Semua Bab ทะลุมิติเป็นเพศเมียไร้ค่า เก็บสามีอสูร SSS: Bab 271 - Bab 280

เดิมทีเจียงถิงก็อึดอัดใจอยู่แล้วที่ต้องแยกจากกันอีกครั้งแต่พอเห็นเธอซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์ ความหงุดหงิดกลับลดลงไปไม่น้อย“ฉันจะรีบกลับมา” เขาปลอบเธอเสียงเบาเจียงจือเซี่ยตอบรับเสียงอู้อี้อย่างหงอย ๆ “พี่ระวังตัวด้วยนะ”การทำสงครามเป็นเรื่องใหญ่ เธอจะเอาแต่ใจในเรื่องนี้ได้ยังไงกันเจียงถิงไม่ตอบ นิ้วมือลูบแผ่นหลังของเธอเบา ๆ แต่ในใจกำลังคิดถึงอีกเรื่องหนึ่งลู่เจวี๋ยเป็นระดับ SS แล้ว หากผ่านศึกหนักอีกสักไม่กี่ครั้ง ก็จะสามารถรับผิดชอบภารกิจได้ด้วยตัวเองอย่างเต็มตัวต้องรีบผลักดันเขาขึ้นไป ต่อไปถ้ามีเรื่องแบบนี้ก็โยนให้เขาจัดการแทนแบบนี้เขาจะได้มีเวลาอยู่กับเจียงจือเซี่ยดี ๆ แถมยังส่งเจ้าลูกหมาป่าคนโปรดนั่นไปให้พ้นทางได้ด้วยยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวพอดีหลังคิดแผนเสร็จ เขาก็ก้มหน้าหมายจะขอจูบสักครั้ง เพื่อชดเชยความอัดอั้นที่เปิดเผยชาติกำเนิดไม่ได้ จนต้องคอยวางแผนเล่นงานตัวจริงเหมือนตัวเองเป็นคนรักลับ ๆจู่ ๆ แววตาของเขาก็ขรึมลงเขาเงยหน้าขึ้นทันที จ้องเขม็งไปนอกหน้าต่าง “ไสหัวออกมา!”พลังจิตแผ่ออกไปในพริบตา แฝงแรงโจมตีพุ่งตรงเข้าใส่กลิ่นอายที่แผ่ออกมา

มู่หัวเย่ไม่ได้แปลกใจ ราวกับรู้อยู่แล้วว่าจะถูกปฏิเสธเขาหุบยิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างหาได้ยาก“เกล็ดประจำชีวิตของผมหายไป ทำให้พลังอ่อนกว่าช่วงสูงสุดอยู่ระดับหนึ่ง เจียงเหลียนอันตรายแค่ไหนคุณก็รู้ ถ้าพลังของผมฟื้นกลับมา ก็มีแต่จะเป็นผลดีกับคุณ ในเมื่อเราจะร่วมมือกัน ก็อย่าปิดบังกันเลย คุณว่าไหม องค์หญิง?”เจียงจือเซี่ยรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อยพูดไปมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ดอกไม้สีขาวดอกใหญ่ไม่เลือกนาย ต่อให้ป้อนดอกไม้สีขาวดอกเล็กให้นาย ก็ไม่สามารถออกฤทธิ์ได้เต็มที่อยู่ดี ทำไปก็เสียเปล่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยหลอกเขาว่า “พลังจิตของลู่เจวี๋ยเพิ่มขึ้น เพราะเขาทำพันธสัญญากับฉัน นายก็อยากทำพันธสัญญากับฉันด้วยเหรอ?”มู่หัวเย่เงียบไปครู่หนึ่งเขาจ้องเธออยู่หลายวินาที ราวกับกำลังจับดูว่าเธอโกหกหรือเปล่าแค่ทำพันธสัญญาก็เพิ่มพลังจิตได้เหรอ?แล้วเจียงถิงล่ะ? หรือว่าพลังจิตของเขาก็เพิ่มขึ้นเหมือนกัน?เจียงจือเซี่ยเห็นเขาเงียบไป จึงหัวเราะหยัน “นายรีบไปเถอะ เดี๋ยวลู่เจวี๋ยก็กลับมาแล้ว เรื่องของเจียงเหลียน นายจะบอกหรือไม่บอกก็ไม่สำคัญ ขอแค่นายอยู่ที่นี่ ไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องก

จิ้งจอกขาวตัวเล็กร่วงลงกับพื้นทันที ขนสีขาวราวหิมะเปื้อนเลือดและฝุ่นไปทั่ว หายใจถี่และแผ่วเบา ดิ้นรนอยู่หลายครั้งก็ยังลุกไม่ขึ้นดวงตาจิ้งจอกที่ปกติสดใสมีชีวิตชีวาคู่นั้น รูม่านตาพร่าลอย ราวกับอาศัยเพียงสัญชาตญาณ ประคองลมหายใจเฮือกสุดท้ายจนกลับมาถึงที่นี่ได้“หงิง...” มันส่งเสียงร้องอย่างน่าสงสาร666 ค่อย ๆ เลื่อนเข้ามามันกวาดตามองจิ้งจอกขาวบนพื้นอย่างสงสัย ก่อนตรวจพบแผลหลายแห่งและภาวะพลังจิตแปรปรวนอย่างรุนแรงทันทีคุณเสี่ยวไป๋บาดเจ็บหนักขนาดนี้ได้ยังไง?ดวงตาอิเล็กทรอนิกส์ของ 666 เบิกกว้าง ก่อนยื่นแขนกลออกมาประคองเสี่ยวไป๋ขึ้นอย่างตั้งอกตั้งใจในฐานะพ่อบ้าน ตอนที่เจ้านายไม่อยู่บ้าน มันจำเป็นต้องดูแลสมาชิกคนอื่น ๆ ในครอบครัวให้ดี!มันวางเสี่ยวไป๋ลงบนเบาะนุ่ม ก่อนทำแผลและห้ามเลือดเบื้องต้นขณะเดียวกันก็ไม่ลืมถ่ายรูปส่งไปให้เจ้านาย[เจ้านาย! คุณเสี่ยวไป๋กลับมาแล้ว!]……ภายในพระราชวัง เจียงจือเซี่ยกำลังช่วยลู่เจวี๋ยเก็บสัมภาระเพราะวันนี้วันลาหลังแต่งงานของลู่เจวี๋ยสิ้นสุดลงแล้ว เขาต้องกลับไปที่กองทัพสมแล้วที่กองกำลังใต้บังคับบัญชาของพี่ใหญ่เข้มงวด ต่อให้เป็นสามีเอกขององค์

