All Chapters of คู่ซี้ทะลุมิติมาเป็นเมียผัวโบ้: Chapter 11 - Chapter 20

บัดนี้ ณ ลานเรือนหลังยามนี้คงเหลือเพียงสตรีสี่คน หยางหมิงจูหันไปสั่งคนของตนเอง“ชุ่ยชุ่ย...เอาเผือกที่ลอกเปลือกแล้วไปบดให้ละเอียด ข้ามีธุระจะเจรจากับเว่ยฮูหยินตามลำพัง""ซิ่วซิ่ว... เจ้าก็ไปช่วยนางทำงานเล็กๆ น้อยเถอะข้ามีเรื่องสำคัญต้องพูดคุยกับพระชายา"เจียงเฟยเย่วสั่งสำทับอีกคน สองสาวใช้รับคำสั่ง แม้จะไม่ถูกชะตากันเพราะเรื่องของเจ้านาย ทว่ายามนี้จำใจต้องพากันเดินออกไปช่วยกันทำงาน ครั้นเมื่อลับตาคน หยางหมิงจูก็เดินนำเจียงเฟยเย่วเข้ามาในเรือนนอน ร่างระหงทรุดกายลงนั่งบนตั่งเตียงก่อนจะเปิดประเด็น"เจ้าคือเจียงเฟยเย่ว""เพคะ... เป็นหม่อมฉันเอง""เหตุใด... ข้าถึงได้รู้สึกคุ้นเคยเจ้านัก""หม่อมฉันคงหน้าโหลมั้งเพคะ"คำตอบกวนประสาทนั้นทำเอาหยางหมิงจูสะอึก นางเด้งตัวลุกพรวดขยับมานั่งคุกเข่าจ้องหน้าเจียงเฟยเย่วตาเขม็ง ก่อนจะเอ่ยบางอย่างขึ้นมาเสียงสั่น"ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่..."ทว่ายังไม่ทันที่นางจะต่อประโยคให้จบ เจียงเฟยเย่วก็โพล่งสวนขึ้นมา"ไข่หนึ่งใบสามบาทห้าสิบ!"เอมี่ในร่างหยางหมิงจูอยากเช็คให้ชัวร์ว่าคนตรงหน้าคือคนที่เธอกำลังคิดว่าใช่แน่ๆ จึงเอ่ยต่อ"ไฮ แอม เอมี่ แอม ฟอร์ม ไทยแลนด์ วอท ยัวร์

ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปในเรือนทิ้งซิ่วซิ่วเอาไว้กับองครักษ์ของตน หวังเสี่ยวไช่ที่ปกติไม่เคยสนใจสตรีก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ส่วนซิ่วซิ่วที่กำลังถูกหิ้วก็เอ่ยออกมา เพราะนางถูกคอเสื้อรัดลำคอเอาไว้"ท่าน...จะให้ข้าขาดใจตายหรือไง แค่กๆๆ""อ้อ แม่นางน้อยซิ่วซิ่วข้าขออภัยด้วย"หวังเสี่ยวไช่ปล่อยคอเสื้อทันที ซิ่วซิ่วลงมานั่งก้นจ้ำเบ้า ตุ๊บ!! มือบางคลำบั้นท้ายเอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย"โอ๊ย.....เบามือเป็นไหม ทะนุถนอมผู้หญิงน่ะรู้จักไหม มือหยาบจริงๆ ชาตินี้ขอให้หาเมียไม่ได้""ถ้าหาไม่ได้ งั้นข้าแต่งกับเจ้าก็ได้ พวกเราจะได้ไม่ต้องไปไหน อยู่ที่นี่ด้วยกัน""หวังเสี่ยวไช่ ท่านคิดง่ายเกินไปหรือเปล่า ท่านคิดว่าข้าจะอยากแต่งกับท่านหรือ ข้าจะเอาท่านหรืออย่างไร""ข้าก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆเจ้าก็น่าจะไม่มีใครเอานะ หรือว่าเจ้ามีคนเอาแล้ว""กรี๊ด ไอ้องครักษ์บ้า นั่นปากหรือที่พูดออกมา หน้ายังกับแป้งบูดค้างคืนใครจะเอาท่าน ไปตายซะ""ซิ่วซิ่ว เจ้าจะนอนตรงนี้หรือไม่ ข้าง่วงแล้วจะกลับเรือน"ซิ่วซิ่วอ่อนใจ เปลี่ยนเรื่องไวกว่าพลิกหน้าหนังสืออีก แถมเอ่ยหน้าตายอีกด้วย เจ้านายกับลูกน้องช่างไม่ต่างกันเลย

หยางหมิงจูเขียนจดหมายนัดเจียงเฟยเย่วออกไปตลาดวันมะรืน นางแขวนเอาไว้ตรงกิ่งไม้ที่ยื่นหากัน ส่วนหย่งฉีไม่รับรู้เพราะว่าทั้งสองคนไม่ถูกกันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เขาจึงไม่ใส่ใจ แค่เห็นใจพระชายาที่คงอยากขึ้นไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เพราะท่านอ๋องสั่งให้นางห้ามออกจากจวนหลังเกิดเรื่องตกน้ำฝนยังคงตกอยู่ แต่ในห้องหยางหมิงจูที่นอนหลับอยู่ไม่รู้ว่ามีใครบางคนนั่งมองนางอยู่ เขากำลังพิจารณานางใหม่ แต่งงานกับนางมาสองเดือนเจอหน้านางแค่วันที่นางวางยาเขาและมีสัมพันธ์กัน นับแต่วันนั้นเขาก็ไม่อยากเห็นหน้านางอีก กระทั่งนางตกน้ำแล้วฟื้นขึ้นมา ดูเหมือนนางจะรังเกียจเขาจนออกนอกหน้า แต่นางก็ไม่มีท่าทางมีใจกับเว่ยจื่อชวนเช่นกัน เรื่องที่นางชอบท่านราชครูเว่ยเป็นเรื่องจริงหรือข่าวลือหยางหมิงจูที่หลับอยู่ด้วยความที่เป็นคนขี้ละเมอก็ลุกขึ้นมานั่งหัวเราะทันที อารมณ์ค้างเติ้งอยู่แล้วจากการที่อดอาหาร ดีที่เพื่อนรักเอาขนมมาฝาก คำพูดมากมายออกจากปากน้อยๆ"ฮ่าๆๆ ไอ้หน้าศพพันปี ไอ้ศพไม่เน่าไม่เปื่อยเว่ยจื่อชวน ใครๆบอกว่าข้าชอบเจ้า ข้าว่าเจ้าเหมาะกับไอ้อ๋องประสาทนั่นมากกว่า ฮ่าๆๆ เจ้าสองคนน่าจะเป็นผัวเมียกั

