All Chapters of ลิขิตรักในเพลิงทราย: Chapter 31 - Chapter 40

“องค์รัชทายาท อุ๊ย!” คานันที่เปิดประตูเข้ามาเจอภาพหาดูยากได้แต่ยืนตกตะลึง ตั้งแต่เป็นองครักษ์ประจำพระองค์ เขาไม่เคยเห็นเจ้านายของตนทำแบบนี้กับหญิงสาวคนไหน ดวงตาคมกริบปรายตามองก่อนที่จะวางมือของ อารยาลงข้างตัวเธอเบาๆ จัดแจงห่มผ้าให้เรียบร้อยก่อนลุกขึ้นยืนเดินนำคานันออกมา“ข้าคุยกับราชสีห์แห่งทะเลทรายแล้ว...” ราเฟย์เดินมานั่งที่เก้าอี้รับแขกซึ่งตั้งอยู่ริมระเบียง “เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นเพียงการสร้างสถานการณ์โดยการโยนความผิดให้อาเนีย ซึ่งตรงกับที่สายของเจ้ารายงานมาเมื่อคราวก่อน...”“ก่อนที่กระหม่อมจะมา...ท่านคาร์ดัลได้นำกำลังคนไปล้อมจับท่านนาวาทแล้วพระเจ้าข้า”“ฮืม...” ราเฟย์ระบายลมหายใจหนักๆ “ศึกใดก็ไม่น่ากลัวเท่ากับศึกภายใน ทั้งที่เราไม่เคยคิดแก่งแย่งราชบัลลังก์กับผู้ใด”“ใช่ว่าผู้ที่ได้ครองราชย์ฯจะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน แต่ผู้ที่ครองใจและเป็นศูนย์ร่วมจิตใจของประชาชนได้นับว่าสำคัญยิ่งกว่าพระเจ้าข้า”“เจ้าคิดว่าเราเหมาะสมที่จะเป็นกษัตริย์แห่งบาฮาเนียต่อจากเสด็จพ่องั้นรึ” ราเฟย์เข่นเสียงหัวเราะออกมา“พระองค์เป็นนักปกครองที่ดี และคำนึงถึงผลประโยชน์ของประชาชนเป็นอำดับแรก หากพระองค์ปล่อยราชบั

เสียงกระซิบที่ริมหูทำให้เธอร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ตลอดชีวิตยี่สิบสี่ปีไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนขนาดนี้ “ห่างๆ หน่อยก็ได้มั้งคะ ผมฉันเหม็นนะ” เขาหลิวตามองร่างเนียนนุ่มที่อยู่ในวงแขน “เหม็นเหรอ ทำเราไมไม่ได้กลิ่นละ” ว่าแล้วก็จรดปลายจมูกที่หลังใบหูแรงๆ เหมือนแกล้ง “ว๊าย!คุณทำอะไรหน่ะ” เธอดิ้นเร้าๆ เมื่อถูกจมูกโด่งและใบหน้าเปื้อนเคราบางๆ ซุกไซไปทั่วใบหน้าเรื่อยลงมาที่ลำคอระหง ริมฝีปากหยักของเขาร้อนจัดไม่ว่าจะแตะต้องโดนจุดไหนก็ราวกับจะเผาไหม้เธอไปด้วย “ราเฟย์” อารยาเรียกชื่อเขาอย่างละเมอไม่รู้ว่าเพราะยังเจ็บป่วยอยู่หรือไร ร่างกายจึงไร้เรี่ยวแรงต่อต้านขัดขืน เขาถอนหายใจอย่างอึดอัดดวงตาสีฟ้าเข้มเครียดจัดยิ่งเห็นร่างบางหอบหายใจแรงในวงแขนของเขาก็ยิ่งหงุดหงิดแต่ต้องสะกดอารมณ์ตัวเองไว้ ใบหน้าที่ยังมีผ้าพันแผลปิดดวงตาเธออยู่ทำให้เขาต้องยิ่งข่มอารมณ์ปรารถนาของตนเอง ยิ่งหญิงสาวขยับตัวเพื่อออกจากตัวเขาร่างกายแต่กลับยิ่งเบียดชิดกันมากขึ้นเขาชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่ทำอยู่จะเป็นเรื่องดี “อย่าดิ้นซิ!”อารยาไม่กล้าแม้แต่จะกระด

