Todos los capítulos de คู่ซี้ทะลุมิติมาเป็นเมียผัวโบ้: Capítulo 21 - Capítulo 30

ส่วนเฉินโหรวโหรวยืนค้างเติ้งเว่ยจื่อชวนกับมูู่หรงเยี่ยนเดินไปหาเจียงเฟยเย่วกับหยางหมิงจูทิ้งนางที่จะเป็นลมให้ยืนอยู่ตรงนั้น พี่ชายก็มองตามเจียงเฟยซินไป นี่ไม่ใช่อย่างที่นางคิดไว้นี่ เจียงเฟยเย่วให้น้องสาวขึ้นรถม้ากลับไปก่อน เจียงเฟยซินจึงพยักหน้า หวังเสี่ยวไช่กับซิ่วซิ่วไปส่งคุณหนูห้าทางนี้ก็ฟาดฟันกันทางสายตา“ขอโทษคุณชายและคุณหนูเฉินเสียแล้วกลับจวน”มู่หรงเยี่ยนเอ่ยขึ้นเว่ยจื่อชวนเองก็บังคับคนของตน “เจ้าขอโทษโหรวโหรวเสียแล้วกลับจวน เจียงเฟยเย่ว”“เราสองคนไม่ได้ทำเหตุใดไม่เปิดตากว้างๆ แล้วมองดู”“เถียงไปก็ไม่ชนะหรอก มันคือซิกเนเจอร์คนเป็นอ๋องกับขุนนางใหญ่น่ะเว่ยฮูหยิน”“แล้วซิกเนเจอร์มันคืออะไรหรือเพคะพระชายา”“คือตัวตนของคนเป็นอ๋องหรือขุนนางหนุ่มอันดับแรกหน้าตาดี”มู่หรงเยี่ยนและเว่ยจือห่าวกระแอมเล็กน้อยเมื่อถูกชมซึ่งหน้า“นอกจากหน้าตาดีมีอีกอย่างสำคัญมากท่านรู้หรือไม่”“มันคืออะไรหรือเพคะพระชายา”“ที่สำคัญนอกจากหน้าตาดีคือต้องโง่ด้วย และไม่ใช่โง่ธรรมดาต้องโง่มากโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงทำทรงฉลาดทุกเรื่อง แต่ฉลาดเรื่องโง่ๆ น่ะ”ประโยคต่อมากลับทำทั้งคู่คว้าร่างบางพาดบ่าแล้วเดินย

หยางหมิงจูซื้อแป้งสาลีมากับแป้งหมี่ และซื้อเนื้อหมูติดมันมาด้วยสองนายบ่าวนำกระดูกหมูมาตั้งเคี่ยวจากนั้นหยางหมิงจูก็นวดแป้งเพื่อเตรียมทำบะหมี่ นางตอกไข่ลงไปด้วยทำบะหมี่ไข่ และยังทำแป้งห่อเกี้ยวเพิ่มอีก หลังจากพักแป้งดีแล้ว จึงมาสับหมูถูกนางสับรวมกับมันหมูเพื่อให้มีความนุ่ม เติมน้ำมันงาครึ่งช้อน ใส่เกลือเล็กน้อย หั่นต้นหอมป่าที่ถอนมาได้จากข้างกำแพงใส่ลงไป แป้งเริ่มฟูได้ที่ก็เอามาแผ่บางๆใส่ไส้หมู่สับที่ผสมเอาไว้ หยางหมิงจูมือเติบเป็นปกติ ห่อไปห่อมาก็ได้เกี้ยวร้อยกว่าตัว บะหมี่ไข่สามสิบกว่าก้อน เดี๋ยวให้ชุ่ยชุ่ยเ้อาไปให้เจียงเฟยเย่วดีกว่า แบบที่ยังไม่ลวกให้ไปทำกินเอง น้ำแกงกระดูกหมูส่งกลิ่นหอมไปไกล หยางหมิงจูยกลงและเจียวกระเทียม ปากก็สั่งงานไปด้วย"ชุ่ยชุ่ยเจ้าเอาตะกร้าที่ปิดผ้าไปจวนเว่ยหน่อย เอาไปให้พระชายาน่ะ""พะ เพคะ พระชายา"ชุ่ยชุ่ยกำลังสับสน เหตุใดทั้งสองคนดูสนิทกันยิ่งนัก ปกติเจอหน้ามักจะเถียงกัน ที่ทุกคนไม่รู้คือร่างเดิมของทั้งสองคนมีนิสัยคล้ายกัน ก่อนหน้าไม่รู้จักกัน หลังจากเกิดเรื่องปีนเตียงทั้งสองคนกลายเป็นเป้าถูกคนนินทา เมื่อมาเจอหน้ากั

