกให้เด็กรับใช้ยกกลับคืน เขายัดเงินไปให้ด้วยว่าให้เอาข้าวไปจัดการ ก่อนที่จะเอาลงไปเก็บในครัว เพราะไม่อยากให้มีคนรู้ว่าเขาไม่ยอมกินข้าว แน่ล่ะ...เขากลัวว่าคุณสีดาจะเป็นห่วงเขา ก็ทั้งที่ท่านเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาเครียดจัดจนเป็นแบบนี้แท้ๆ

​เขาเดินเตร่ออกมาตรงสวนของบ้าน เดินเล่นสูดอากาศยามราตรี บ้านของครอบครัวพัณภัชเป็นบ้านเดี่ยว กินเนื้อที่เกือบสามร้อยตารางวา ในย่านกลางเมืองแบบนี้ ราคาของมันพุ่งทะยานเกินหลายสิบล้านแล้วตอนนี้ นอกจากบ้านแล้วครอบครัวของเขายังมีคอนโดมิเนียม และที่ดินตรงปริมณฑลอีกสิบไร่...ไหนจะโรงงานอีก เท่าที่จำได้คือสองแห่ง โรงงานของบิดา และโรงงานของมารดา

​เขาคิดถึงสมบัติของครอบครัวไปทำไมกันนะตอนนี้? ทั้งที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าสิ่งที่ทางครอบครัวได้ครอบครอง รวมถึงธุรกิจมีมูลค่าทรัพย์สินขนาดไหน จะว่าไปเขาก็แทบไม่สนใจอะไรเลยด้วยซ้ำ งานทุกวันนี้คนที่ออกหน้าทำคือน้องแฝดอย่างธงลักษณ์ ทำหน้าที่ในการจัดการธุรกิจอย่างคล่องแคล่ว

ส่วนเขาได้ทำงานส่วนตัวที่เขารักอย่างเต็มที่อย่างงานเขียน มารดาทั้งบ่น ทั้งว่าในตอนแรก ว่ามันไม่ได้ก่อให้เกิดรายได้อะไรมากมาย ไม่ถึงครึ่งกับธุรกิจของครอบครัวเลยด้วยซ้ำ ไม่อยากให้เขาทำและเสียเวลากับตรงนี้ ให้ไปช่วยเหลือกัน แต่เพราะธงลักษณ์น้องแฝดที่ยืดอกกับมารดาว่าจะทำงานให้เท่ากับคนสองคนทำ และให้ท่านปล่อยให้เขามาทำงานที่เขารัก นั่นแหละคุณสีดาถึงยอม เมื่อเห็นว่าธงลักษณ์ทำทุกอย่างได้ดีจริงๆ จนตำหนิอะไรไม่ได้เลย ส่วนกิจการของบิดาอย่างคุณราช ท่านยังดูแลควบคุมอยู่ด้วยตนเอง ยังไม่ได้ปล่อยมือให้ใคร และนั่นวันหนึ่งเขาอาจจะต้องไปสืบทอดต่อ ซึ่งธงรามก็ไม่อยากให้ถึงวันนั้นไวนัก เขาไม่ชอบจริงๆ เรื่องงานกำไร ขาดทุนอะไรแบบนั้น...

​จริงสิ...

​บางทีเขาอาจจะต้องปรึกษาน้องชายฝาแฝด ว่าเกิดอะไรขึ้น มารดาถึงได้มายื่นข้อเสนอนี้กับเขา หรือว่ากิจการของครอบครัวเกิดมีปัญหากันนะ ธงรามถอนใจเฮือก เขาเสยผมที่ปรกลงมาระใบหน้า ก่อนจะใช้ยางรัดผมที่คล้องแขนไว้ จัดการรวบผมที่ยาวระต้นคอเสียให้เรียบร้อย เขาล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบบางอย่างออกมา แล้วจุดไฟ สูดควันของมันเข้าไป...เขาเคยเลิกมันไปหนหนึ่งแล้วหลายเดือน แต่นี่...เขากำลังเครียดจริงๆ

​เขาเดินเรื่อยไปจนถึงชิงช้าไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งไว้ใต้ต้นหูกวาง เอนพิงเสาของมันที่มีไม้เลื้อยสีสวยอย่างพวงแสดขึ้นปกคลุม ตามองเหม่อไปบนท้องฟ้าที่มีพระจันทร์กำลังส่องแสงอยู่บนนั้น

​กลิ่นของบุหรี่ลอยเจือจางมาตามลม ทำให้คนที่เดินลงจากรถแล้วกำลังก้าวอาดๆ จะเข้าบ้านชะงักกึก แล้วสูดมันเข้าไปอีกนิด บ้านนี้ไม่มีคนสูบบุหรี่ มีอยู่คนเดียวและก็เลิกไปเกือบหกเดือนแล้ว ต้องมีอะไรแน่ๆ ขาของเขาเปลี่ยนเป้าหมายจากประตูบ้าน มาเป็นในสวนแทน ไฟแดงวาบๆ ที่เห็น พร้อมกับร่างสูงที่ยืนตะคุ่มอยู่ตรงนั้น มันทำให้ธงลักษณ์กระตุกริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม เขาเดินตัวตรง เอามือล้วงกระเป๋าสบายๆ ค่อยเดินเอื่อยๆ ไปใกล้ แต่ดูเหมือนคนที่กำลังปล่อยอารมณ์จะยังไม่รู้ตัวถึงการมาของเขา

