บททั้งหมดของ Huli na ang Lahat, Mr. CEO: บทที่ 181 - บทที่ 190

Bumalik si Alyanna sa bahay ng magulang upang dalawin ang kanyang ina.Isang kasambahay ang nagbukas ng pinto. Bago pa siya makapagtanong, narinig niya ang boses ng kanyang ina mula sa loob.“Sino iyan?”Lumabas si Eloisa sa sala. Nang makita niya si Alyanna, bahagya siyang natigilan.“Alyanna?”Matapos bumalik sa kanyang trabaho ang kasambahay, inalalayan ni Alyanna ang kanyang ina papunta sa sofa at saka ito pinaupo.“Ma, may nag-aalaga ba sa inyo nitong mga nakaraang araw?”“Huwag kang mag-alala. Hindi naman niya ako pinabayaan.”Kalmadong umupo si Eloisa. Maayos nga ang mga naging plano ni Paolo para sa kanyang pangangalaga.Ngunit kahit gaano pa niya ito kaayos na asikasuhin, hindi niya ito pasasalamatan.May naalala siya at sumulyap sa kusina bago hinawakan ang kamay ni Alyanna at mahina itong tinanong,“Talaga bang aalis na tayo sa Maynila? Puwede bang isama ang kapatid mo?”Tumango si Alyanna.“Naayos ko na po ang lahat. Nakahanap na rin ako ng bahay.”Tumingin si Eloisa sa mal

Makalipas ang dalawang araw.Paglabas ni Alyanna mula sa surgical building ng ospital, agad niyang nakita si Dr. John na paikot-ikot sa tabi ng revolving door. Ang mga taong pumapasok at lumalabas ay patuloy na dumaraan sa kanyang tabi.Lumapit siya rito.“Kuya John?”Lumingon si Dr. John sa kanya at bahagyang ngumiti. “Ikaw pala.”“Bakit ka nakatayo rito?”Iniwas niya ang tingin nito. “May hinihintay ako.”Ang totoo, pumunta siya roon para hanapin siya. Hindi lang niya alam kung anong dahilan ang dapat niyang gamitin. Nag-aalala rin siya na baka pinansin ni Alyanna ang mga sinabi ni Paolo at ayaw na nitong makipagkita sa kanya.Biglang naunawaan ni Alyanna ang sinabi niya. Pagkatapos ay pabirong sinabi, “Libre namang umupo sa lobby. Puwede kang doon maghintay.”“Hindi ako mapakali ngayon.”Napunta ang tingin niya sa tiyan ni Alyanna, ngunit hindi niya iyon matagal na tinitigan.“Kumusta na si Tita?”Tumango siya. “Mabuti naman.”“Tungkol sa nangyari noong nakaraan…”Tinitigan siya ni

Minasahe ni Paolo ang tulay ng kanyang ilong, habang bahagyang may bakas sa mukha niya ang pagkainis.Noon, kapag naaagrabyado si Cristina, umiiyak siya, at sa mga panahong iyon ay lumalambot ang puso niya at naaawa sa kanya. Ngunit ngayon, ang babaeng iyak nang iyak sa kung anu-anong pagkakataon ay lalo lamang nakapagpapainis sa kanya.Nang mapansin ni Cristina na wala talagang balak na aliwin siya ni Paolo, unti-unti siyang tumigil sa pag-iyak.Dinala ni Ate Rose ang dalawang kasambahay na siyang nakatalaga sa pag-aalaga kay CJ. Pareho silang nanginginig at hindi nangahas na itaas ang kanilang mga ulo. Hindi nila nagampanan nang maayos ang kanilang tungkulin at nasangkot pa sa ganitong insidente. Siguradong mawawala sa kanila ang trabaho.Tumingin si Paolo sa dalawa.“Bakit siya napunta sa tabi ng pool? Nasaan kayo noon?”Nanginginig ang isang kasambahay bago maingat na nag-angat ng ulo.“Mag-isa po siya palagi at nasa bakuran nitong mga nakaraang araw. Ayaw rin niyang sumunod kami s

“Kung ganoon, kailangan kitang pasalamatan.”Ngumiti si Alyanna.“Kung hindi dahil sa pagtulak mo sa mga pangyayari, paano ako makakabalik sa trabaho?”Nagkunwaring hindi naiintindihan ni Cristina.“Ano ang ibig sabihin ni Dr. Alyanna?”Lumapit si Alyanna kay Cristina at yumuko nang bahagya palapit sa kanya. Sa boses na silang dalawa lamang ang makakarinig, sinabi niya,“Hindi ako buntis, kaya wala ring tinatawag na pagkalaglag. Nabigo ka ba?”Natigilan si Cristina. Unti-unting nanigas ang ngiti sa kanyang mukha.Bago pa man siya makapag-react, tumingin si Alyanna kay Dr. John.“Kuya John, mauuna na ako sa department.”Tumango si Dr. John at pinanood si Alyanna hanggang sa makapasok ito sa elevator.Nagpapagaling pa ang kanang braso ni Alyanna, kaya hindi pa niya kayang humawak ng scalpel. Dahil dito, pansamantalang ipinahinto ng direktor ng ospital ang lahat ng naka-iskedyul niyang operasyon at ginawa na lamang siyang responsable sa mga konsultasyon bago ang operasyon.Pinakiusapan ni

Naaawa ba talaga siya sa kanya?Noong araw, hindi man lang nangahas si Alyanna na isipin na darating ang panahon na maaawa sa kanya si Paolo.Bahagyang gumalaw ang kanyang mga pilikmata, ngunit nanatiling kalmado ang kanyang mga mata.“Kapag nadapa ka rin nang isang beses, malalaman mo kung masakit o hindi.”Napatawa siya.“Nakikipagtalo ka na ba sa akin?”Nanahimik si Alyanna.Inilayo siya ni Paolo at inilagay ang kamay sa kanyang baywang na halos kasya lamang sa isang palad.“Hindi kita gagalawin. Mag-ingat ka na lang habang naliligo para huwag kang madulas.”Patuloy na nakatalikod si Alyanna sa kanya. Wala sa sarili siyang tumango.Pagkalabas ni Paolo, para bang isang malaking bigat ang nawala sa kanyang dibdib. Sa wakas ay nakapag-relax din siya.Lumingon siya at tiningnan ang cotton na pangpigil ng dugo na nakadikit pa sa kanyang braso. Hawak pa rin ng kanyang palad ang tape na ginamit niya sa pagturok.Kung pinilit siya nito kanina, siguradong matutuklasan nito ang lahat…Kinabuk