All Chapters of หวานใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ธงรามมีอาการใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เขาแทบอยากจะวิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเองอีกหน เปลี่ยนเสื้อผ้า ทำผมทำเผ้าให้ดูดีกว่าใช้หนังมัดแกงรวบๆ ไว้ง่ายๆ แบบนี้​สาเหตุที่ทำให้เขาใจเต้น...เอ...นี่หน้าเขาแดงด้วยหรือเปล่านะ​สาเหตุที่ทำให้เขาอยากดูดี...เอ...ทำไมเขาจะต้องพยายามทำอะไรแบบนั้นด้วยเล่า​สาเหตุของความสับสน สองขั้วของเขา ก็คือผู้หญิงสาวร่างโปร่ง หน้าบึ้งน้อยๆ ที่กำลังคร่อมมอเตอร์ไซค์รอเขาอยู่ หล่อนสวมหมวกกันน็อคครึ่งใบ นั่งกอดอก มองจ้องเป๋งมายังเขาแล้วตอนนี้ ธงรามใจสั่น อยากจะหยุดเดินเพราะความเขิน ให้ตาย! เขาเขินเธอ ผู้ชายแมนเต็มร้อย อายุสามสิบสองปีอย่างเขา เขินผู้หญิง เป็นไปได้นะเรา​“ฉันมีเวลาพาคุณเที่ยวสี่ชั่วโมง”จริงๆ มารดาบอกว่าให้พาเขาไปเที่ยวท่องในตัวเมืองและบริเวณสถานที่ท่องเที่ยวตามแต่เขาต้องการ แต่เธอจะให้เวลาเขาเท่านี้ล่ะ หวานใจคิดอย่างพาลๆ ไม่ได้เต็มใจจะมาเป็นไกด์ให้เขาแต่อย่างใด แต่เพราะกันท่ามารดานั่นแหละ แม่เธอก็ยังไงกันนะ มาทำตัวน่าสงสัยว่าอยากจะใกล้ชิดหมอนี่ ก็ต้องห่วงไว้ก่อน เอาตัวเข้าแลกไว้ก่อนล่ะ​“ครับ”​เสียงทุ้มนั่นตอบ เขาหลบตาเธอ เอ...ทำไมหมอนี่หน้าแดงๆ ไข้จะกินเอ

เย็นวันนั้น ที่สวนส้มตะวันฉายค่อนข้างจะคึกคัก เพราะมีแขกพิเศษอย่างภาสวินีและลูกสาวมารับประทานอาหารด้วยกัน นอกจากขนมจีนน้ำเงี้ยวเจ้าอร่อย ที่ตวงรักหอบหิ้วกลับมาด้วยแล้ว ก็มีปาร์ตี้เนื้อย่างเพิ่มเติม เพราะเพลิงแวะซื้อเนื้อวัวอย่างดีมาตอนขากลับ เพราะรู้ว่าเพื่อนสนิทจะมาที่สวนส้ม​เห็นเนื้อเข้า หวานใจก็พะอืดพะอมเพราะคิดถึงอาหารเมื่อกลางวันที่เธอกินเข้าไปเต็มๆ คำ ตอนนี้ยังทำใจกับของสดไม่ได้ไปอีกพักใหญ่แน่ล่ะ จึงนั่งกินแต่ขนมจีนน้ำเงี้ยว มองคนอื่นย่างเนื้อกินกันอย่างสนุกสนานแทน ทั้งที่เนื้อย่างก็เป็นอีกหนึ่งในเมนูโปรดของเธอ​“ไม่กินเหรอลูก”มารดาถาม ขณะที่กำลังเสียบไม้กับเนื้อสดที่หมักไว้ เพื่อเอาไปย่างไฟ หวานใจรีบสั่นหน้าดิกๆ เห็นตอนมาเป็นสำเร็จแล้วพอทำใจได้ แต่เห็นสดๆ ยังไม่ปรุง ใจมันไพล่ไปคิดถึงอาหารมื้อพิเศษกับพ่อนักเขียนขวัญใจของมารดาอย่างช่วยไม่ได้​“วันนี้หวานกินมังสวิรัติ” หล่อนอ้าง แล้วตักน้ำเงี้ยวกินอีกคำ มารดาสั่นหน้าน้อยๆ ยิ้มอย่างรู้ทัน ก่อนจะทรุดลงนั่งข้างบุตรสาว​“น้ำเงี้ยวน่ะ เนื้อหมู เลือดหมู เป็นส่วนประกอบหลักเลย ไม่มีมังสวิรัตินะลูกรัก ไปทำอะไรมาหรือเปล่าเราน่ะ ถึงไม่ยอม

