7

เช้าในวันนี้ ชีวิตในสวนส้มตะวันฉาย เริ่มเคลื่อนไหวตั้งแต่เช้ามืด ตวงรักเองก็คึกตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้า ไปช่วยงานบิดาในสวนส้ม และสองพ่อลูกกำลังช่วยกันเก็บผักปลอดสารพิษที่ตอนนี้ทำเป็นรายได้อีกทางหนึ่งของที่สวน สวนส้มตะวันนอกจากมีผลผลิตออกสู่ตลาดอย่างสม่ำเสมอแล้ว ก็ยังจัดพื้นที่เป็นปรับปรุงเป็นรีสอร์ต รับแขกจำกัดจำนวน เพื่อการดูแลให้แขกได้รับความสุขเต็มอิ่มกลับไป ความคิดส่วนนี้เป็นของตวงรัก เธอรับอาสาทำหน้าที่เกี่ยวกับการดูแลปรับปรุงในส่วนของรีสอร์ต ที่ตอนแรกเพลิงไม่ได้คิดอยากจะเปิด แต่ก็เมื่อภรรยาดูสนุกกับงาน และรายได้ รวมถึงชื่อเสียงของสวนส้มก็เพิ่มพูนมากขึ้น เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรปล่อยให้เธอทำงานในส่วนนี้อย่างเต็มที่

​รีสอร์ตมีเพียงแค่สิบห้อง รับลูกค้าไม่เกินสามสิบคนของตวงรัก กลายเป็นที่เช็คอินสุดคูลของจังหวัดเชียงใหม่ ที่มาแล้วจะต้องมาเยือนสักครั้งหนึ่ง ส้มตะวันฉายของเพลิงก็พลอยดังไปพร้อมๆ กับรีสอร์ตของภรรยาด้วย กลายเป็นของฝากที่ต้องซื้อหาและลองชิม

​“พ่อว่าจะลงต้นมัลเบอรี่เพิ่มกับบูลเบอรี่ พอดีได้ที่ดินมาจากเพื่อนที่ทำสวนส้มด้วยกันแต่เขาเลิกทำแล้ว”

เพลิงเล่าให้ลูกสาวฟัง อดีตเขาเป็นนักธุรกิจทำงานนั่งโต๊ะ บริหารงานช่วยกิจการครอบครัว แต่พอทิ้งทุกอย่างมาเข้าสวนส้ม ทำงานกับธรรมชาติแล้ว ชีวิตแบบนั้น เขาไม่อยากจะหวนกลับไปทำอีกเลย

​“หวานอยากทำสวนสตรอว์เบอรี่ ทำคาเฟ่เก๋ๆ”

หวานใจพูด ขณะที่ก้มลงเก็บผักใส่ตะกร้า เช้านี้เธอจะรับหน้าที่ทำอาหารให้คนในบ้านรับประทานแทนอั้ม ผักสดๆ วัตถุดิบดีๆ มันทำให้หวานใจอยากเอามาปรุงให้คนในบ้านได้ชิมฝีมือของเธอ

​“เอาสิ...เดี๋ยวพ่อจะเก็บไว้ให้หวานเลย ที่แปลงนี้”

​“นาวินชวนหวานอยู่นี่ ว่าอยากมาอยู่เชียงใหม่ ถ้าเรียนจบ ตกลงหนีกันมาหมดเลย แล้วใครจะสานต่องานของอาวิชญ์กัน” เธอย่นจมูกน้อยๆ

​“หึๆ นั่นสิ พากันเข้ารกเข้าพงตามพ่อกันมาหมด”

เขานึกถึงใครบางคนแล้ว หัวใจก็อุ่นไปด้วยความระลึกถึง

“ถ้าคุณย่าหญิงอยู่ ก็คงจะบ่นพ่อว่าชวนลูกชวนหลานมาเข้าป่าทำสวนทำไร่กันหมด ไม่มีใครคิดจะสืบต่อกิจการครอบครัวเลย คงจะบ่นจนพ่อหูชาแน่ๆ”

​“ก็อยู่กับอะไรแบบนี้”

หวานใจมองไปรอบๆ เห็นใบเขียวๆ ของผัก แสงแดด สายลมธรรมชาติที่โลมไล้ร่างกาย มันทำให้มีความสุขจริงๆ

​“มันมีความสุขมากกว่านี่คะพ่อ คนเราความสุขอยู่ที่ไหน ใจก็ต้องไปหาที่นั่นแหละค่ะ หวานว่าถ้าทวดอยู่จริงๆ ก็คงไม่บ่นหรอกค่ะ ที่เห็นพวกเรามีความสุขกันขนาดนี้”

​“ทวดของเราน่ะ เป็นคนพาแม่ของเรามาให้พ่อเลยนะ”

เพลิงเริ่มเล่าเรื่องราวความหลังระหว่างเขาและตวงรัก สมัยที่เธอเข้ามาเป็นสปายสายสืบให้กับคุณย่าหญิง หวานใจทำตาโต เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ จึงตื่นเต้นเป็นพิเศษที่จะได้ยิน

​“จริงๆ น่ะหรือคะ”

​“อืม...”

คิดถึงความหลังแล้ว เพลิงก็มีรอยยิ้มนิดๆ ที่ริมฝีปาก ก่อนจะขยับเล่าเรื่องราวความรักระหว่างเขาและตวงรักให้ลูกสาวฟัง หวานใจฟังเพลินไปเลยทีเดียว รู้สึกได้ถึงความน่ารักของพวกท่านทั้งสองคน และรู้สึกภูมิใจ ที่ตัวเธอมีตัวตนมาจากรักแท้ของชายหญิงคู่นี้

​“พ่อกับแม่รักกันมาก น่าอิจฉาจัง”

​“เพราะพ่อรักแม่มากก็เลยหวงแม่มาก แม่เรานี่ก็ไม่เข้าใจอะไรเลย”

เพลิงอดบ่นออกมานิดๆ ไม่ได้ จริงล่ะที่ดีกันแล้ว สัญญากันแล้วว่าจะไม่หวงหึงงี่เง่าอีก แต่ก็คันใจยิบๆ ยามที่แอบเปิดดูเฟซบุ๊ค แล้วเห็นภรรยาไปกด ไปคอมเมนต์อะไรนายสีสันนั่น

​เหมือนเสี้ยนคาอยู่ตรงนิ้ว เจ็บๆ คันๆ บ่งก็บ่งไม่ออกจริงๆ ไอ้หมอนี่

​“แหม...” หวานใจหัวเราะ แล้วหิ้วตะกร้าผักชูให้บิดาดู

“วันนี้หวานจะทำสลัดผักอร่อยๆ ด้วยสูตรน้ำสลัดของหวานเองให้พ่อกับแม่กิน”

​“ทำเป็นด้วยหรือเราน่ะ” เพลิงแกล้งว่า ลูกสาวเลยทำแก้มป่องๆ ใส่เขา

​“เป็นสิคะ หวานน่ะเป็นแม่บ้านแม่เรือนนา ทำอาหารเป็นหลายอย่าง ปักผ้าก็เป็น เลี้ยงหมาก็ได้ ปลูกส้ม ปลูกผักได้ มีแฟนก็ได้แล้วด้วย”

ประโยคหลังทำให้บิดาตาเขียวปั๊ด นอกจากหวงภรรยาแล้ว หวานใจก็เป็นอีกอย่างที่เขาหวงยิ่งชีวิต

​“มีแฟนแล้วเหรอลูก”

​“ยังไม่มีหรอกค่ะพ่อเพลิง”

หวานใจรีบพูด เมื่อเห็นตาเขียวๆ นั่นก็เธอยังไม่มีแฟนจริงๆ นี่นา พ่อเพลิงของเธอขี้ห่วง ขี้หวงหนักมาก เธอยิ่งไปเรียนไกลแบบนี้เขาก็ยิ่งหวง เผลอหลุดปากพูดเล่นไปแบบนั้น...จะดีไหมนี่หวานใจเอ๋ย..

​“จริงๆ นะ” เพลิงคาดคั้น

“อย่าให้พ่อรู้นะว่ามีไอ้หนุ่มหน้าไหนกล้าริมายุ่งกับลูกสาวของพ่อ ในวัยเรียน วัยยังไม่ควรมีแฟนแบบนี้”

​วัยที่พ่อเพลิงของเธอว่ายังไม่พร้อมไม่ควรคือยี่สิบสองปีใกล้จบปริญญาเต็มที่แล้วปีหน้า

​เพื่อนเธอบางคนมีแฟนเปลี่ยนไปแล้วเกือบสิบคนก็มี เฮ้อ...

​“ไม่มีจริงๆ”

หวานใจโบกไม้โบกมือให้วุ่นไปหมด เพลิงมองอย่างจับพิรุธ เมื่อไม่เห็นร่องรอยพิรุธอะไรในหน้าใสๆ ของลูกสาวนั่นก็วางใจได้นิดหน่อย

​แต่ก็แค่นิดเดียวนั่นแหละ

​“พี่หวาน ลุงเพลิง มาอยู่กันที่นี่เอง”

นาวินวิ่งกระหืดกระหอบตามหาสองพ่อลูกเกือบจะทั่วสวนส้ม ตะโกนเรียก หน้าตาของเขาดูตื่นเต้นอย่างน่าประหลาด

​“มีอะไรเหรอนาวิน” หวานใจตะโกนตอบ

​“มีเรื่องๆ” นาวินมาหยุดหอบต่อหน้าพวกเขา สองพ่อลูกหันมองหน้ากันก่อนจะขมวดคิ้ว

​“เรื่องอะไร?”

​“เมื่อเช้าผมไปช่วยป้าตวงรับแขกใหม่ที่รีสอร์ต ผมเห็น...เอ่อ...ผมเห็น”

​“เห็นอะไร?” สองพ่อลูกถามเป็นเสียงเดียวกัน พร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

​“สีสันมาเช็คอิน เข้าพักที่นี่ ป้าตวงนี้กรี๊ดลั่นเลย”

​“เฮ้ย!”

​สองพ่อลูกหันมามองหน้ากัน อะไรที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ผู้ชายที่ดวงใจของพวกเขาคลั่งไคล้ มาอยู่ตรงนี้แล้วจริงๆ

​ท่าจะไม่ดีล่ะ!

………………………………………………………………………………………………………………………

​

​“นี่ค่ะกุญแจห้อง”

มือของตวงรักถึงกับสั่น เธอยิ้มกว้างแบบปากจะฉีก ยิ้มค้างแบบไม่กลัวเหงือกแห้งก็มันหุบไม่ได้ มันดีใจสุดๆ จริงๆ

​“ขอบคุณครับ”

ธงรามมองสบตากับหญิงตรงหน้า แล้วก็ขมวดคิ้วนิดๆ กับรอยยิ้มและสายตาของเธอ ที่มองเขาอย่างตื่นตะลึง

​“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

​“น้องสีสัน? ใช่ไหมคะ”

​“เอ่อ...”

ธงรามย่นจมูกนิดๆ หน้าแดงขึ้นมาทันที เขาดึงหมวกลงเพื่อให้ปิดใบหน้า เขากลัวว่าคนจะจำเขาได้...เขาเชื่อว่าหลังจากวันนี้แล้ว จะต้องมีการตามหาเขาออกทางสื่อแน่ๆ

​ก็เรื่องที่เขากับธงลักษณ์ก่อ มันน้อยไปที่ไหนล่ะนั่น

​“ใช่ไหมคะ”

ตวงรักเอ่ยคาดคั้นอีกหนอย่างลืมตัว ธงรามอึกอัก เขาหันมองซ้ายขวา แต่ที่นี่ก็ไม่มีใครเลยนอกจากเขาที่เป็นแขกรายแรกที่เข้าพัก เพื่อนของธงลักษณ์ย้ำให้เขาแน่ใจว่า เขาจะอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัยไร้คนรบกวนและคนรู้จัก กับรีสอร์ตสวนส้มตะวันฉายแห่งนี้

​“คะ...ครับ ผมสีสัน”

​“กรี๊ด พี่เป็นแฟนนิยายของน้องมานานแล้วน่ะค่ะ โอย...ดีใจจริงๆ ที่น้องสีสันมาพักที่นี่ พี่ขออนุญาตเซลฟี่ไว้เป็นที่ระลึกได้ไหมคะ”

​“ผมมาที่นี่แบบเป็นส่วนตัวน่ะครับ”

เขากลืนน้ำลาย แล้วยิ้มแหยส่งให้กับตวงรัก มองแล้วหล่อนน่าจะเป็นเจ้าของรีสอร์ต ตวงรักฟังแล้วจึงย่นจมูกนิดๆ แต่ก็ยังไม่วายขอเขาถ่ายรูปอยู่ดี ขวัญใจมาแบบนี้ทั้งที เธอจะไม่เก็บภาพไว้ได้อย่างไรกัน

​เธอพินิจดูใบหน้าของนักเขียนในดวงใจ เอ่อ...เด็กคนนี้หน้าตาดีจริงๆ นัยน์ตาของเขามีเสน่ห์มาก ขนาดแต่งตัวง่ายๆ ผมยุ่งรุงรังนิดๆ ก็ยังดูดี ถ้าเธอเป็นสาวๆ คงจะวิ่งกรี๊ดกร๊าดไปแล้วแน่ๆ นี่ดีนะที่อายุอานามปาเข้าไปหลักสี่แล้ว เห็นเด็กหล่อๆ มีเสน่ห์ก็แค่ชื่นชม เพราะวิ่งกรี๊ดไม่ไหว อีกอย่างหนึ่ง เธอมีสามีจอมหึงอย่างเพลิงที่เธอรักมากที่สุดแล้วด้วย

​“พี่ขอแค่ถ่ายรูปเฉยๆ ไม่เอาไปลงโซเชียลใดๆ แน่นอนค่ะ”

เธอรับรองแข็งขัน ธงรามจึงพยักหน้า แล้วถอดหมวกออก เขาเสยผมลวกๆ สองสามทีเพื่อทำให้ทรงผมดูดีขึ้นบ้าง ท่าทีของเขาเป็นธรรมชาติ ทว่ามันเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ เล่นเอาเด็กที่กำลังรินน้ำให้แขกที่แอบมองอยู่ถึงกับทำน้ำล้นแก้วกันเลยทีเดียว เพราะมัวแต่มองธงรามตาค้าง ส่วนตวงรักก็มองเขาตาค้างเช่นกันเมื่อเห็นหน้าเขาแบบถนัดๆ แถมเขายังยิ้มอวดเขี้ยวเมื่อเห็นว่าตัวเองดูดีเรียบร้อยแล้ว

​“ได้แล้วครับ ขอบคุณนะครับที่ชอบผม”

​“ขอให้เซ็นหนังสือให้ด้วยได้ไหมคะ”

​“ได้สิครับ”

​ตวงรักมีความสุขจริงๆ กับเช้าวันนี้ กับแขกคนแรกของเธอ...