All Chapters of ลิขิตรักในเพลิงทราย: Chapter 11 - Chapter 20

ราเฟย์นึกอยากต่อยหน้าองค์รักษ์ของตัวเองเสียจริง! เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่ช่วยพยุงหญิงสาวขึ้น อารยาปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าอย่างรีบร้อน “กระหม่อมเพียงแต่ต้องการมาแจ้งให้ทราบว่าเตรียมรถไว้พร้อมแล้ว”แววตาทะเล้นขององครักษ์หนุ่มทำให้ราเฟย์คล้ายอารมณ์ร้ายลงบ้าง ในสายตานั่นคล้ายมีคำพูดว่า‘ขออภัยที่กระหม่อมมาขัดจังหวะพระเจ้าข้า’“ดี! รู้สึกว่าคุณอารยาก็พร้อมแล้วนี่”“เอ๊ะ! เกี่ยวอะไรกับฉัน เอ่อ...หม่อมฉันเพคะ” อารยาหงุดหงิดใจไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทหื่นกามพระองค์นี้คิดอะไรกันแน่ “ทำไม? ก็เราอยากพาเจ้าไปเที่ยวชมเมือง เป็นการตอบแทนที่ดูแลเสด็จพ่อเราจนดีวันดีคืนไงละ”“ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันมีคนที่จะพาไปแล้ว ป่านนี้เค้าคงมารอหม่อมฉันแล้ว” “หมายถึงคนของคาร์ดัลใช่มั๊ย” เขากระตุกยิ้มที่มุมปากรู้สึกเจ็บจนต้องยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตนเอง “ถ้าเจ้ากังวลใจที่จะไปกับเรา ก็นำคนของเจ้าไปด้วยเถิด แต่อย่าคิดว่าเจ้าจะได้ไปเที่ยวอย่างสนุกสนานเพียงลำพัง!”‘สนุกสนานเพียงลำพัง!’นี่เขารู้ได้ไงว่าเธอจะไปไหน! เขารู้ได้ยังไงว่าการที่มีเขาอยู่คือการทำลายความสุขของเธอ! อารยาพยายามสงบสติอารมณ์ของตนเอง เมื่อก่อนตอนที่ท

“เอ่อ...จะเรียกอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” อารยายิ้มแหย “แล้วองค์จัสมินละเพะคะ” “บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้พูดแบบเป็นกันเอง” จัสมินหัวเราะ “ฉันมาซื้อหนังสือไปเตรียมตัวสอน อย่าบอกใครว่าฉันเห่อนะคะ” เธอยิ้มให้อย่างเป็นกันเอง ราเฟย์ส่ายหน้าที่ได้ยินน้องสาวพูดออกมา พลันสายตาเขาเหลือบไปเห็นที่มุมหนึ่งของร้าน เพียงเขาสบตากับฝ่ายตรงข้าม ร่างอ้วนเตี้ยก็สะดุ้งและลุกขึ้นเดินมาทางเขา “ไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะมาถึงที่นี่พระเจ้าข้า” “อย่ามากพิธีเลยเสด็จอา” ราเฟย์ลุกขึ้นยืนและทักทาย “นี่หลานจัสมินซินะไม่เจอกันหลายปี ตอนนั้นเจ้ายังตัวเล็กนิดเดียว” ชายร่างเตี้ยอ้วนทักพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรนัก “แต่หม่อมฉันจำเสด็จอานาวาทได้เป็นอย่างดีเพคะ” จัสมินลุกขึ้นและย่ออย่างงดงามราวกับเธอเองก็ถูกฝึกสอนมาให้เป็นกุลสตรีที่เหมาะสมกับเป็นเชื้อพระวงค์ แต่ทำให้อารยาลุกขึ้นและทำตาม นาวาทมองร่างบอบบางสมส่วนของอารยาแล้วรู้สึกน้ำลายสอนาน ๆ จะมีหญิงสาวชาวเอเชียมาให้ยลโฉม แต่เมื่อเห็นว่ามากับราเฟย์เขาจึงต้องพยายามเก็บอารมณ์ของตัวเอง“ได้ข่าวว่ากล

“มันไม่มีแอร์เย็นๆ แถมร้อนอีกต่างหาก” จัสมินอดแขวะไม่ได้ “ร้อนจริงดังที่องค์หญิงกล่าว แต่กระหม่อนก็มีความสุขมากพระเจ้าข้า” น้ำเสียงและแววตาที่จริงใจของกีวอนทำให้จัสมินไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงอะไรออกมาอีก “คุณอารยาอยากไปไหนอีกหรือเปล่าครับ” คานันถามขึ้นบ้าง“อยากเห็นทะเลทรายนะคะ” เธอหัวเราะออกมา “คงต้องเป็นคราวหน้าแล้วละ” จัสมินดื่มชามะนาวจนหมดแล้ว “แต่จะไปเที่ยวทะเลทรายต้องมีคนนำทางที่ชำนาญ ใช่ไหมคานัน”“ถูกต้องแล้วพระเจ้าข้า แต่ไกด์ที่เชียวชาญทะเลทรายที่สุดก็คือองค์รัชทายาทแห่งบาฮาเนียพระเจ้าข้า” “โอ้ว! ถ้ารอพี่ราเฟย์พาไปเที่ยว ชาติหน้าจะได้ไปหรือเปล่าก็ไม่รู้”จัสมินเบ้ปาก แล้วดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ “สงสัยวันนี้เราต้องกลับกันแล้ว ขอบใจพวกคุณทั้งสองมากนะค่ะ คราวหน้าคงได้ใช้บริการอีก” “ตามพระประสงค์ขององค์หญิงพระเจ้าข้า” คานันเอ่ยแล้วเดินนำทั้งสองสาวกลับมาที่รถโดยมีกีวอนคุมท้าย แต่ก็เป็นบอร์ดี้การ์ดที่ดูน่าสงสารที่สุดเพราะมือทั้งสองข้างหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง ถ้ามีเหตุร้ายขึ้นมาก็ไม่รู้จะคว้าปืนได้ทันหรือเปล่า!.ราเฟย์ปรายตามองข้อมือของคานันขณะที่กำลังรินน้ำชาใส่ถ้วยกาแฟให้เ