ธงรามปิดปากหาว พลางถอดแว่นสายตาที่ใช้ยามทำงานออก ตามองจ้องจำนวนคำและจำนวนหน้าบนเครื่องโน๊ตบุ๊ค แล้วยิ้มอย่างพอใจ วันนี้งานคืบหน้าแหะ เป็นการเปิดเรื่องที่ไม่เลวเลยล่ะ เขาทำงานในสถานการณ์แบบนี้ได้ถึงสามหน้า ถือว่าเป็นการทำงานที่ลื่นไหลกว่าสถานการณ์ปรกติเสียด้วยซ้ำ​ชายหนุ่มส่งข้อความ หาเพื่อนสนิทที่เป็นบรรณาธิการ ทิวสนจะได้ไม่เป็นห่วงเขามากเกินไปนัก น้องชายบอกสั่งไว้ว่าระหว่างที่เคลียร์เรื่องวุ่นๆ นี้ให้เขาหายหัวไปก่อน ห้ามติดต่อใคร แต่กับทิวสน ธงรามขออนุญาตละเมิดคำสั่งน้อง แอบแวบติดต่อไป เพราะนึกสงสารเพื่อนรัก ที่ป่านนี้คงจะว้าวุ่นมากแน่ๆ​เขาหยิบบุหรี่ เดินออกไปนอกบ้าน เพื่อสูบมันที่ตรงบริเวณม้านั่งหน้าบ้านพักของเขา อากาศในยามดึกเย็นสบาย เขามองเหม่อไปยังท้องฟ้าที่มีเพียงดวงดาวส่องประกายระยิบระยับทักทายเขา คืนเดือนมืดไร้จันทร์ เผยความงามของเหล่าดวงดาวให้เขาได้ชื่นชมกับธรรมชาติ ​โทรศัพท์ที่เขาถือติดมาด้วยสั่นเบาๆ เป็นสัญญาณบอกว่ามีสายเข้า เขาหรี่ตาเพื่อเพ่งมองว่าเป็นหมายเลขของใคร สูดลมหายใจเข้าน้อยๆ อย่างจะเตรียมรับมือ ​“ไอ้ราม ไอ้ห่า ไอ้...”คำด่าสบถ ออกมาอีกเป็นชุดจากปลายสาย เขารอจน

ธงรามมองไปรอบๆ สวนส้มนี้ไม่เหมือนสวนส้มตะวันฉาย ที่ปลูกส้มเพียงอย่างเดียวและแซมด้วยการปลูกผักยกร่องไว้ต่างหาก มีผลไม้หลายอย่างปลูกแซมไว้ แต่มีวัชพืชขึ้นปกคลุมบ้าง เห็นได้ชัดว่ากำลังทำอะไรถึงตรงไหน เพราะส่วนที่ยังไม่ได้รับการแผ้วถางดูแล ก็จะยังมีวัชพืชขึ้นสูง ต้นส้มบางต้นโทรมเพราะถูกวัชพืชขึ้นปกคลุมสูง อะไรหนอที่ไกด์นำเที่ยวของเขาบอกว่าเด็ด เขาเห็นแต่หญ้ารกไปหมด แต่ก็...เห็นอะไรเขียวๆ ก็รื่นตาดี ธงรามก้มลงมองพื้นโดยบังเอิญ เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นเศษพลาสติก ติดอยู่บนยอดหญ้า มือใหญ่คว้ามันหยิบขึ้นมาอย่างเคยตัว คนข้างๆ ที่กำลังจับสังเกตเขาอยู่แล้วเลิกคิ้วกับสิ่งที่เขาทำ​เขาถือมันเอาไว้ แล้วก็เดินตามเธอ ไม่ได้ซักถามอะไร หวานใจเองก็ไม่ได้เอ่ยอธิบายอะไร ว่ากำลังจะพาเขาไปไหน ถ้าจำไม่ผิด ข้ามท้องร่องนี้ไป ก็จะถึง...อาณาจักร เธอเรียกมันแบบนั้น อาณาจักรต้องห้าม ที่เธอกับนาวินเจอกันจังๆ ไปเมื่อมาเที่ยวสวนนี้กับเพลิงหนก่อน​มีเสียงหึ่งๆ ให้ได้ยิน มีแมลงบางชนิดเริ่มบินมาให้เห็น ธงรามย่นคิ้วน้อยๆ เมื่อเห็นจำนวนของมัน ที่นี่...ที่ไหนกันนะ ขณะที่คนพามาก็เริ่มมองหาทางหนีทีไล่ให้กับตนเองไปด้วย หนก่อนเธอกั

“นี่หวานซื้อมาฝาก เจ้านี้อร่อยมากเลยนะ”หวานใจหลบตาเขา หน้าเป็นสีเรื่อ ภาพของธงรามยังลอยวนอยู่ในหัว ภาพก้นขาวๆ และอกแน่นๆ นั่น ตายๆๆ ทำไมคิดอะไรเลอะเทอะได้ขนาดนี้กันนะ ยัยหวาน! นี่ถ้าไม่รับผิดชอบต่อคำพูดของตัวเอง ว่าจะดูแลเขาแล้วล่ะก็ เธอคงจะจ้ำอ้าวกลับบ้านไปแล้วล่ะ เฮ้อ...ทำไมฉันจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะหวานใจ​แต่ก็...​โอเคดีนะ อิอิ​“อะไรหรือครับ”ธงรามเองก็หลบตาเธอ หน้าของเขาเป็นสีเรื่อ หมดกัน...เขาไม่เคยทำตัวโก๊ะต่อหน้าใครแบบหมดสภาพขนาดนี้มาก่อนให้ตายเถอะ...แต่เธอกลับมาเห็นเขาในสภาพที่ เฮ้อ...ทำไมเขาจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะธงราม​“ขนมจ็อก”เธอว่า ธงรามถึงกับขมวดคิ้วเลยทีเดียวกับชื่อนี้ หวานใจแกะใบตองที่ห่อขนมออก แล้ววางมันลงในจานเล็ก ก่อนจะยื่นส่งให้เขา​“อื้อ...ลองดูสิ อร่อยนะ ต้องมีงานบุญนะเค้าถึงจะทำกันน่ะ อย่างเจ้านี้ทำขายแค่วันอาทิตย์เองนะ ขายดีมากด้วยต้องรีบไปแต่เช้า บ่ายๆ ก็หมดล่ะ นี่ขนมใส่ไส้ หรือถ้าคุณไม่ชอบขนมไทยๆ ก็มีผลไม้ด้วย” แล้วหล่อนก็ก้มหน้าก้มตาล้วงผลไม้ในถุงพลาสติกขึ้นมา ​“มีลูกพลับด้วยล่ะ คุณคงจะเบื่อส้มล่ะ ฉันปอกให้นะ”​“ครับ”ธงรามรับคำ ตามองหวานใจ ที่ก