All Chapters of รักต้องห้ามกับเพื่อนสนิทของพ่อฉัน: Chapter 81 - Chapter 90

มุมมองของสก็อตต์ห้องนั้นอบอวลไปด้วยผลงานศิลปะสะสมมากมาย เสี้ยววินาทีหนึ่งฉันลืมความวิตกกังวลไปจนหมดสิ้น ยามที่สายตาจ้องจับอยู่ที่ภาพวาดแห่งความทุกข์ระทมความรักในศิลปะของคามิล่าเป็นเหตุผลเบื้องหลังความสนใจของเอลิอานาอย่างไม่ต้องสงสัย ภาพวาดของหญิงสาวผู้กำลังเลือนหายไป แววตาแฝงความเจ็บปวด และสองมือที่ยื่นออกไป ไขว่คว้าหาเลาขาของเด็กน้อยมีแสงสว่างจ้าแทบตาพร่า เด็กน้อยไม่อาจมองเห็นตัวตนได้ นอกจากมือคู่เล็กๆ นั่น ที่ห่างจากมือของผู้เป็นแม่เพียงไม่กี่นิ้วตรงข้างๆ ภาพวาดนั้น มีภาพพอร์ตเทรตของคามิล่าแขวนอยู่ รู้สึกเหมือนมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่มากกว่านั้น อารมณ์จากภาพวาดสามารถสัมผัสได้เพียงแค่จ้องมอง นี่มันหมายความว่าอย่างไรหรือเปล่า?“ดูเหมือนคุณจะสนใจภาพวาดชิ้นนี้นะ สก็อตต์ คุณกลายเป็นคนรักศิลปะไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”ฉันเอียงศีรษะไปทางทิศทางของเสียงเธอ กวาดสายตามองภาพวาดนั้นอีกครั้ง แล้วหันไปรับแก้วไวน์ที่เธอยื่นให้“ถึงฉันคิดว่าตัวเองรู้เหตุผลที่คุณมาเยือน แต่ฉันก็อยากจะถามอยู่ดี มีอะไรนำพาคุณมาที่พำนักของฉันกันล่ะ สก็อตต์?”จิบไวน์ชั้นดีเข้าไปหนึ่งอึก ฉันครุ่นคิดถึงวิธีที่จะเรียบเร

มุมมองของเอลิอานาเสียงกระแทกหนักๆ ดังขึ้น ปลุกฉันให้ตื่นจากอาการหมดสติ ฉันพยายามจะลืมตา แต่เปลือกตากลับรู้สึกเหมือนถูกซิลปิดไว้อย่างแน่นหนา มีเสียงดังโวยวาย เสียงผู้คนตะโกนและกรีดร้อง ฉันจับใจความไม่ได้เลยว่าใครพูดอะไรฉันคงอยู่ในนรกแล้วมั้ง? เด็กสาวอย่างฉันควรได้รับบทลงโทษแบบไหนกันนะ?ฉันค่อยๆ ดำดิ่งกลับสู่ห้วงแห่งความมืดมิดอันลึกล้ำอีกครั้งฉันรู้สึกตัวขึ้นมาอีกหน คราวนี้ฉันนอนราบอยู่บนพื้นผิวแข็งๆ ฉันพยายามจะขยับตัว แต่ก็ไม่อาจสั่งการร่างกายให้ทำตามได้ใครก็ตามที่จับฉันวางไว้ตรงนี้ก็คงไม่ต้องการให้ฉันขยับตัวเหมือนกัน ฉันรู้สึกถึงสายรัดที่รัดแน่นตึงรอบร่างกาย นี่คือส่วนหนึ่งของบทลงโทษหรือเปล่านะ?“เอลิอานา! เอลิอานา!” ทำไมต้อง ตะโกนเสียงดังขนาดนั้นด้วย? รีบพิพากษามาเลยได้ไหม แล้วปล่อยฉันไปสักที “ตั้งสติไว้! อยู่กับฉันก่อน!”หมอกควันเริ่มเลือนหายไปช้าๆ ฉันเริ่มประมวลผลคำพูดและเสียงต่างๆ ได้ สก็อตต์... ฉันได้ยินเสียงเขา รู้สึกถึงตัวเขา“สก็อตต์...” ฉันเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบากลำคอฉันตีบตัน รู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงอยู่ข้างใน ฉันรู้สึกถึงแสงแดดที่กระทบผิว และลมพัดผ่านเบาๆ

