All Chapters of ลิขิตรักในเพลิงทราย: Chapter 21 - Chapter 30

ดวงตาสีนิลเบิกกว้างและเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หญิงสาวจ้องใบหน้าหล่อเหลากลับอย่างไม่สะทกสะท้านทั้งที่เมื่อครู่ยังประหม่า เธอไม่เคยคิดจะตีสนิทกับเชื้อพระวงศ์คนไหนเพื่อเป็นบันไดไต่เต้าสร้างฐานะให้ตนเอง แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำไปล้วนเกิดมาจากความจริงใจเป็นพื้นฐานทั้งสิ้น เธอไม่ได้โกรธเคืองเขาแต่น้อยใจที่ความหวังดีถูกตีราคาถูกจนกลายเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด! แววตาเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวทำให้ราเฟย์ปล่อยมือออกอย่างง่ายดาย เมื่อร่างบางรู้สึกตัวว่าเขาปล่อยเธอออกเป็นอิสระแล้ว เธอจึงรีบก้มเก็บเสื้อผ้าที่หล่นพื้น เขามองชุดสีฟ้าละมุมตาของเธอคล้ายรู้สึกผิดแต่กระนั้นความเป็นองค์รัชทายาททำให้พระองค์ได้แต่ยืนสงบนิ่งราวกับภูผากลางทะเลทราย ใช่! หญิงสาวยอมรับว่าตัวเองหวั่นไหวในบางครั้งที่ได้ใกล้ชิดร่างสูงใหญ่เจ้าของดวงตาสีฟ้าลึกลับคู่นี้แต่เธอก็รู้ฐานะตัวเองดีว่าไม่สมควรคิดอะไรไปไกลกว่าที่เป็นอยู่ เธอมีเวลาอยู่ที่นี่แค่สองปีเท่านั้น เมื่อเสร็จงานทุกสิ่งทุกอย่างจะจบลงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกและหมิ่นศักดิ์ศรีของเธอได้!“หม่อมฉันขอตัวจะรีบไปขัดผิวอาบน้ำแร่แช่น้ำนม

“มีอะไรรึ” ชายหนุ่มเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็วไม่มีแววทะเล้นอย่างเมื่อครู่ คนสนิทเข้ามากระซิบที่ข้างหู เขานิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้ารับ “ต้อขออภัย...กระหม่อมต้องขอตัวก่อนพระเจ้าข้า” “เอ๊ะ!” จัสมินหงุดหงิดขึ้นมาทันที “นี่ท่านคิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไปงั้นเหรอ สถานที่ที่ท่านมามิได้สั่งสอนเรื่องมารยาทบ้างหรือไร” คนสนิทที่เข้ามาใหม่ทำหน้าเหวอเหมือนไม่เคยได้ยินใครต่อว่าผู้เป็นนายของตน แต่คนถูกว่ากลับหัวเราะร่วนรู้สึกสนุกกับการปะทะคารมเล็กๆ น้อยๆ อย่างนี้ “แน่นอนว่าสถานที่ที่กระหม่อมจากมาได้สั่งสอนมารยาท แต่ทว่ากระหม่อมถูกสั่งสอนเพิ่มควรมีมารยาทกับผู้ที่สมควรเท่านั้นพระเจ้าข้า” ชายหนุ่มก้มศีรษะให้เล็กน้อยก่อนหมุนตัวเดินจากไปราวกับไม่ใส่ใจคนที่แทบจะเต้นเร่าๆ อยู่ตรงนั้น จัสมินเกือบเผลอกัดปากตัวเองด้วยความโมโห ถ้าเวลานี้เธอไม่ได้สวมชุดหรูหราและอยู่ในฐานะ ‘องค์หญิงจัสมิน’ ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เดินจากไปหน้าตาเฉยอย่างนี้แน่!มือเรียวของอารยากำลังเลือกอาหารใส่จานใบสวยโดยไม่รู้ว่ามีร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ หญิงสาวชะงักมือที่หยิบอาหารอยู่

