บทที่ 3 (02)

“ไม่...เอา ฉันไม่อยากกลับไป”

          คนช้ำสั่นหน้าหวือ เธอเกลียดบ้านหลังนั้นที่เคยคิดว่าเป็นวิมานบนสวรรค์ แต่แท้จริงแล้วคือขุมนรก

          “งั้นไปห้องฉัน” เกวลินมองเพื่อนผ่านกระจกหลังด้วยความกังวลใจ ปกติจนิตารักบ้านหลังนั้นยิ่งกว่าอะไร แต่ตอนนี้กลับกำลังแสดงท่าทีรังเกียจจนน่าตกใจ

          ฮึก...

          จนิตาขดตัวงออยู่บนเบาะหลังแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่คิดจะหักห้าม หัวใจแหลกสลายกลายเป็นผุยผงเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้      

          ฝ่ายศราทำได้แค่กอดปลอบเงียบๆ นึกไม่ออกเลยว่ามีเรื่องร้ายแรงขนาดไหนกันที่ทำให้คนแข็งแกร่งอย่างจนิตาร้องไห้ได้ถึงเพียงนี้

          ใช้เวลาไปพอควรกว่าทั้งสามจะไปถึงคอนโดมิเนียมของเกวลิน

          “ถ้าแกอยากเล่า พวกฉันพร้อมฟัง ถ้าไม่ พวกฉันก็พร้อมนั่งอยู่เฉยๆ ข้างแก” หลังจากพาเพื่อนมานั่งบนโซฟา ทั้งเกวลินและศราก็นั่งประกบซ้ายขวา มือเรียวยื่นไปกุมมือที่เย็นเฉียบไว้แน่นเพื่อบอกว่ายังมีพวกเธออยู่ตรงนี้เสมอ

          “ฮื่อ”

          จนิตาร้องไห้หนักกว่าเดิม ดวงตาแดงก่ำและบวมช้ำ พลันโผเข้ากอดเพื่อนทั้งสองแนบแน่น แล้วร้องไห้ต่อไปอีกครู่ใหญ่ ก่อนที่เสียงแหบพร่าจะรำพันออกมาอย่างปวดใจ

          “เขาไม่เคยรักฉันเลย”

          เพื่อนทั้งสองมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ยังไม่กล้าถามแทรกไป   

          “คุณพายไม่เคยรักฉัน ไหนเขาว่ารู้สึกดีกับฉันไง”           

          จนิตาเบะปากด้วยความเจ็บปวดลึกเข้าไปในทรวง พริษฐ์เคยบอกว่าที่ยอมเปิดใจให้เธอ เพราะรู้สึกดีๆ ด้วย หลังตนตามจีบอย่างไม่ลดละเกือบสองปี

          ย้อนกลับไปในวันแรกที่เธอตกหลุมรักพริษฐ์ เธอได้ไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แล้วถูกคนที่มารอซื้อสินค้าชื่อดังชนล้มจนข้อเท้าแพลง ชายหนุ่มเป็นคนยื่นมือเข้ามาช่วย แถมพาเธอไปยังโรงพยาบาล แม้เขาจะดูนิ่งๆ ขรึมๆ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น

          ในตอนที่เสียมารดาไป เธอรู้สึกอ้างว้าง โดดเดี่ยวและไม่เหลือใคร พริษฐ์ได้เข้ามาช่วยโอบอุ้มเยียวยาจิตใจ เขาจึงเปรียบเสมือนบ้านที่อบอุ่น ทำให้เธอรักเขามาก โดยไม่ได้คิดระแวงใดๆ ไม่คิดว่ามันจะเป็นแค่การแสดงแสนหลอกลวง       

          ที่ผ่านมาแม้จะไม่ได้หวานจนมดไต่ หรือไม่ได้ยินคำว่ารักบ่อยครั้ง เธอก็เข้าใจดี เพราะพริษฐ์เป็นคนพูดน้อย ใครจะไปคิดว่ามันเป็นเพราะเขาไม่ได้รักเธอต่างหาก

          “แกหมายความว่าไง” คำตัดพ้อของเพื่อนทำให้เกวลินต้องถามขึ้น

          “เขามาหลอกคบและแต่งงานกับฉันเพื่อเป็นไม้กันหมาให้กับนังคุณฉาย ให้แม่นั่นได้สมหวังกับคนที่ชอบ เพราะแม่นั่นขอร้อง” คนช้ำฝืนใจตอบ นึกสมเพชพริษฐ์เป็นที่สุด รวมถึงตัวเองด้วยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

          “แกว่าอะไรนะ” เกวลินตาเบิกกว้าง ตกใจจนไม่อยากเชื่อ แต่คนอย่างจนิตาไม่ใช่คนชอบโกหก

          “พี่เก้าน่ะเหรอ” ศราถาม รู้สึกตกใจไม่แพ้กัน เพราะตนก็พอจะรู้จักนพเก้าอยู่บ้าง ไม่คิดว่าเรื่องจะซับซ้อนขนาดนี้ “แล้วแกไปรู้มาได้ไงนังไจ๋”