ขาทั้งสองแทบหมดแรงทรงตัว เขามองร่างอวบอิ่มทุกสัดส่วนที่เคยคลอเคลียด้วยหัวใจที่ปวดร้าว มันคือเรื่องจริงและเป็นความจริงที่เขาต้องรับรู้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และไม่สามารถโกรธเกลียดผู้เป็นพ่อได้แม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่ท่านพ่อทำไปแสดงให้เห็นถึงจิตใจที่แท้จริงของผู้หญิงที่เขารัก และบัดนี้เธอกลายเป็นแค่ ‘คนเคยรัก’ สำหรับเขา แอนเดรียไม่ได้ขึ้นเป็นพระชายาอย่างที่ต้องการ หญิงสาวที่เคยอ่อนหวานน่ารักในอ้อมกอดเขา กลายเป็นหญิงเกรียวกราดเจ้าอารมณ์ ถลุงเงินไปกับการซื้อเสื้อผ้าและเพชรพลอยนานา รวมถึงสูญเงินในบ่อนคาสิโนอย่างที่เขาไม่เคยคาดคิด การที่แอนเดรียใช้เงินมากมายฟุมเฟือยนั้นไม่ใช่เรื่องที่เขาปวดใจ แต่การที่เห็นนิสัยคนเคยรักเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงคือสิ่งที่เขาเจ็บปวด หากคืนนั้น... แอนเดรียกลับมาเป็นแอนเดรียคนเดิมที่อ่อนโยนและแสนดีกับเขา บางทีเขาอาจไม่สนใจว่าเธอเธอเคยนอนอยู่บนเตียงนั้น ทว่าเธอกลักลายเป็นแอนเดรียที่เขาไม่รู้จัก เธอกลับยั่วยวนเขา พยายามเชื้อไฟแต่สิ่งที่เธอทำไปยิ่งทำให้ถ่านในใจดับมอดไม่เหลือซากเถ้าธุลีใดๆ หลังจากนั้นเพียงปีเศษหลังจากถูกกษัตริย์ฮัสซันเมินเชยและเขาเองก็

“หม่อมฉันไปหาองค์หญิงจัสมิน แล้ว...แล้วเอ่อ ได้นิทานพื้นบ้านมาอ่าน” เธอยื่นกระดาษชุดนั้นให้เขาดูว่าเธอพูดจริง เจ้าของดวงตาสีฟ้าเข้มหรี่ตามองก่อนขึ้นมองใบหน้าหวานที่ชวนหลงใหลปลายนิ้วมือที่สัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจแต่กลับสร้างความรู้สึกแปลกประหลาดให้กับอารยา มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย แม้ว่าเธอจะทำงานเป็นนักกายภาพบำบัดเคยถูกเนื้อต้องตัวคนไข้ชายหญิงมานักต่อนัก แต่ทำไม...แค่ปลายนิ้วมือที่สัมผัสกันกลับสร้างความรู้สึกร้อนผ่าวที่ท้องน้อยจนทำให้เธอรู้สึกร้อนไปถึงแก้มเนียน หรือเพราะแสงนวลของดวงจันทร์ที่ทำให้เธอมองเห็นแววตาของเขาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน‘หรือเขาวางแผนจะมาแกล้งเธออีก’“ชอบอ่านหนังสือเหรอ” เขาถามเหมือนไม่ต้องการคำตอบ แต่เดินอ้อมมานั่งที่เก้าอี้ที่เมื่อครู่หญิงสาวเพิ่งนั่ง“ค่ะ” ‘ถ้าไม่ชอบคงไม่หลงเข้าไปห้องหนังสือของคุณหรอก!’ อารยาพยายามสงบปากสงบคำเวลาอยู่กับคนที่ไม่อาจเดาความรู้สึกคนนี้ แต่เพราะแสงจันทร์ที่สว่างไสวหรือเพราะแสงจากหลอดไฟในศาลาก็ไม่รู้ อารยาเห็นริ้วรอยความเหนื่อยอ่อนเต็มใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่าย เหนือริมฝีปากมีหนวดเคราบางๆ ขึ้นปกคลุม คงเพราะต้องดูแลงานต่