เจียงจือเซี่ยเงยหน้ามองเขาอย่างงุนงงอ้อ ใช่แล้ว ช่วงไวต่อความรู้สึก!ตั้งแต่ลู่เจวี๋ยกับเจียงถิงทำพันธสัญญากับเธอ ไม่ว่าจะมีธุระหรือไม่ก็ชอบมาเกาะติดอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองได้รับการปลอบประโลมจนเต็มอิ่ม ช่วงเวลาพิเศษนี้จึงไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลยพอเขาเตือนขึ้นมา เธอถึงนึกเรื่องนี้ได้ซูเฉินหลุบตาลงเล็กน้อย ใบหูแดงระเรื่อ“ผมขอ...ให้องค์หญิงช่วยปลอบประโลมผมหน่อยได้ไหม?”เขาไม่ได้โกหก ช่วงไวต่อความรู้สึกของเขามาถึงแล้วจริง ๆ แต่ยังอยู่ในระดับที่ควบคุมได้เพียงแต่เขารู้ว่าองค์หญิงใจอ่อน จึงอยากใช้ข้ออ้างนี้ให้องค์หญิงเข้ามาใกล้ชิดเขาเท่านั้นสายตาของเจียงจือเซี่ยหลบวูบเล็กน้อย เมื่อนึกถึงสภาพคอของตัวเองตอนปลอบประโลมซูเฉินครั้งก่อนเธอพยักหน้า “ได้”จะไม่ตกลงได้ยังไง? ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะทำพันธสัญญากับเขายิ่งตอนนี้พลังจิตของซูเฉินยังเปราะบาง จะปล่อยให้เกิดเรื่องเพราะความกระสับกระส่ายในช่วงเป็นสัดอีกไม่ได้ดวงตาของซูเฉินเป็นประกายขึ้นมาทันทีทั้งสองนั่งลงบนโซฟา เจียงจือเซี่ยหลับตา ปล่อยพลังจิตออกมาพลังอ่อนโยนแผ่ออกจากตัวเธอ พร้อมกลิ่นหอมคุ้นเคยที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจ ค่อย ๆ โอบล้อม

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงจือเซี่ยเก็บของเรียบร้อย เตรียมตัวกลับวังหลวงมู่หัวเย่ยังถูกคุมขังอยู่ในวังหลวง ส่วนเจียงเหลียนก็ยังไร้ร่องรอยและอาจปรากฏตัวอีกได้ทุกเมื่อ เธอจึงจากไปนานเกินไปไม่ได้เธอไม่รู้เลยว่า มู่หัวเย่แอบมาหาเธอแล้ว และยังถูกเจ้าดอกไม้สีขาวดอกใหญ่จอมเผด็จการล็อกเป้าไว้เรียบร้อยหนิงอี้มองเธอเก็บของ หูจิ้งจอกขยับเล็กน้อยตอนนี้เขายังไปวังหลวงไม่ได้ ทางถนนมืดยังมีเรื่องอีกมากรอให้เขาจัดการถ้าเขาไปตอนนี้...เจียงจือเซี่ยอย่าร้อนใจจนร้องไห้ขึ้นมาล่ะเมื่อคิดแบบนั้น เขาก็ลุกขึ้น ขยับเข้าไปคลอเคลียข้างเท้าของเพศเมีย แล้วใช้หางถูไถขาของเธอเจียงจือเซี่ยก้มหน้าลง ก็เห็นเจ้าจิ้งจอกน้อยกำลังมองเธอด้วยดวงตาจิ้งจอกคู่สวยที่มีชีวิตชีวา“โอ๊ย เจ้าตัวน้อย ยังเจ็บอยู่เลย อย่าวิ่งซนสิ”เธออุ้มเจ้าจิ้งจอกน้อยขึ้นมา วางกลับลงบนเบาะนุ่ม แล้วลูบมันสองทีหนิงอี้เงยหน้าอย่างว่าง่าย มองเธอลูบตัวเขาเสร็จแล้วหันไปเก็บของต่อแววตาของเขาดูซับซ้อน อย่าร้องไห้ล่ะ เขาแค่ไปไม่กี่วัน แค่ไม่กี่วันเท่านั้น...เจียงจือเซี่ยเก็บของเสร็จ พอหันกลับมาก็ถึงกับงงไปเลยบนเบาะว่างเปล่า เหลือเพียงคราบเลือ