          “ที่ผับใช่ไหม เพราะเหมือนฉันจะเห็นเพื่อนคุณพายแวบๆ” เกวลินคาดเดาจากสถานการณ์

          จนิตาพยักหน้าหงึกๆ เพราะพูดไม่ออกแล้ว

          “เหี้ยที่สุด” เกวลินสบถออกมาอย่างเหลืออด รู้สึกโกรธแค้นแทนเพื่อนจนหน้าแดงก่ำ          

          ด้านศราพูดไม่ออก นึกอยากจะด่าออกมาให้แสบทรวง แต่ก็กลัวจะไปกระทบความรู้สึกของเพื่อนที่กำลังใจสลาย จึงหันไปมองเจ้าของห้อง “นังเกี๊ยวไปหยิบน้ำมาให้มันกินหน่อย”

          “อื้อ” เกวลินขยับตัวลุก 

          “ฉันจะกินเหล้า” จนิตาอยากให้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ช่วยดับความทรมานที่ราวกับตายทั้งเป็นนี้

          “เออ กินไปเลย กินให้พอ แกไม่ต้องไปนั่งแคร์ความรู้สึกใครอีกแล้วนังไจ๋” เกวลินไม่คิดจะห้าม ถึงเวลาแล้วที่เพื่อนจะปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระเสียที

          “เดี๋ยวพวกฉันกินเป็นเพื่อนเอง” ศราเสริม เพื่อนมีทุกข์พวกเธอก็พร้อมจะทุกข์ด้วย เชื่อว่าจนิตาต้องผ่านไปพบเจอกับความสุขอีกครั้งได้แน่นอน

          ไม่นานเกวลินก็กลับมาพร้อมเหล้าหนึ่งขวดที่มีเก็บไว้ในตู้ และยังมีเบียร์เย็นๆ อีกหลายกระป๋อง ทว่าทันทีที่

จนิตานำแก้วจ่อเข้าใกล้ปากกลับต้องรีบสะบัดมันออกห่างตัวพลางโวยวาย

           “ทำไมเหล้าแกเหม็นขนาดนี้...นี่มันเหล้าหรือน้ำเน่ากันแน่นังเกี๊ยว”

          “อะไรของแกนังไจ๋” เกวลินที่กระดกเหล้าเข้าปากไปแล้วร้องถามอย่างงุนงง มันเสียใจจนเพี้ยนไปแล้วหรืออย่างไร ไม่ทันให้พูดต่อก็ต้องทำหน้าตกใจ เมื่อจู่ๆ จนิตาก็ขยับตัวลุกพรวดแล้ววิ่งถลาไปยังห้องน้ำ ก่อนจะโก่งคออาเจียนออกมาอย่างหนัก  

          ศรารีบตามเข้าไปช่วยลูบแผ่นหลัง นี่เพื่อนเสียใจจนร่างกายปั่นป่วนเลยหรือ เป็นเวลาร่วมสิบนาทีที่จนิตาได้แต่นั่งกอดชักโครกอย่างหมดสภาพ แทบไม่มีแรงเหลือจะหยัดยืน

          “ทำไมมันทรมานแบบนี้” จนิตาที่ถูกเพื่อนหิ้วปีกกลับมานั่งบนโซฟาพึมพำ ความเสียใจยังคงวิ่งเข้ามาไม่หยุด แต่คนอย่างเธอจะไม่ยอมตกเป็นหมากในกระดานของใครแน่ จึงบอกไปอย่างแน่วแน่

          “ฉันจะหย่า”

          เกวลินไม่ได้เอ่ยแย้งใดๆ เพราะยามนี้มีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามา ขณะที่ศราก็ได้แต่ลูบแผ่นหลังปลอบเพื่อน

          “พวกแกไม่ต้องห้าม” จนิตาโวยวาย หลังเห็นเพื่อนเงียบไป

          “ไม่ได้จะห้าม” เธอพร้อมสนับสนุน “แต่ตอนนี้แกมีสิ่งที่ต้องทำก่อนหย่า”

          “อะไร” จนิตามองสีหน้าจริงจังของเกวลินด้วยความไม่เข้าใจ จะมีอะไรสำคัญไปกว่าการปลดแอกชีวิตออกจากคนเฮงซวยนั่นอีก

          เกวลินไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับหันไปสั่งกับศรา “แกอยู่เฝ้ามันไปก่อนนะนังศรี ฉันจะลงไปซื้อที่ตรวจครรภ์ที่ร้านสะดวกซื้อด้านล่าง”

          จนิตาที่ได้ฟังถึงกับอึ้งงัน โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนไปต่อหน้าต่อตา ความเย็นเฉียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ฝ่ามือค่อยๆ ยกขึ้นมาวางทาบบนหน้าท้องด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก