All Chapters of นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย: Chapter 11 - Chapter 20

พริษฐ์มองตามหลังไปพลางใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม จบแบบนี้ดีที่สุดแล้ว เพราะตนก็คงทนอยู่กับผู้หญิงอย่างจนิตาได้อีกไม่นานหรอก เขาก้าวเดินจากไปด้วยสีหน้านิ่งสนิท ราวกับไม่ได้รู้สึกเสียดายหรืออาลัยอาวรณ์ในตัวอดีตภรรยาคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว เสียงฝีเท้าที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องโดยไม่มีการขออนุญาต ทำให้คนที่กำลังอ่านประวัติว่าที่คุณแม่มือใหม่อยู่นั้นต้องเงยหน้าขึ้นมอง อีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะถึงเวลาตรวจของตนแล้ว “ไอ้พาย” คนที่ปรี่เข้ามาหาคือสิบทิศ ท่าทางนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนจนผิดปกติ ทว่าพริษฐ์กลับทำแค่เลิกคิ้วมองด้วยความเฉยชา “มึงหย่ากับคุณไจ๋แล้วเหรอวะ” สีหน้าของสิบทิศเต็มไปด้วยความตกใจ บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกอย่างไร แม้ตนจะเป็นเพื่อนของพริษฐ์ แต่ลึกๆ ก็รู้สึกสงสารและเห็นใจจนิตาไม่น้อย “เออ” พริษฐ์ตอบสั้นๆ ท่าทางไม่ได้ทุกข์ร้อน คิดว่าสิบทิศน่าจะรู้ข่าวมาจากวาโย เพราะเมื่อวานตนวานให้รุ่นน้องคนหนึ่งช่วยเข้าเวรแทนให้ตอนที่ต้องออกไปอำเภอ วาโยก็อยู่ด้วย “ที่มึงบอกกูว่าจะจัดการเองคือ หย่ากับคุณไจ๋?” สิบทิศนึกถึงถ้อ

“ผมจะมาพูดเรื่องลูก” หมอหนุ่มเข้าประเด็นสำคัญที่ทำให้ต้องถ่อมาถึงที่นี่ “ไจ๋เลี้ยงคนเดียวได้ ส่วนพ่อใหม่ไจ๋จะพิจารณาอีกที” หญิงสาวไม่คิดให้เขามารับผิดชอบ ลูกควรมีแต่เธอที่เป็นแม่ ส่วนพ่อที่ทำให้แกเกิดมาเพราะอยากเอาใจคนที่แอบรักไม่มีซะดีกว่า “แต่นั่นลูกผม” พริษฐ์จ้องจนิตาเขม็ง ปากได้รูปเอ่ยย้ำเตือนความจริงที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ “ผมทำเองกับมือ” “อยากมารับผิดชอบ?” ดวงตาคมเฉี่ยวตวัดมองคนที่เพิ่งจะนึกอยากเป็นคนดีขึ้นมา ในเมื่อเขาอยากได้หน้าที่นัก เธอก็จะไม่ใจร้าย “ไม่ต้องห่วงนะคะ ยังไงคุณพายก็จะได้มีชื่อบนใบเกิดของลูกแน่” พริษฐ์เอียงคอรับ ทว่าเพียงอึดใจเดียวความพอใจนั้นก็เปลี่ยนเป็นความเดือดดาล “ในฐานะที่เป็นคุณหมอทำคลอด...” สิ้นคำ จนิตาก็สะบัดตัวเข้าบ้านแล้วเหวี่ยงประตูไม้ปิดใส่หน้าคมเข้มดังโครมด้วยความสะใจ เธอยอมให้เขาเป็นคนทำคลอดลูกให้ก็นับว่าเป็นบุญหัวมากพอแล้ว “ไจ๋ไจ๋” คนถูกเมินคำรามลั่น แล้วออกแรงทุบประตูเพื่อเรียกให้คนด้านในเปิดออกมาคุยกัน “เปิดประตูเดี๋ยวนี้ครับ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง” นอกจากจนิตาจะไม่ยอมเปิดประตูแล้ว เจ้า