​“นายลักษณ์”

เขาชะงักเท้า เมื่อเสียงเรียกชื่อของเขาดังขึ้น พร้อมกับพี่ชายที่ผินหน้ามาทางเขาพร้อมกับรอยยิ้ม ธงลักษณ์ยักไหล่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

​“เฮ้...พี่มีกุมารคอยกระซิบหรือเปล่านะพี่ราม รู้ได้ยังไงว่าผมเดินมา”

​“กลิ่นของนาย”

คำตอบนั้นทำให้ธงลักษณ์หัวเราะ แล้วยกแขนตนเองขึ้นสูดดม อาจจะเพราะเขาคุ้นกับกลิ่นที่พี่ชายแฝดบอกกระมัง เลยไม่เข้าใจว่ามันผิดแผกจนทำให้ธงรามรู้ตัวได้ยังไง

​“อาบน้ำแล้วนะโว้ย ถึงจะเป็นการอาบตอนเช้าก็เหอะ”

​ผู้เป็นพี่ชายหัวเราะหึๆ พลางอัดบุหรี่เข้าไปเป็นหนสุดท้าย ก่อนที่จะดับมันกับเสาชิงช้า เขาไม่ได้ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแม้จะเป็นบริเวณในบ้าน พอดับแล้วธงรามก็เอาถือเอาไว้ในมือ เพื่อที่เข้าบ้านไปจะได้เอาไปทิ้งลงขยะ มันเป็นนิสัยรักสะอาดและรักธรรมชาติของธงราม ซึ่งน้องแฝดมองทีไรก็อดคันหัวใจไม่ได้ ว่าทำไมจะต้องละเอียดละเมียดขนาดนั้นด้วย

​“เป็นอะไรหรือเปล่า ถึงได้มาเดินท่อมๆ ตอนดึกๆ แบบนี้ แล้ว...พี่เลิกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาสูบอีก เครียดเรื่องงานหรือยังไง บอกแล้วว่าไม่ต้องไปดูหรอก นิยายของพี่ที่เอาไปทำหนังน่ะ หนก่อนก็เครียดทำใจไม่ได้ที่เขาเปลี่ยนดัดแปลง จนไปนอนทำใจ นอยด์ เขียนไม่ออกตั้งครึ่งปีไปโน่นยังไม่เข็ดหรือไง”

​“คือ...”

ธงรามถอนใจอีกหน แล้วสั่นหน้า น้องแฝดดึงให้พี่ชายนั่งด้วยกันที่ชิงช้า ก่อนจะเอ่ยถามเสียงจริงจัง

​“มีอะไรวะพี่ราม”

​“บ้านเรากำลังจะล้มละลาย หรือเปล่าวะ”

คำถามนั้นทำให้ธงลักษณ์ขมวดคิ้ว ก่อนจะมองหน้าของพี่ชายฝาแฝดเขม็ง

​“ไปเอาข่าวบ้าๆ นี่มาจากไหนวะ ดูตัวเลขในบัญชี ที่เค้าแบ่งหุ้นกำไรเมื่อเดือนก่อนรึเปล่า?”

​ธงรามสั่นหน้า

​“ไม่ได้ดู นายก็รู้ว่า...ฉันไม่ค่อยสนใจตัวเลขอะไรแบบนี้”

​“เอ่อ...เกือบลืม พี่มันพวกติสท์ ใช้เงินไม่ค่อยเป็น”

ธงลักษณ์ยิ้มกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวที่มุมปากทั้งสองข้าง นัยน์ตาของเขาเป็นสีดำสนิท บางหนดูดุดัน บางคราวดูเจิดจ้า คิ้วเข้มทอดจรดนัยน์ตาคม จมูกโด่งเป็นสัน ตรงปลายจมูกมีรอยแผลเป็นเล็กน้อย แต่ไม่อาจทำลายความหล่อเหลาของเขาได้เลย ริมฝีปากของเขาหยักหนาได้รูป มันเป็นริมฝีปากที่สาวๆ อยากจะให้ประทับลงมาบนริมฝีปากของพวกหล่อน เพราะมันช่างเซ็กซี่เหลือเกิน

​“แล้วตกลงว่า สถานการณ์ทางการเงินของพวกเรา มันแย่ถึงขั้นไหน”

