บททั้งหมดของ Sa Piling Ng Pilyong Bilyonaryo: บทที่ 131 - บทที่ 140

Nakaharap ako sa salamin ng vanity area dito sa lumang apartment ko kung saan ako tumutuloy kapag gusto kong mapag-isa. Hindi ko inasahan na madidiskubre ni Jeriel ang lugar na ito, pero nung marinig ko ang sunod-sunod at malalakas na katok sa pinto, alam kong hindi na ako makakatakas. Pagkabukas ko ng pinto, bumadya sa harap ko ang isang basang-basang Jeriel, magulo ang buhok, at bakas ang matinding takot sa kaniyang mga mata. "Shan, please, let me explain," bungad niya agad, hahakbang sana siya pumasok pero hinarangan ko ang pinto gamit ang aking katawan. "Don't, Jeriel. Huwag mo akong dadaanin sa mga pa-awa effects mo ngayon," malamig kong sabi, walang bakas ng pagbibiro o pag-flirt na kadalasang ginagawa namin kapag naglalambingan kami. "Pumasok ka kung gusto mo, pero mapag-uusapan lang natin ang totoo." Sumunod siya sa loob at dahan-dahang isinara ang pinto. Nanatili siyang nakatayo malapit sa sala, habang ako naman ay humarap sa kaniya, nakakuyom ang aking mga palad sa gilid

Nakatayo ako sa gitna ng sala habang patuloy na umaagos ang aking mga luha. Tinitigan ko si Jeriel, na kasalukuyang nakatingin sa akin na tila ba gumuho na rin ang kaniyang buong mundo. Ang kaniyang mga mata ay puno ng pagsisisi, pero ang bigat sa dibdib ko ay hindi na kayang burahin ng kahit anong emosyon o yakap niya. "Shan, please, don't say that," pakiusap niya, ang boses niya ay nanginginig na rin sa tindi ng frustration. "I never intended to make you feel like an outsider. Ginagawa ko 'to dahil mahal kita, dahil ayaw kong mapahamak ka sa gulo ng pamilya ko." "Mahal mo ako?" napatawa ako nang mapait, isang tawa na walang kahit anong saya. "Jeriel, love without trust cannot survive. Ilang beses ko ba kailangang sabihin sa 'yo na ang relasyon ay hindi lang tungkol sa pagprotekta? It’s about facing the storms together as one." "Pinoprotektahan nga kita, Shan! Bakit ba hindi mo maintindihan 'yon?" medyo tumaas na ang kaniyang boses, bakas ang pagod at takot. "Ang uncle ko ay walan

Jeriel Ford Severin POV Hindi na ako natulog mula kagabi. Puno ng usok ng sigarilyo at nagkalat na papel ang buong private lounge ng Severin Towers habang seryoso kaming nakatutok sa aming mga screen. Si Damon ay walang tigil ang pagpindot sa kaniyang tech-setup para i-trace ang network ng Hussein Steel Corporation na ginagamit niyang gateway, habang si Captain Kim naman ay seryosong kausap ang kaniyang logistics team sa telepono. "Bro, nakita ko na ang flow ng money," basag ni Damon sa katahimikan habang inihaharap sa akin ang kaniyang laptop. "Ang pondo na ginamit para bayaran ang media portal na nag-leak ng scandal ay galing sa isang shell company sa British Virgin Islands." "Can you trace kung sinong dummy director ang nakapirma?" tanong ko habang lumalapit sa kaniya, ramdam ko ang matinding pagod pero nangingibabaw ang galit sa katawan ko. "I’m doing a cross-reference sa records ng Smith United Incorporation na binigay ni Jeremiah kanina," sagot ni Damon habang mabilis na nag

Pabalik-balik ako sa paglakad dito sa loob ng aking lumang apartment. Ang cellphone ko na nakalapag sa lamesa ay walang tigil sa pag-vibrate dahil sa mga notifications mula sa social media at mga email ng mga galit na sponsors ng Velvet Frames. Pakiramdam ko ay sasabog na ang ulo ko sa tindi ng sakit. Sobrang bigat ng bawat paghinga ko, at ang mga mata ko ay namumugto na dahil sa walang humpay na pag-iyak mula pa kagabi. "Shan, please, kahit isang subo lang ng pagkain, kumain ka naman," pakiusap ni Denise habang inilalapag ang isang mangkok ng sabaw sa counter. "Kanina ka pa walang laman ang tiyan, baka magkasakit ka na niyan." "Hindi ko kaya, Denise," pabulong kong sagot, napaupo ako sa gilid ng kama at niyakap ang aking mga tuhod. "Bawat basahin kong artikulo, pinalalabas na wala akong kwentong designer. Na naging matagumpay lang ako dahil bilyonaryo ang lalaking pumatol sa akin." "Don't listen to them, Shan. We all know your talent is real," pag-comfort sa akin ni Denise habang

Jeriel Ford Severin POV Sobrang tahimik ng buong penthouse. Umupo ako sa gilid ng kama kung saan ilang gabi ko siyang kayakap habang pinag-uusapan ang mga pangarap niya para sa Velvet Frames. Ngayon, ang tanging naririnig ko na lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang sarili kong mabigat na paghinga. Tinitigan ko ang kwarto. Walang natirang bakat ng presensya niya. "Shan, naman, bakit kailangang umabot sa ganito?" pabulong kong tanong sa kawalan, umaasang may sasagot pero echo lang ng sarili kong boses ang bumalik sa akin. Tumayo ako at dahan-dahang naglakad patungo sa walk-in closet. Binuksan ko ang pinto, umaasa na baka may naiwan siyang kahit isang piraso ng damit o kahit anong accessory. Pero nung bumukas ang ilaw, tumambad sa akin ang mga bakanteng hangers at ang malinis na istante. Her belongings were completely gone. Wala na ang mga paborito niyang designer bags na niregalo ko, wala na ang amoy ng kaniyang vanilla perfume, at wala na rin ang mga nakakalat na fashion sketc