جميع فصول : الفصل -الفصل 30

39 فصول

บทที่ 9 (02)

“เฮ้ย นั่นมันจะจูบคุณไจ๋หรือเปล่าวะ” ภาพที่ผู้ชายใบหน้าหล่อเหลากำลังโน้มใบหน้าไปแนบชิดกับดวงหน้าหวานจนปลายจมูกแทบชนกัน สิ้นเสียงของธนกฤต พริษฐ์ก็สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม สองเท้าพุ่งทะยานไปยังโต๊ะเป้าหมายด้วยความเร็วแสง แล้วกระชากคอเสื้อของไอ้คนหน้าด้านให้ห่างจากภรรยาของเขา “อย่ามายุ่งกับเมียกู” พริษฐ์ประกาศก้อง นัยน์ตาแดงก่ำราวกับมีลูกไฟลุกโชนอยู่ภายใน “ใครเมียมึง” เมธาวินตวัดสายตามองพริษฐ์ตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนจะใช้ลิ้นเลียริมฝีปากแล้วบอกออกไป “ของดีๆ ใครก็อยากเอาปะวะ” “ไอ้เหี้ย” เพียงเท่านั้นสติของพริษฐ์ก็ขาดผึง ปล่อยหมัดซัดใส่ใบหน้าของคนที่มันพูดจาแทะโลมจนิตา หนำซ้ำยังจะกล้ามาจูบปากนุ่มๆ ที่เป็นของเขาอีก “ว้าย” เสียงร้องด้วยความตกใจดังระงม ศราและเกวลินมองภาพตะลุมบอนตรงหน้าด้วยอาการตาค้าง เพื่อนของพริษฐ์รีบปรี่เข้ามาห้ามทัพพัลวัน “ไอ้พายหยุดเถอะ ตั้งสติหน่อย” วาโยพยายามดึงตัวเพื่อนออก แต่กลับถูกพริษฐ์สะบัดจนกระเด็น ธนกฤตพยายามล็อกแขนเอาไว้ แต่วันนี้พริษฐ์กลับมีแรงมหาศาลจนเขาแทบหน้าคะมำ ทว่าจู่ ๆ ทุกอย่างก็หยุดนิ
last updateآخر تحديث : 2026-08-27
اقرأ المزيد

บทที่ 10

“ฮะ? อะไรนะ” วาโยเบิกตาโต ทวนประโยคนั้นซ้ำเพื่อให้แน่ใจ มันเมาถึงพูดผิดพูดถูกหรือเปล่า “มึงรักคุณไจ๋?” “ไม่รักแล้วกูจะแต่งงานกับไจ๋ทำไมวะ” พริษฐ์มองหน้าคนถามอะไรแปลกๆ อย่างไม่เข้าใจ ฝ่ายวาโยนิ่งและอึ้งไป สมองเริ่มมีความสับสน ส่วนนายตำรวจหนุ่มได้แต่ยืนเกาศีรษะ เพราะเริ่มตามไม่ทันแล้ว ทางด้านเมธาวินเดินลิ่วๆ ไปยังรถคันหรูที่สตาร์ตเครื่องรออยู่ สองเท้าก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังด้วยท่าทางสบายใจ “วินมาแล้ว...” ทุกสายตาในรถจับจ้องที่เขาเป็นจุดเดียว ศราเผยอปากจะถามแต่เจ้าตัวกลับยกมือห้าม “ขอเวลาห้านาที” เมธาวินก้มหน้าก้มตาจัดการสมาร์ตโฟนสักพัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองจนิตา “ไจ๋ เงินเข้าหรือยัง” “เงินอะไร” หญิงสาวที่นั่งนิ่งมาตั้งแต่ก้าวเท้าขึ้นรถเลิกคิ้วขึ้น สีหน้ามีความตึงเครียดไม่น้อย “ไจ๋ก็ดูสิ” เมธาวินพยักพเยิดหน้าให้จนิตาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเช็ก หญิงสาวทำตาม ไม่นานก็ต้องตาเบิกกว้าง เมื่อได้รับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร ว่าเมธาวินโอนเงินให้เธอถึงสองแสนบาทแล้วรีบถามไป “แกโอนเงินให้ฉันทำไม...ตั้งสองแสน”
last updateآخر تحديث : 2026-09-15
اقرأ المزيد