แต่ผู้หญิงบ้านี่กลับไม่สำนึกบุญคุณเขาสักนิด ตีมึนปากกล้าด่าเขาไม่ซ้ำคำ ไม่รู้ไปสรรหาวาจาร้ายกาจมาจากที่ใด นางเติบโตที่ชนบทก็จริงแต่หยางหมิงบvกว่า ปู่กับย่าบุญธรรมนางนั้นเป็นบัณฑิตเก่า บัณฑิตเช่นไรสอนคนออกมาเป็นเช่นนี้ได้กัน เขาเหนื่อยจะเถียงด้วยจึงยื่นกระดาษให้นาง เอ่ยสั้นๆ"ให้เจ้าชดเชยย้อนหลังด้วย"หยางหมิงจูยื่นมือไปรับมาก็ตาโตเมื่อเห็นสิ่งที่กระดาษเขียนเอาไว้ มันคือตั๋วเงินสองพันตำลึง"สองพันตำลึง....พระทัยกว้างยิ่งนัก แต่อย่าบอกนะเพคะว่ารวมกับค่าเสื้อผ้าที่จะซื้อวันนี้กับค่าตัวออกงาน เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นหมู่ฉันรู้สึกขาดทุน""เจ้าหน้าเงินเสียจริงๆนะ อีกอย่างออกนอกจวนมากับข้าเครื่องประดับสักชิ้นเจ้าไม่คิดจะสวมหรือ"แม้ปากจะตำหนิ แต่ในสายตาเขายามที่นางไม่แต่งแต้มนางงามมากนัก ส่วนหยางหมิงจูชี้ไปที่ปิ่นเงินเอ่ยถามเขา"ปิ่นเงินเล่มนี้ไม่สวยหรือเพคะ นี่เป็นสิ่งที่ท่านปู่กับท่านย่าอุตส่าห์เก็บเงินซื้อให้เชียว""ท่านย่ากับท่านปู่บุญธรรมของเจ้าคงรักเจ้ามาก""ท่านย่ากับท่านปู่บุญธรรม?"หยางหมิงจูทวนคำ ดูเหมือนตาแก่หยางกับท่านแม่แสนดีจะโกหกว่านางคือบุตรสาวที่ฝากคน

ชุ่ยชุ่ยไม่เข้าใจแต่ก็พยักหน้า ส่วนคนที่ยืนฟังนั้นหน้าแดงจนคล้ำ หย่งฉีกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะเอ่ยให้คนข้างในรู้ตัว" พระชายาท่านอ๋องทรงรับสั่งให้หา พระนางออกมาหน่อยเถอะพ่ะย่ะค่ะ"หยางหมิงจูกลอกตามองบนก่อนจะตะโกนกลับไป"รู้แล้ว รอก่อนยังไม่ว่าง"ฮั่วหย่งฉี"............." สีหน้าองครักษ์หนุ่มดูไม่ดีเลยสักนิดมู่หรงเยียนกำมือแน่น ชุ่ยชุ่ยออกมารับหน้า เขาส่งสายตาให้คนของตน ฮั่วหย่งฉีเดินไปหาชุ่ยชุ่ยก่อนจะจูงมือนางให้ตามไป ส่วนร่างสูงเดินเข้าข้างใน นางไม่ได้สนใจเขาจริงๆ ในมือกำลังตัดเศษผ้าเย็บติดชุดอยู่ หยางหมิงจูคิดว่าเป็นชุ่ยชุ่ยกลับเข้ามาจึงเอ่ยโดยไม่เงยหน้า"เพิ่งจะแยกกันไม่ถึงชั่วยามจะคิดถึงอะไรกันนักกันหนา โหยหาความอบอุ่นเหรอ พ่อไม่รักแม่ไม่รักหรือไง ส่งเข้าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าซะหรอก เรียกร้องความสนใจจัง""............"ไม่มีเสียงตอบจากชุ่ยชุ่ยหยางหมิงจูรู้สึกผิดปกติจึงละสายตาจากชุดที่กำลังทำ นางเงยหน้าขึ้นก็เจอกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้สายตาแทบจะเผานางเป็นจุณ มือบางยกขึ้นจับปอยผมทัดหูแก้เขิน มาตอนไหนเนี่ยได้ยินอะไรไปบ้างวะ ก่อนจะลุกขึ้นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอา

สี่สาวเดินกลับเข้าเรือนหลัง ส่วนวาจาที่หยางหมิงจูกล่าวแน่นอนยามนี้กระจายไปไกลจนถึงเขตพระราชฐานด้านในแล้ว สตรีที่อยู่ในชุดสีม่วงทองยกจอกน้ำชาขึ้นมาจิบ ควันที่ลอยกรุ่นยังไม่เดือดเท่าอารมณ์นางในยามนี้เลย"ข่าวลือเรื่องนี้มาจากที่ใดหรือหลิวหมัวมัว""ทูลไทเฮา เป็นพระชายาฉินอ๋องที่ประกาศออกมาเพคะ""นางช่างกล้านัก เยี่ยนเอ๋อร์ไม่รู้จักควบคุมคนของตนหรืออย่างไร ในงานเลี้ยงพรุ่งนี้ไม่ต้องให้นางมา ไปทูลฉินอ๋องตามนี้""เพคะไทเฮา"หญิงชราที่รับใช้ได้แต่ก้มหน้าลงรับคำสั่ง ได้ยินว่าพระชายาฉินอ๋องคนนี้ทั้งหยาบคายทั้งอัปลักษณ์ พระชายาที่ไร้งานแต่งไร้สินเดิม อีกไม่นานก็คงจะถูกหย่า แทนที่จะทำตัวให้โปรดปรานกับเลือกเป็นศัตรูกับฉินอ๋อง นางช่างโง่ยิ่งนัก"ด้านวังหลวงเป็นเช่นไรหยางหมิงจูไม่รู้ แต่ยามนี้นางนั่งดื่มกับเจียงเฟยเย่วพูดคุยกัน กระทั่งเริ่มกรึ่มๆได้ที่หางหมิงจูจึงเอ่ยถามขึ้นมา"ทำไมเจียงโหร่วเยียนถึงเกลียดเจ้านัก เจ้าคือลูกแท้ๆนางนะ""เอิ๊กกก.......เพราะหม่อมฉันเป็นลูกสาวตาแก่เจียงงงงงงงงง"หยางหมิงจูยกจอกสุราขึ้นมาดื่ม ก่อนจะกัดน่องไก่ตาม เมื่อเคี้ยวหมดปากก็กลับมาที่คำถามเดิม