ส่วนเจียงเฟยเย่วตื่นแล้ว นางขึ้นมานอนบนเตียงได้ยังไง ไอ้คนแซ่เว่ยใจกล้านักนะก่อนจะบอกกับซิ่วซิ่ว"วันนี้เราจะไปจวนเจียง เอาแค่ข้าวของที่ต้องไปคารวะท่านย่ากับขนมที่จะไปฝากซินซินก็พอ"ซิ่วซิ่วหน้าเศร้าเมื่อเอ่ยถึงเจียงเฟยซิน คุณหนูห้าก็น่าสงสาร อนุเฉียวจากไปได้ปีกว่าแล้ว นายท่านไม่ใส่ใจถูกบุตรอนุด้วยกันรังแกไม่น้อย หากไม่ได้ฮูหยินผู้เฒ่าคอยอุ้มชูคงมีชีวิตไม่ต่างจากสาวใช้ แม้แต่สาวใช้สักคนฮูหยินใหญ่ยังไม่มอบให้นาง ส่วนตัวนางนั้นฮูหยินผู้เฒ่ามอบนางให้คุณหนูใหญ่ด้วยตนเอง นางจึงอยู่สูงกว่าสาวใช้คนอื่นในจวน ซิ่วซิ่วเอ่ยอย่ากังวล"คุณหนูห้าลำบากไม่น้อย ได้ยินว่าคุณหนูรองเจียงเฟยเฟยจะแต่งงานกับเฉินหลงเทียนคุณชายใหญ่สกุลเฉินเจ้าค่ะ ถึงเวลานั้นคงอวดอ้างหนักกว่าเดิม และคุณหนูห้าคงถูกนางดูหมิ่นอีก""มิใช่เจ้าบอกว่านางอยากได้พี่เขยอย่างเว่ยจื่อชวนหรอกหรือ""ตอนนี้เฉินหลงเทียนได้เลื่อนขึ้นเป็นหัวหน้าองครักเสื้อแพรแล้ว ตำแหน่งตำกว่าท่านราชครูก็จริงแต่บิดาเป็นถึงเสนาบดี ฮูหยินคงคำนวณไว้ในใจแล้ว หากให้แต่งเข้ามาจวนเว่ย ฮุหยินผู้เฒ่าจะยอมหรือเจ้าคะ หน้าตาจวนเจียงจะเอาไปไว้ที่ไหน

เจียงเฟยเย่วลากลับ นางไม่ได้ไปเรือนกลาง บิดากลับมาจากการประชุมนางก็ไม่ได้ไปทักทาย เลี้ยงลูกคนอื่นอุ้มชูมานานปี รักอย่างหมดใจแต่ข้ากลับพี่ใหญ่ท่านกลับไม่ใส่ใจ ท่านพ่อสักวันท่านจะเสียใจเจียงเฟยเย่วกลับจวนเว่ยทันทีไม่รั้งอยู่นาน หากอยากให้ฮูหยินผู้เฒ่าสงสัยและเริ่มสืบหาความจริงนางไม่ควรจงใจหรือตั้งใจจนเกินไป พูดลอยแบบนี้ดีแล้ว หญิงสาวนั่งกินขนมอย่างสบายใจ"เจียงเฉิงนะเจียงเฉิง ลูกชายลูกสาวเจ้าDNAของเจียงโม่ชัดขนาดนั้นยังจะหาข้อพิสูจน์อะไรอีก ฮูหยินเจียงบอกข้าอัปลักษณ์ เจียงเฉิงหล่อเหลาเพียงนั้น จนเจ้ากับน้องสาวยอมแต่งให้เขาพร้อมกัน หากข้าไม่งามใครจะงามช่างพูดออกมาได้นะเจียงฮูหยิน หึๆๆ"ซิ่วซิ่วไม่เข้าใจว่าคุณหนูพูดอะไร อะไรคือDNA แล้วเหตุใดเรียกชื่อนายท่านไม่เรียกท่านพ่อกันเล่า นับวันคำพูดคุณหนูช่างเข้าใจยากยิ่งนัก เจียงเฟยเย่วเห็นว่าเพิ่งยามเว่ยไปรับหยางหมิงจูออกมาเที่ยวดีกว่า ทางด้านมู่หรงเยี่ยนวันนี้เขาแทบจะมุดดินหนีสายตาบรรดาขุนนางในท้องพระโรงจริงๆ ใบหน้าเขาลายเป็นทางยาว แม่ตัวดีนั่นข่วนหน้าเขาเสียเลือดซิบ ผมหลุดไปหลายเส้น ต่อไปเข้าหานางต้องระวังตัว เว่ยจื่อ