บทที่ 10 (02)

“น้องไจ๋น่าจะไม่กลับมาที่นี่แล้วนะครับ เพราะเธอบอกว่าจะย้ายไปอยู่ที่อื่นเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่” คำว่า ‘เริ่มต้นชีวิตใหม่’ ราวกับมีค้อนก้อนใหญ่เหวี่ยงเข้าใส่หน้าพริษฐ์อย่างจัง เขายืนนิ่งค้าง ขณะหัวใจมีอาการวูบไหวและหนึบหน่วง “ไจ๋ไปแล้ว ไจ๋ไปจากเราแล้ว” พริษฐ์พึมพำประโยคนั้นซ้ำๆ ด้วยสภาพหัวใจที่ร้าวราน ก่อนจะแตกละเอียด แต่ใจยังพยายามดื้อแพ่งปฏิเสธความจริง มือที่สั่นเทารีบหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาพยายามกดโทร.หาจนิตาอีกครั้ง...และอีกครั้ง ผลลัพธ์ยังคงเดิม คือความเงียบที่ตอกย้ำความล้มเหลว ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่เบอร์ของกลุ่มเพื่อนสนิทของหญิงสาวแทน ไม่มีใครยอมรับสายเขาเลยสักคน และเมื่อพยายามโทร.ซ้ำ สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการถูกบล็อก ในวินาทีนี้พริษฐ์มั่นใจได้แล้วว่า ไม่มีอีกแล้วจนิตาคนที่เคยรักเขาสุดหัวใจ สิ่งที่เอื้อมมือมากอดได้มีเพียงความว่างเปล่า ทางด้านคนที่จากมาอย่างจนิตาเวลานี้กำลังนั่งปล่อยตัวปล่อยใจอยู่ในรีสอร์ตท่ามกลางขุนเขา ธรรมชาติที่โอบล้อมและอากาศบริสุทธิ์ช่วยเยียวยาความเหนื่อยล้าได้เป็น
last updateآخر تحديث : 2026-10-13
اقرأ المزيد

บทที่ 10 (03)

“แล้วมึงจะไปอาลัยอาวรณ์เขาทำไม ในเมื่อมึงกำลังจะแต่งงานกับคุณฉาย” วาโยถามออกไปตรงๆ หากเพื่อนแค่เสียดายของเก่าก็อยากให้มันดึงสติ ทว่าเจ้าตัวกลับส่ายหน้าหวือ “กูจะไม่แต่งงานกับคุณฉาย” พริษฐ์จ้องมองตาของวาโยนิ่งเพื่อยืนยันว่ามันคือเรื่องจริง “กูไม่ได้รักคุณฉาย จะไปแต่งด้วยทำไม” “แล้วมึงแต่งงานกับคุณไจ๋ทำไม” วาโยทำหน้าสับสนมึนงง สิ่งที่รับรู้มาตลอด คือพริษฐ์หลงรักลูกสาวของผู้มีพระคุณมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว “แต่งเพราะรักไง” พริษฐ์ย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “กูรักไจ๋ รักแค่ไจ๋คนเดียว” “อธิบายด่วน กูงงไปหมดแล้ว เพราะมึงเพิ่งประกาศแต่งงานใหม่ไป” แววตาของเพื่อนบอกได้ดีว่ามันพูดจริง แล้วเรื่องนี้มันผิดพลาดตรงไหน หรือว่ามีใครกันที่พูดเท็จ “กูไม่ได้เป็นคนประกาศ คุณฉายประกาศ และเธอมัดมือชกกู” พริษฐ์บอกเสียงเครียด ความหนักใจถาโถมเข้ามาในอก เพราะคำว่าบุญคุณทำให้เขาเหมือนคนน้ำท่วมปาก “ไม่กี่วันก่อนที่คุณฉายจะประกาศเรื่องงานแต่ง คุณฉายบอกให้กูเข้าไปหาเธอ เพราะมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย แล้วเธอก็บอกว่าอยากแต่งงานกับกู เพราะรู้ว่ากูหย่ากับไจ๋แล้ว” คนบอก
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد

บทที่ 10 (04)

“แล้วเรื่องห้ามล้ำเส้น เรื่องข้อห้ามอื่นล่ะ…” “เรื่องนั้นกูคิดว่า ถึงจะเป็นผัวเมียกัน แต่ก็ควรเคารพพื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน กูเห็นหลายคู่แล้วที่ชีวิตคู่ต้องพังเพราะเรื่องนี้ กูเลยไม่อยากให้กูกับไจ๋ต้องลงเอยแบบนั้น ส่วนเรื่องข้อห้ามอื่นๆ กูก็แค่ห่วงไจ๋ เพราะไจ๋เองบางครั้งก็อารมณ์ร้อน ไม่อยากให้ต้องไปนั่งทะเลาะกับใคร หากวันไหนเธอพลาดท่าขึ้นมาจะทำยังไง ที่สำคัญกูอยากให้คนอื่นเอ็นดูเธอเยอะๆ...แต่นี่กูคงลืมคิดถึงความรู้สึกและตัวตนของไจ๋ไปสินะ” หัวใจมีความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา แม้เขาจะหวังดี แต่ก็ไม่ควรไปปรับเปลี่ยนตัวตนของจนิตา เพราะหากใครได้รู้จักหญิงสาวจริงๆ ก็ย่อมเห็นถึงความจริงใจและยอมเปิดใจให้เช่นเขา พลางถอนหายใจออกมาด้วยท่าทางที่เหนื่อยทั้งกายและใจ “ช่วงที่ผ่านมาที่มึงดูตึงๆ ดุใส่คุณไจ๋ นี่เพราะมึงเหนื่อยจากงานสินะ” วาโยวิเคราะห์จากคำบอกเล่าและท่าทางของเพื่อน ดังนั้นจึงทำให้มันไม่เป็นตัวเอง และใช้อารมณ์นำทางมากกว่าสมอง “กูทำแบบนั้น?” พริษฐ์เลิกคิ้วถาม “เออ มึงน่าจะไม่รู้ตัว ที่งานแต่งมึงก็ดุเขา ไล่เขากลับ ปกติเวลาคุณไจ๋ดื้อบ้าง
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد

บทที่ 11

บทที่ 11 ชิงช้าไม้ถูกแกว่งไกวเบาๆ ด้วยกำลังขาของว่าที่คุณแม่ ใบหน้าสวยเฉี่ยวดูสดใสขึ้นกว่าหลายวันที่ผ่านมา ขณะที่สายลมเอื่อยพัดพาความเย็นมาช่วยคลายร้อน ผมยาวสลวยถูกปล่อยทิ้งตัวตามธรรมชาติ เธอเลือกที่จะตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง บนหน้าตักมีจานมะม่วงเปรี้ยวปอกวางอยู่ มือเรียวหยิบชิ้นมะม่วงเข้าปาก รสเปรี้ยวจี๊ดทำให้เข็ดฟัน แต่กลับเป็นรสชาติที่โหยหา ทว่าไม่นานกลับมีเสียงเรียกร้อนรนดังแว่วมา “นังไจ๋” “มีอะไรยัยเกี๊ยว เรียกซะเสียงดังเชียว” จนิตาหันไปมองเกวลินที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาราวกับมีเรื่องร้อนใจ จึงหยุดไกวชิงช้า หัวคิ้วเลิกขึ้นด้วยความสงสัย “แกทำใจดีๆ นะไจ๋” เกวลินหน้าซีดเผือด แล้วเอื้อมมือไปกุมหัวไหล่เพื่อนไว้แน่น กลัวเหลือเกินว่าหากจนิตารู้ข่าวนี้แล้วจะตกใจจนเป็นลมล้มพับไป “มีอะไรก็พูดมาเถอะ” จนิตาเริ่มใจคอไม่ดี “ผัวแกถูกยิง” เกวลินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนบอก ตอนแรกก็ลังเลว่าจะบอกดีไหม แต่คิดว่าไม่ควรปิดบังเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนี้ เพราะคนที่ควรตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไปคือจนิตา “อะ...ไรนะ” คนฟังรู้สึก
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد

บทที่ 11 (02)

วาโยมองหน้าเพื่อนแล้วได้แต่นึกสงสาร พลันรีบประคองคนที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียง “มึงจะทำอะไร...” “กูจะไปตามหาไจ๋” พริษฐ์พยายามฝืนความเจ็บที่ทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยว แต่ลุกอย่างไรก็ไม่ขึ้นเลย “มึงเอาตัวให้รอดก่อน เดี๋ยวพวกกูจะช่วยตามหาให้ก่อน” แค่ขยับตัวลุกยังทำไม่ได้ แล้วมันจะเอาปัญญาที่ไหนไปเร่ตามหาจนิตา “แต่ถ้ากูปล่อยให้นานไปกว่านี้ โอกาสที่กูจะหาไจ๋เจอก็จะยิ่งน้อยลง” พริษฐ์ทำหน้าดื้อรั้น จะให้นอนอยู่เฉยๆ ได้อย่างไร “ตอนนี้สิ่งที่มึงต้องสนคือใครยิงมึงต่างหาก ถ้าออกไปแล้วถูกยิงอีกมึงจะทำยังไง” วาโยเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “แต่อยู่โดยไม่มีไจ๋ กูน่าจะทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก” พริษฐ์มองเพื่อนด้วยแววตาเจ็บปวดรวดร้าว “อย่ามาคลั่งรักตอนนี้” วาโยปรามดุ สิบทิศก็พยักหน้าเห็นด้วยว่าเพื่อนควรฟังคำเตือน “กูคลั่งรักไจ๋มานานแล้ว” พริษฐ์แย้งไปด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เออ แต่มึงเป็นพวกปากหนักไงไอ้พาย คราวนี้ก็เรียนรู้และจำไว้เป็นบทเรียนซะ และถ้ายังไม่อยากให้ลูกขาดพ่อ มึงต้องพักให้ร่างกายหายดีก่อน หายแล้วพวกกูจะไม่ห้ามมึงเลย”
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد

บทที่ 12

“อะไรล่ะ” เกวลินถามกลับ จะได้โทร.กลับไปบอกเพื่อนทั้งสองถูก “อยากกินเนื้อผู้ชายหนุ่มๆ” ไม่พูดเปล่า ยังทำท่าใช้ลิ้นเลียกลีบปากอีกด้วย นั่นทำให้ต้นแขนถูกฟาดดังเพียะ “นังไจ๋ อย่าเพิ่งมาหาพ่อให้หลานฉันตอนนี้” เกวลินเท้าเอววีน ตนก็คิดว่าเพื่อนจะอยากกินขนมนมเนย ที่ไหนได้กลับนึกหิวผู้ชายขึ้นมาเสียอย่างนั้น “ใครว่า หาผัวใหม่ให้ตัวเองต่างหาก” จนิตาว่าแล้วหัวเราะเสียงดัง เธอเป็นทั้งพ่อและแม่ของลูกได้ แต่เป็นผัวให้ตัวเองไม่ได้ เกวลินเห็นเพื่อนหัวเราะได้ก็ใจชื้นขึ้นมาบ้าง แม้ลึกๆ จะไม่แน่ใจว่าจนิตากำลังแกล้งทำเพื่อให้เธอสบายใจหรือเปล่า หลังจากนั้นทั้งคู่ก็นั่งคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ฝีเท้าที่ตั้งใจจะก้าวตรงไปยังเตียงคนไข้ต้องเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน สิบทิศรีบพุ่งตัวไปยังห้องน้ำแทนเมื่อได้ยินเสียงอาเจียนดังแว่วออกมาไม่หยุด “ไอ้พายไหวไหมเนี่ย” สิบทิศรีบเข้าไปช่วยประคองเพื่อนที่นั่งกองอยู่กับพื้น หลังพยายามขยับตัวลุกจากการนั่งกอดชักโครก กลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้เขาถึงกับต
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد

บทที่ 12 (02)

“พาย” ตะวันฉายถึงกับหน้าเสีย ไม่นึกว่าพริษฐ์จะใจร้ายใส่เธอได้ถึงเพียงนี้ แล้วน้ำตาก็ขังคลอหน่วยตาในทันที พริษฐ์ไม่คิดใจอ่อน ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้คงไม่จบ ที่สำคัญเขาฝืนใจแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักไม่ได้จริงๆ ทว่าไม่ทันได้พูดใดๆ ต่อไปอีกก็มีเสียงตวาดลั่นดังขึ้น “ตาพาย ทำไมพูดแบบนี้กับหนูฉายฮะ” พรรุจาที่เปิดประตูมาได้ยินประโยคใจร้ายเข้าถึงกับขึ้นเสียงใส่หลานชาย สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอรีบก้าวไปหยุดเท้าอยู่เคียงข้างตะวันฉาย “คุณป้า” ตะวันฉายเบะปากคล้ายจะปล่อยโฮออกมา “หนูฉายตั้งใจทำมาให้ แกก็ควรกิน” คนเป็นป้าดุหลานชายอีกครั้ง ไม่นึกว่าพริษฐ์จะทำนิสัยเช่นนี้ คงติดมาจากแม่นางร้ายนั่น “ผมรับไว้แต่น้ำใจนะครับ อย่างอื่นผมขอปฏิเสธ” ชายหนุ่มรู้ดีว่าซุปไก่นั้นไม่ได้มีแต่น้ำใจ จึงยืนกรานปฏิเสธ ดวงตาจ้องมองคนเป็นป้าอย่างจริงจัง “ตาพาย” พรรุจาตวาดเสียงปรามดุ แล้วไม่วายเตือนให้หลานชายได้พึงระลึกไว้ “อย่าทำตัวแบบนี้ อย่าลืมสิว่า ครอบครัวหนูฉายมีบุญคุณต่อพวกเรา” “ผมไม่เคยลืมครับ” พริษฐ์ตอบสั้นๆ เพราะคำว่าบุญคุณนี่แหละที
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد

บทที่ 12 (03)

“ญาติคนไข้คนนั้นตัดทิ้งได้เลย เขาไม่มีปัญญาจ้างมือปืนมายิงไอ้พายได้หรอก” ธนกฤตตอบ สีหน้ายิ่งเครียดหนักเมื่อคดีดูเหมือนจะวนกลับมาที่จุดเริ่มต้น “ทำไม” ทุกคนทำสีหน้าใคร่รู้ “เพราะเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อสามสัปดาห์ก่อน” คำเฉลยของธนกฤตทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สิบทิศจะโพล่งถามถึงอีกคน “แล้วคนที่ไอ้พายไปมีเรื่องด้วยที่ผับล่ะ” “เพื่อนคุณไจ๋...เพื่อนสาว” “อะไรนะ” แม้แต่พริษฐ์ก็ทำหน้าตกใจ คาดไม่ถึงว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นเพื่อนของจนิตา “เมื่อก่อนชื่อนน ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็นเมธาวิน หรือวินนี่” ธนกฤตบอกถึงข้อมูลที่สืบทราบมาได้ “แล้วมึงจำไม่ได้เลยหรือไงวะพาย” วาโยหันไปถามคนบนเตียง “หรือว่าวันนั้นมึงเมาจนเบลอ” “จำไม่ได้ก็ไม่แปลก เพราะเขาศัลยกรรมมาเยอะ และได้ย้ายไปอยู่กับสามีที่ต่างประเทศมานานแล้ว วันนั้นเขาแค่คงอยากยั่วโมโหมัน” ธนกฤตอธิบายจนทุกคนกระจ่างใจ “ไว้มีโอกาสกูจะไปขอโทษเขา” พริษฐ์เริ่มจำได้ถึงเพื่อนคนดังกล่าว อีกฝ่ายเป็นเพื่อนที่จนิตาเคยพูดถึงอยู่บ้างว่าอยู่ต่างประเทศ
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد
السابق
1234
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status