มุมมองของสก็อตต์“เมื่อไหร่เธอจะฟื้นครับ?”นี่คงเป็นครั้งที่ร้อยแล้วมั้งที่แจ็กสันถามคำถามเดิมใส่ฉันและคุณหมอผู้โชคร้ายในช่วงสามสิบนาทีที่ผ่านมาในความเป็นจริง ฉันเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขานักหรอก“นายควรจะปกป้องเธอให้ปลอดภัยสิ สก็อตต์”ความโกรธของเขาเด่นชัดในน้ำเสียง“อย่าพยายามโยนความผิดให้เขาเลยค่ะแจ็ก ถ้าเธอไม่มีการ์ดคอยดูแล...” เสียงเธอสะอื้น กักเก็บน้ำตาไว้ไม่ไหว “เราล้มเหลวในการเป็นผู้ปกครองของเธอนะแจ็กสัน เธอพยายามจะบอกฉันแล้วแท้ๆ”สีหน้าของแจ็กอ่อนลง เขาลูบไหล่ปลอบประโลมเธอ ความรักความผูกพันระหว่างพี่น้องคู่นี้ย้ำเตือนฉันถึงครอบครัวที่ฉันไม่มี และน้องสาวที่ฉันสูญเสียไป... ถ้าเธอยังอยู่ เธอจะยืนเคียงข้างฉัน หรือเธอจะเลือกข้างพี่สาวที่รอดชีวิตกันนะ?“ฉันขอโทษนะแจ็ก... ฉัน—”“ไม่ หรอก ไม่ ฉันขอโทษด้วย ฉันขอโทษที่พยายามโยนความผิดให้นาย”ถ้าเพียงแต่เขาจะรู้ว่าความผิดทั้งหมดมันควรเป็นของฉันจริงๆ การควบคุมตัวเองและการทำตัวให้ถูกต้องกว่านี้อีกสักนิดคงยับยั้งเรื่องทั้งหมดนี้ได้แล้ว แท้จริงแล้วมันเป็นความผิดของฉันเองหมอขอร้องไม่ให้มีคนเยี่ยมเยอะเกินไป ฉันจึงตัดสินใจขอตัวออกมา ทั้งแจ็กสันแ

มุมมองของสก็อตต์สายลมเย็นช่วยบรรเทาเส้นประสาทที่กำลังเดือดปุดๆ ของฉันลงได้บ้าง ฉันไม่สามารถปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปได้อีกแล้ว ฉันจะต้องปกปิดความจริงไปอีกนานแค่ไหนกันแน่ ด้วยความกลัวในสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้?ฉันจุดบุหรี่ในปาก อัดควันเข้าปอดลึกๆ แล้วค่อยๆ พ่นมันออกมา“นิสัยเดิมๆ...” เสียงของแจ็กสันฉุดฉันออกจากความคิด “ฉันนึกว่านายเลิกสูบบุหรี่ไปแล้วซะอีก”“เลิกแล้ว”ฉันจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง สงสัยว่าเขาไม่ได้ยินอะไรจริงๆ หรือเปล่า ฉันไม่สามารถสบสายตาพวกเขากลับได้เลยตอนอยู่ในห้องพักของเอลิอานา ชั่วขณะหนึ่งฉันรู้สึกเหมือนซูซานสามารถมองทะลุเข้าไปถึงดวงวิญญาณของฉันได้ถ้าเธอได้ยินอะไรเข้า เธอคงพูดอะไรออกมาแล้ว ผู้หญิงคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความสามารถในการพูดทุกอย่างตามที่ต้องการได้ทุกเมื่อโดยไม่แคร์ใครในโลก นั่นคือเหตุผลที่เธอและแจ็กสันประสบความสำเร็จอย่างมากในเส้นทางการเมืองซูซานเป็นผู้หญิงฉลาด เธอพูดสิ่งที่คิดเมื่อไหร่ก็ได้แต่เธอก็ไม่ได้โง่ เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์แล้ว เธออาจจะเลือกที่จะเงียบไว้ หรือไม่เธออาจจะไม่ได้ยินอะไรเลยจริงๆ แต่แค่สงสัยว่ามีอะไรบางอย่างกำลังเกิดขึ้น“ฉันไม่แน่ใจว

มุมมองของซูซานทิวทัศน์ของท้องถนนผ่านหน้าต่างดูน่าเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง แต่นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการในเวลานี้พอดี มันได้เวลาที่ต้องเดินทางกลับแล้ว แต่ฉันกลับทำใจยอมรับมันไม่ได้เลยสักนิด มีบางอย่างดูผิดปกติ บางอย่างไม่ถูกต้องความเจ็บปวดที่ฉันรู้สึกภายในอกเมื่อตอนได้ยินข่าวเรื่องเอลิอานาถูกทำร้ายครั้งแรก ดูเหมือนมันจะไม่เคยจางหายไปไหน แค่หวนคิดถึงวันนั้น ความปวดร้าวก็ตีกลับคืนมาอีกครั้งจะเป็นอย่างไรนะถ้าพวกเรามุ่งหน้าตรงไปลอนดอนทันทีหลังจากได้รับสายนั้น? ยัยตัวเล็กของฉันพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉันกลับไม่ได้ทำในสิ่งที่ควรทำเลย“คิดอะไรอยู่จ๊ะ ดาร์ลิง?”ฉันค่อยๆ หันไปตามเสียงของแจ็กสัน เขาดูหล่อเหลา เรือนผมดกหนาถูกปัดไปด้านหลัง โดยมีปอยผมเกเรสองสามเส้นตกลงมาระรานหน้าผาก“ไม่มีอะไรค่ะ” ฉันถอนหายใจ พิงสะโพกเข้ากับขอบเคาน์เตอร์“เธอยังไม่ได้แต่งตัวเลยนะ เบเบ้”“อย่าเรียกฉันแบบนั้นสิคะ ไม่ใช่ที่นี่”ถ้าเกิดมีใครมายินเข้าจะทำอย่างไร? แจ็กสันไม่เคยเป็นพวกที่แยแสเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว ถ้าปล่อยให้เขาทำตามใจ ป่านนี้คนทั้งโลกคงได้รู้เรื่องของเราไปนานแล้ว... แม้กระทั่งเอลิอานาเองก็เหรอ“ฉันไม่สนหรอก