All Chapters of ลิขิตรักในเพลิงทราย: Chapter 41 - Chapter 50

“ฮืม” เปรมวดีส่งโทรศัพท์ให้อารยาคุยกับแม่บุญธรรมต่ออีกสี่ห้านาทีก็วางสาย ใบหน้าที่ซีดเซียวเริ่มมีความสดใสกลับคืนมาบ้าง ทั้งแม่บุญธรรมกับเปรมวดีไม่รู้ว่าเธอทำงานที่ไหน เพราะจดหมายแต่ละฉบับจะใช้ที่อยู่บ้านคุณคาร์คัล เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่กล้าบอกใครต่อใครว่าเธอได้มาทำงานในพระราชวังใหญ่โตขนาดนี้ อารยาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยิบสมุดบันทึกเล็กๆ ของตัวเองออกมาจากระเป๋ากระโปรง โทรศัพท์หาคุณคาร์ดัล “ขอโทษที่โทรมารบกวนนะคะ” เธอเอ่ยออกไปอย่างเกรงใจ “ไม่เป็นไรนี่...เจ้ามีอะไรรึ” คาร์ดัลหัวเราะในลำคอ เขาชอบนิสัยสุภาพอ่อนหวานของหญิงสาวคนนี้นัก “คือ...เพื่อนดิฉันจะมาเที่ยวบาฮาเนียนะคะ ไม่ทราบว่า...” “เพื่อนมารึ เอาซิ! จะให้พักที่เดียวกับเจ้าของไม่สะดวก มาพักบ้านของเราก็แล้วกัน” “ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันคิดว่าจะให้เพื่อนพักเกสเฮาท์ที่ถนนนีล คือ...ดิฉันไม่ชำนาญเส้นทางอาจจะต้องรบกวนคุณกีวอนให้เป็นไกด์ให้นะคะ สักสามสี่วันนะคะ” “ได้ซิ ไม่มีปัญหาจะมาเมื่อไหร่ละ” “อีกสองวันค่ะ” “ไม่มีปัญหา บอกชื่

“ยาเคยส่งเครื่องประดับของบาฮาเนียไปให้ฉัน มาคราวนี้ว่าจะมาซื้อให้สะใจไปเลย” เปรมวดีเอ่ยขึ้นพร้อมชูข้อมือที่มีกำไรเงินลายแปลกตาสวมอยู่ ราเฟย์เลิกคิ้วอย่างแปลกใจที่เห็นหญิงสาวชื่นชมเครื่องประดับราคาถูกพวกนี้ “แต่ที่นี่เราส่งออกเครื่องประดับจำพวกเพชรพลอยมากเป็นอันดับสองรองจากน้ำมัน” ราเฟย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียงแต่ในใจก็อยากรู้ว่าเพื่อนของอารยาจะตาโตเป็นไข่ห่านเหมือนหญิงสาวคนอื่นๆ ที่เขาเคยควงหรือไม่ “จริงเหรอคะ” เปรมวดีทำตาโต “แต่แป๋มไม่มีสตางค์ซื้อของพวกนั้นหรอกค่ะ” “แต่ถ้าคุณแป๋มต้องการ ผมจะให้คานันพาไป...ถือว่าเป็นของขวัญจากผมก็ได้” “อุ๊ย! ถึงแป๋มจะชอบของฟรีแต่งานนี้ของปฏิเสธค่ะ” หญิงสาวหัวเราะเสียงดัง “ของพวกนั้นซื้อมาก็ไม่รู้จะใส่ไปไหน ถ้าจะใส่ก็ต้องคอยระวังจะถูกจี้ถูกปล้น อันตรายเปล่าๆ แต่สร้อยพื้นเมืองพวกนี้สวยกว่า มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวดีเป็นงานศิลปะที่รัฐบาลควรจะสนับสนุนให้เป็นสินค้าระดับประเทศเลยนะคะ” “ยัยแป๋ม!” อารยาปรามเพื่อนด้วยน้ำเสียงดุๆ ทำให้เปรมวดีทำหน้างง ๆ แต่ราเฟย์กลับหัวเราะเบาๆ “แล