“ก็เราเป็นสามีภรรยากันไง” เขาพูดไปอย่างนั้นแหละ แค่อยากแกล้งเธอเท่านั้น พูดแล้วเขาก็เอื้อมมือหยิบขนมปังส่งให้เธอ “ตั้งแต่ไม่สบายกินแต่อาหารอ่อนๆ วันนี้ลองกินอาหารพื้นเมืองดูนะ” “เสียดายที่มองไม่เห็น” เธอหัวเราะออกมา “ได้กลิ่นเครื่องเทศหอมจังคะ” “ได้ยินมาว่าอาหารไทยก็เครื่องเทศเยอะนี่นะ” “ค่ะ...แถมเผ็ดด้วย” หญิงสาวคิดถึงอาหารที่บ้านเกิด “เอาไว้ฉันจะทำให้ทานนะคะ” “ดี...เราจะรอ เอ้า! อ้าปากซิ” เขาสั่ง “ฉันทานเองก็ได้” เธอเขิน ไม่รู้ว่าตอนนี้ใครอยู่ในห้องบ้าง “บอกให้อ้าปาก” เขาทำเสียงดุจนเธอต้องทำตามปากน้อยๆ ที่เผยอขึ้นตามคำสั่งของเขา ขนมปังรสชาติแปลกก็ถูกส่งเขาปาก “อร่อยมั๊ย” “ค่ะ” “งั้นอีกคำ” คราวนี้เป็นเนื้อแกะย่าง และตามมาด้วยอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย จนเธอแทบจะกินไม่ทัน ขณะที่เพลิดเพลินกับการป้อนอาหารให้หญิงสาว เขาก็รื่นเริงกับสุรารสเยี่ยม “องค์หญิงจัสมินปลอยภัยใช่มั๊ยคะ” “ทำไมถามอย่างนั้นแหละ” คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างสงสัย “ก็ฉันเป็นห่วงนี่ค่ะ”

แต่อารยากลับรู้สึกน้อยใจจนน้ำตารื้น เธอไม่เคยคิดจะให้เรื่องราวมันดำเนินมาถึงขั้นนี้ แม้ว่าเรื่องเมื่อคืนมันอาจเป็นความพึงพอใจของทั้งสองฝ่าย สำหรับผู้ชายที่ทั้งร่ำรวยและรูปหล่ออย่างเขาแถมยังเป็นถึงองค์รัชทายาทคงเคยชินกับการนอนร่วมเตียงกับหญิงสาว แต่สำหรับเธอมันเกิดจากความรู้สึกดีๆ ที่มีให้เขา ไม่ใช่เพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น “เป็นอะไรไป” เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอค่อยๆ แกะก้อนผ้ากลมๆ ออกราวกับปอกเปลือกกล้วยยังไงยังนั้น อารยารีบเช็ดน้ำตาตัวเอง แต่ยังไม่ทันตั้งสิตก็สะดุ้งวูบเมื่อแผ่นหลังเปลือยเปล่าถูกริมฝีปากร้อนๆ ประทับจูบพรมไปทั่ว ร่างกายกลับร้อนระอุราวกับถูกไฟเผาไหม้ จนต้องหอบหายใจแรงๆ “อะ..อย่า...อย่าค่ะ” เธอพยายามปฏิเสธการรุกล้ำการมาของเพลิงพิศวาส แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มกริ่ม ดวงตาสีฟ้าเข้มที่จ้องมองร่างบางอ่อนเปล่งประกายระยับ “พอเหรอ?” เขาพึมพำกับร่างเนียนขณะที่ริมฝีปากไต่ระขึ้นมาที่ซอกคอ สูดดมกลิ่มหอมละมุมละไมและจุมพิตอย่างแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ “แน่ใจหรือต้องการให้เราหยุด?” หญิงสาวอยากให้ตัวเองกลายเป็นน้ำแข็งซะเดี๋ยวนี้

“อยากไปเที่ยวมากละซิ” เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่อารยารู้สึกเหมือนเขาเยาะเย้ยเธออยู่ “ไม่ต้องห่วงหรอก เราให้คานันเตรียมรถให้แล้ว เราไม่พาเจ้านั่งตากแดดบนหลังม้าหรอก”“หม่อม เอ๊ย! ฉันไม่ใช่คนติดสบาย ไปเหมือนคนอื่นก็ได้ค่ะ”“เจ้าขี่ม้าเป็นรึ” เขาถามแต่เมื่อเห็นใบหน้าหวานส่ายหน้าไปมาเขาก็หัวเราะขึ้นมา “อย่าคิดมาก...เจ้านั่งรถเถอะ ดูแลตะกร้าปิกนิคให้ปลอดภัยก็พอ”อารยาอยากต่อว่าเขาที่พูดจาดูถูกเหมือนเธอเป็นเด็กทำอะไรไม่เป็น! โอเค! เธอขี่ม้าไม่เป็นมันผิดไหมละเนี่ย แต่หญิงสาวไม่รู้เลยว่าท่าทางแสนงอนนั้นทำให้เขาพอใจอยากมาก แทบจะอยากเปลี่ยนใจไม่ไปเที่ยวแล้วหมกตัวอยู่แต่ในห้องนอนเท่านั้นรถจิ๊ปแล่นฝ่าทะเลทรายมาตามเส้นทางมุ่งหน้าสู่อีกโอเอซิสหนึ่งซึ่งไม่ไกลมากนัก โดยมีม้าอีกสิบตัววิ่งประกบไปด้วยความชำนาญของผู้ควบคุมม้า อารยามองทะเลทรายกว้างสุดสายตาผ่านกระจกรถอย่างตื่นเต้นในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าร่างสูงใหญ่บนหลังม้าดูสง่างามองอาจยิ่งนัก รถแล่นมาได้สองชั่วโมงก็ถึงที่หมาย ราเฟย์สั่งทหารที่ติดตามมาจัดการกางกระโจมและพักผ่อน แม้ว่าคนของท่านอานาวาทจะถูกจับกุมไปหมดแล้วแต่เขาก็ยังไม่วางใจนัก ถึงจะนำทหารติดต