“เอาเถอะ ดูแลนางให้ดี เราอยากเห็นแววตาสดใสร่าเริงไม่ใช่หวาดกลัวเช่นเมื่อครู่” กษัตริย์ฮัสซันกำลังจะเสด็จกลับห้องของพระองค์แต่ก็ชะงักพระบาทหยุดยืนข้างราเฟย์ “เราอนุญาตให้เจ้าลงโทษคนร้ายที่ทำให้นางต้องฝันร้าย ถ้าไม่เช่นนั้นเราจะเป็นผู้ลงโทษมันเอง” ราเฟย์ก้มศีรษะรับคำสั่ง แต่เป็นคำสั่งที่คล้ายจะพูดให้คนฟังเก็บไปคิดมากกว่า กษัตริย์ฮัสซันโคลงศีรษะไปมาอย่างอ่อนอกอ่อนใจ คาร์ดัลที่เดินตามหลังเห็นเขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเพื่อนเราแล้วจะหัวเราะเยาะยังไงก็ได้งั้นเรอะคาร์ดัล” “มิได้พระเจ้าข้า หม่อมฉันแค่รู้สึกเหมือนเห็นฝ่าบาทตอนที่อายุเท่ากับองค์รัชทายาท” กษัตริย์ฮัสซันถอนพระทัยอย่างเหนื่อยอ่อน ในวัยหนุ่มเหมือนราเฟย์พระองค์ก็ทรง ‘จีบ’ แม่ของราเฟย์จนจับไข้ไปหลายวันเหมือนกัน ใครจะไปคาดคิดว่าลูกชายจะเดินรอยตามชนิดที่เรียกว่าก้าวต่อก้าวอย่างนี้เล่า “ไม่เป็นไรจริงรึหมอยามาท” ราเฟย์ถามเสียงเบาราวกลับกลัวว่าหญิงสาวจะสะดุ้งตื่นเพราะเสียงของเขา “คงเจอเรื่องอะไรที่ตกใจมากจนช็อค แต่ด้านร่างกายก็ไม่มีอะไ

“อ้อ! ลืมไปว่านอกจากจะเป็นนักกายภาพบำบัดแล้วยังเป็นนักโภชนาการด้วย” “ขอน้ำผลไม้ก็ได้เพคะ” อารยากัดฟันกรอดอย่างทำอะไรไม่ได้กับคำประชัดประชันพวกนี้ ราเฟย์สั่งเครื่องดื่มและของว่างก่อนที่จะนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ทำราวกับว่าไม่มีร่างของหญิงสาวบอบบางยืนสำรวมแต่แววตาโกรธเคืองเขาอยู่ ภายใต้ใบหน้าที่เคร่งขรึมแต่ซ่อนความร่าเริงไว้ เขาชอบเย้าแหย่หญิงสาวคนนี้นัก แม้เธอจะไม่เคยตอบโต้อะไรเขากลับแต่แววตาเธอมันตรงข้าม ดวงตาสีนิลคู่นี้ไม่เคยเก็บอะไรได้มิดเลย “นั่งก่อนซิ เราต้องใช้เวลาตรวจสอบเอกสารพวกนี้” อารยาจำใจนั่งลงพยายามไม่มองหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม เขาเปิดเอกสารในแฟ้มทำท่าอ่านราวกับตรวจสอบว่าเธอจะยักยอกทรัพย์ไปเท่าไหร่ เพียงครู่เดียวอาหารว่างและเครื่องดื่มก็ถูกนำมาวางในห้อง อารยามองด้วยความแปลกใจเมื่อไม่มีใครอยู่ในห้องแล้ว ราเฟย์ก็สั่งให้หญิงสาวรับประทานของว่างซึ่งมีแซนด์วิช 6 ชิ้น กาแฟดำและน้ำผลไม้ปั่น แต่ดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามทำให้เขาอดมองหน้าเธอไม่ได้ “เอ่อ...นี่มื้อไหนของพระองค์เพคะ” “มื้อเที่ยงตอนสี่

“พี่ราเฟย์ น้องเพิ่งทราบข่าว...อุ๊บ!” องค์หญิงจัสมินถึงกับสะดุ้งเมื่อรู้ว่าในห้องทำงานของพี่ชายต่างมารดามีร่างสูงสง่าของพระบิดาอยู่ด้วย ซึ่งไม่บ่อยนักที่เสด็จพ่อจะมาเยือนถึงที่ ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แต่ครั้งนี้อาจจะเป็นเช่นนั้นได้ องครักษ์หนุ่มผู้ที่ไม่เคยทำงานผิดพลาดถึงกับหน้าซีดได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งอย่างสำนึกผิด แต่ที่จัสมินเดาผิดคือคาดว่าข้าวของในห้องทำงานคงถูกขว้างปาเพื่อระบายอารมณ์ ทว่าเจ้าของห้องยังยืนนิ่งโดยที่มือทั้งสองยังคงประสานไขว้ไว้ที่ด้านหลัง “แค่นางพยาบาลคนหนึ่งจะไปสนพระทัยทำไมพระเจ้าข้า” นาวาทเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ทุกข์ร้อน “ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ใช่หลานจัสมิน” “เสด็จอา” ราเฟย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งลึกและสุขมจนยากจะคาดเดาอารมณ์ได้ “แต่นางพยาบาลที่เสด็จอานาวาทพูดถึงคืออารยาซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดให้ผู้ที่เป็นถึงกษัตริย์แห่งบาฮาเนีย และทำไมต้องถูกลักพาตัวทั้งที่สวมชุดของจัสมินด้วยเล่า?” “หรือว่าเจ้าโจรพวกนั้นตั้งใจจะจับหม่อมฉัน” จัสมิน ยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ “อารยามารับเคราะห์แทนหม่อมฉัน”