“อย่ามัวแต่พูดมากเลย เรารีบกลับวังกันเถอะ พาคุณเปรมวดีไปด้วย ถ้ามีอะไรฉันรับผิดชอบเอง”“ครับ” วอนรับคำสั่งแล้วอุ้มร่างบอบบางของอารยาขึ้นแล้วรีบไปที่รถทันที โดยมีเปรมวดีกับองค์หญิงจัสมินนั่งอยู่ในรถค่อยดูแลใกล้ๆ รถยุโรปคันหรูแล่นไปอย่างรวดเร็วผิดกับตอนที่เปรมวดีนั่งชมเมืองลิบลับ แต่พอรถแล่นเข้ามาในสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งใหญ่โตมโหฬาร เปรมวดีก็ได้แต่ตกตะลึงและมึนงงไม่รู้ว่าที่ๆ เธอมานั้นที่ไหน แล้วทำไมใครต่อใครที่เห็นจัสมินต้องถวายการคำนับด้วย“รีบไปตามหมอยามาทเร็วเข้า” องค์หญิงจัสมินสั่งการกับทหารทันทีที่ลงจากรถ “อุ้มอารยาไปที่ห้องพยาบาลเลยนะกีวอน”“พระเจ้าข้า องค์หญิงจัสมิน” กีวอนรับคำสั่งเขาช้อนตัวอารยาที่ร่างไร้เรี่ยวแรงขึ้นเดินตรงไปห้องพยาบาล แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวไปไหนก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อถูกสายตาคมกริบจ้องเขม็งที่เขา“เกิดอะไรขึ้น” องค์รัชทายาทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน“คุณอารยาเป็นลมค่ะพี่ชาย” จัสมินรีบรายงานก่อนที่กีวอนจะถูกสายตาดุๆของราเฟย์เฉือนออกมาเป็นชิ้นๆ ราเฟย์เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เมื่อวานเขาอยู่กับอารยาตลอดแทบทั้งวันไม่เห็นเธอมีอาการป่วยไข้แต่วันนี้ถึงขนาดต้องอุ้มกลับมาส่งที

“ราเฟย์เป็นพ่อเด็กในท้องใช่ไหม?” “ยัยแป๋ม! แกรู้ได้ไง” อารยาตาโตอย่างตกใจ “โธ่! ดูแค่นี้ก็รู้แล้ว” เปรมวดีถอนหายใจหนักๆ “แล้วจะทำยังไง แกน่าจะบอกเค้านะ เค้าต้องรับผิดชอบแก” “แต่...เค้าเป็นใคร...ฉันเป็นใคร...แกก็น่าจะรู้ดี” “แล้วไงละยะ! จะเป็นใครก็ช่าง แต่เค้าก็เป็นพ่อของเด็กในท้องแกนะเฟ้ย!” เปรมวดีอดโมโหแทนเพื่อนไม้ได้ “แกก็น่าจะเห็น เค้ามีผู้หญิงอื่นตั้งเยอะแยะ เค้า...ไม่ได้รักฉันหรอก” “ไอ้ผู้หญิงแยะแยะนะเห็นอยู่ แต่แกแน่ใจได้ไงว่าเค้าไม่ได้รักแก” “เค้า...คิดว่าฉันจะมากอบกอบทรัพย์สินเงินทองมากกว่า” แค่คิดเรื่องนี้ขึ้นมาน้ำใสๆ ก็คลอเบ้าตาของอารยาทันที “เฮ้ย! แกคิดไปเองหรือเปล่า หรือแกเล่าให้ฉันฟังไม่หมดใช่มั๊ย” เปรมวดีโอบกอดเพื่อนแน่น เธอไม่ค่อยเห็นเพื่อนรักต้องเสียน้ำตาให้ใครอย่างนี้ “ฉันไม่ได้คิดไปเอง เค้าเคยแกล้งฉันสารพัด” “โอเค...แล้วแกจะทำยังไงต่อไป” “ฉันจะเลี้ยงลูกเอง...ฉันเลี้ยงลูกฉันได้...” อารยาพึมพำทั้งน้ำตานองหน้า “แกจะเลี้ยงได

เสียงครางเบาๆ ของเธอกลับปลุกอารมณ์ของเขาอย่างเหลือเชื่อมันทำให้เขาจูบเธออย่างรุนแรงและเร้าร้อนจนริมฝีปากบางแดงจัด เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางที่นอนระทวยและขยับตัวไปมาอย่างเสียวซ่านกับสัมผัสที่ได้รับ ราเฟย์พรมจูบทั่วใบหน้าระเรื่อยจากซอกคอจนถึงเนินเนื้อที่ยอดอก ทุกสัมผัสของเขาสร้างเสียงครวญครางและแรงปรารถนารุนแรงยากจะควบคุม มันกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่พาคนทั้งคู่ปั่นป่วนรัญจวนใจ และทุกอย่างสงบนิ่งเมื่อสายน้ำอุ่นพัดผ่านไปอารยาปรือตาขึ้นอย่างยากลำบากรู้สึกถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอกับชีพจรหัวใจที่กลับสู่สภาวะปกติ เธอลุกขึ้นช้าๆ และเบา ๆ แต่กระนั้นก็ยังทำให้คนที่นอนอยู่ตวัดแขนรั้งเอวบางให้กลับไปนอนแนบอีกครั้ง “จะไปไหน?” เขาพึมพำทั้งที่ดวงตาปิดสนิท “ห้อง...ห้องน้ำค่ะ” น้ำเสียงตะกุกตะกักของเธอทำให้มุมปากของเขากระตุกยิ้มเหมือนจะหัวเราะแต่ก็ปล่อยให้เธอลุกขึ้นจากเตียงทำตามความต้องการ อารยาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็ออกมาจากห้องน้ำดวงตาของเธอเห็นร่างสูงใหญ่เผลอหลับอย่างอ่อนเพลีย เธออยากอยู่ในอ้อมกอดของเขาจนถึงเช้าวันใหม่ไม่ซิ! อยากอยู่อย่างนี้ทุกวันทุกคืน