คำถามจากพี่ชายฝาแฝด ที่หน้าตาไม่เหมือนเขาเลย เพราะเป็นแฝดจากไข่คนล่ะใบยังคงเอ่ยถามอีกหน มีสิ่งเดียวที่สองพี่น้องคล้ายกันคือสีนัยน์ตา ที่ดำสนิทเหมือนกัน หากสายตาของธงรามดูแล้วให้ความรู้สึกอ่อนหวาน อ่อนโยน ขณะที่น้องชายกลับให้ความรู้สึกอีกแบบโดยสิ้นเชิง เวลายิ้มธงรามก็มีเขี้ยวแต่เป็นเขี้ยวแค่ข้างเดียวคือข้างซ้าย จมูกของเขางุ้มปลายเล็กน้อย อีกอย่างหนึ่งที่พวกเขาสองพี่น้องเหมือนกัน นั่นก็คือริมฝีปากที่ดูแล้วเซ็กซี่น่าจูบ คางของธงรามบุ๋มลงไปเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าของเขามีเอกลักษณ์และมีเสน่ห์ไม่เหมือนใคร

​แฝดของครอบครัวพัณภัช เรียกได้ว่าหน้าตาดีแบบกินกันไม่ลง มีเสน่ห์กันทั้งคู่ ทั้งที่เป็นแฝด แต่พี่น้องคู่นี้นิสัยไม่เหมือนกันเลยแม้แต่น้อย คนหนึ่งคือน้ำ ส่วนอีกคนคือไฟดีๆ นี่เอง...เนื้อหอมทั้งคู่ เพราะโสดทั้งคู่เสียด้วย

​“ไม่แย่เลย” ธงลักษณ์ผายมือ

“พี่อยากตรวจสอบงบบัญชีไหม ตอนนี้สินค้าใหม่กำลังทำกำไรดีเลยล่ะ เพราะเราเป็นเจ้าแรกๆ ที่ทำไปขาย”

​“แล้วทำไมแม่จะต้องให้ฉันแต่งงานเพื่อใช้หนี้ด้วยวะ”

​“หะ!” ธงลักษณ์ทำเสียงสูง เขามองหน้าพี่ชายที่ดูเครียดมาก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

“เฮ้ย...ฮ่าๆๆ อะไรนะพี่ราม อีกทีสิ”

​“แม่จะให้ฉันแต่งงาน...ล้างหนี้”

​“เฮ้ย...” เขาตบบ่าพี่ชายด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกำลังปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะหัวเราะมาก

“แม่สีดาของพวกเรา เป็นอะไรไปล่ะนั่น แม่ล้อพี่เล่นหรือเปล่า”

​“ไม่ได้ล้อเล่น แม่บอกว่า...ขอให้ฉันแต่งงานเพื่อเป็นการชำระหนี้ ถ้าไม่อย่างนั้น ทางนั้นจะเริ่มเข้ามายึดทุกอย่างของเรา”

​“เฮ้ย”

ธงลักษณ์อุทานออกมาอีกหน เขามองหน้าธงรามอีกหน พี่ชายถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงขรึมๆ

​“แม่เอาสัญญาเงินกู้มาให้ดู เราเป็นหนี้เขาสามร้อยล้านบาท เอ่อ...แม่บอกว่าเราไม่มีเงินให้เขา เพราะว่ากิจการไม่ค่อยดีนัก”

​“อืม...” ธงลักษณ์หรี่ตา ดูเหมือนว่าคุณสีดาน่าจะเล่นตลกอะไรสักอย่างกับพี่ชายของเขาแล้วแน่ๆ แต่ว่า...ใครเป็นคนร่วมมือด้วยกันนะ

​“แม่ไปกู้เงินใครมาล่ะพี่ราม ใครที่นายจะต้องเป็นเจ้าบ่าว หึๆ ขอโทษมันอดขำไม่ได้จริงๆ ไอ้เรื่องมาบีบไปแต่งงานขัดดอกนี่ ส่วนใหญ่มันต้องเป็นผู้หญิงไม่ใช่หรือยังไง หึๆ”

​“ฉันจะต้องแต่งงานกับ...” ธงรามกลืนน้ำลาย “น้องแก้มหอม”

​“อ้อ...”

​ใบหน้าของใครบางคนวาบขึ้นมาในห้วงนึก ธงลักษณ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วยักคิ้วให้กับพี่ชาย เขาโอบไหล่ของธงราม แล้วบีบมันเบาๆ

​“เอาแบบนี้...ผมมีวิธีที่จะช่วยพี่จากการเป็นเจ้าบ่าวขัดดอกอะไรนี่ พี่ราม แต่พี่จะต้องตกลงทำตามวิธีของผม พี่จะว่ายังไง?”

​“นายช่วยฉันได้จริงๆ น่ะเหรอ”

ธงรามดีใจจนกอดน้องชายฝาแฝดไว้แน่น ธงลักษณ์ตบหลังเขาเบาๆ แล้วหัวเราะ นัยน์ตาคมยังคงส่งประกายเจ้าเล่ห์

​“ได้สิ...หึๆ พวกเขาจะได้เจ้าบ่าวขัดดอกแน่นอน แต่...จะถูกใจน้องแก้มหอมไหม ก็คงจะต้องว่ากันอีกทีล่ะ”