“ใครอยากกินนมไจ๋... รีบจิ้มที่ตะกร้านะคะ และช่วงนี้ไจ๋ก็กลับมารับงานร้องเพลงแล้ว ใครมีงานเล็กใหญ่ติดต่อผ่านผู้จัดการไจ๋ได้เลย” จนิตาพร้อมกลับมารันวงการแล้ว แต่ก็รู้ดีว่าการหายหน้าไปถึงสามปีทำให้เส้นทางไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ “เอามือถือกูคืนมาได้แล้ว” วาโยยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือของตนคืนมา ทว่าไม่ถึงวินาทีก็ต้องร้องโวยวาย “ทำไมกูดูไลฟ์คุณไจ๋ไม่ได้” เขาตั้งใจว่าจะกดสั่งนมสักสิบลังเป็นการอุดหนุนจนิตา และช่วยสมทบทุนค่านมของหลาน “มึงทำกูโดนบล็อก อยากดูทำไมไม่ดูเครื่องตัวเอง” ตอนนี้ตนเข้าไปดูอะไรที่เกี่ยวกับจนิตาไม่ได้เลย แถมไม่รู้ว่าพริษฐ์ระรัวมือพิมพ์ข้อความอะไรไปบ้าง เขาจะถูกเกลียดไปด้วยหรือเปล่า ด้านคุณหมอสูติฯ แค่กลอกตาเป็นเลขแปด ตนก็ไม่ได้อยากจะดูอะไรนักหรอก หากวาโยไม่บอก มีหรือจะไปสนใจ “อย่าบอกนะว่าโดนบล็อกไปก่อนแล้ว” วาโยบิดปากยิ้มสมน้ำหน้าใส่ คิดว่าต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวคงรู้แล้วว่าจนิตากำลังไลฟ์ขายสินค้า คนที่ถูกจับได้กระเด้งตัวลุกพึ่บจากเก้าอี้ พลิกตัวเดินหมายจะกลับออกประตูบานเลื่อนไป

“งานเลี้ยงบริษัทน่ะ” เกวลินเอ่ยบอก ในอดีตเธอเคยทำหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้เพื่อนรัก และตอนนี้ก็กลับมาช่วยดูแลคิวงานให้ระหว่างที่จนิตากำลังรันวงการอีกครั้ง “เห็นว่าเป็นงานรวมเครือบริษัทใหญ่น่ะ ฉันเพิ่งได้รับการติดต่อมาเมื่อเย็นวาน รายละเอียดคร่าวๆ คือเป็นงานใหญ่พอตัวเลยนะ...แกจะรับไหม” “รับสิ” จนิตาตอบโดยไม่ต้องคิด งานคือเงิน และเงินคืออนาคตที่จะกลายเป็นค่านมผงให้เจ้าตัวเล็กในท้อง “แต่อีกสามวันนะนังไจ๋” เกวลินบอกถึงกำหนดวันที่ค่อนข้างเร่งด่วน “ฮะ?” หญิงสาวตกใจเล็กน้อยเพราะเวลากระชั้นชิดมาก แถมยังร้างสนามมานาน แม้ที่ผ่านมาจะฝึกร้องเพลงที่บ้านอยู่บ่อยๆ แต่การขึ้นเวทีจริงมันต่างกัน “เห็นว่าถูกนักร้องดังเท” เกวลินบอกเหตุผลที่ทางผู้จ้างบอกมา ช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาล คิวของคนดังมากดังน้อยจึงพลอยแน่นไปหมด “อ้อ...” จนิตาลากเสียงยาว แต่ก็ไม่ได้ทำให้บั่นทอนจิตใจ เพราะทุกโอกาสมีค่าเสมอ “ว่าแต่แกเป็นไงบ้าง” เกวลินถามด้วยความห่วงใย อยากให้เพื่อนย้ายมาอยู่คอนโดมิเนียมด้วยกันจะได้ช่วยดูแล แต่จนิตาก็ดื้อแพ่งไม่ยอมท่าเดียว “ก็ด

“เรากลับกันดีกว่าค่ะพี่เก้า ไจ๋เหนื่อยแล้ว” “ได้สิครับ” นพเก้าพยักหน้าตอบตกลง ศีรษะค้อมลงเล็กๆ ให้คนที่จะมารับหน้าที่ลงนรกต่อจากตน แล้วพาจนิตาเดินปลีกตัวออกไปขึ้นรถคันหรูของตัวเอง พริษฐ์ยืนหายใจหอบถี่ด้วยความหงุดหงิด โมโหคนอวดดีอย่างจนิตาที่ไม่ยอมฟังคำเตือนกันเลย แล้วพยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปใส่ใจ ในเมื่อจนิตาอยากรนหาที่นักก็ช่างปะไร อย่างไรเสียตนกับฝ่ายหญิงก็หย่าขาดจากกันแล้ว ทว่าสุดท้ายกลับสบถออกมาเสียงดัง มือยกขึ้นขยี้ผมตัวเองอย่างแรง “บ้าเอ๊ย” ฝ่ายคนที่นั่งอยู่บนรถคันหรูหันไปมองสารถีหนุ่ม ในสมองมีคำถามผุดขึ้นและเลือกจะถามออกไปตรงๆ “พี่เก้ามาที่โรงแรมนี้ได้ยังไงคะ บังเอิญหรือตั้งใจมา?” จนิตาอยากรู้ว่าทำไมนพเก้าถึงมายังโรงแรมจัดงานแห่งนี้ได้ “เรียกว่าถูกเชิญมาดีกว่าครับ” นพเก้าตอบ เขาคงไม่ต้องบอกว่าใครเป็นคนร่อนบัตรเชิญไปให้ถึงหน้าบ้าน คราแรกตนไม่คิดจะมาด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อความอยากรู้ว่าตะวันฉายต้องการจะทำอะไร และตอนนี้ก็ได้คำตอบที่แจ่มชัดแล้ว เจ้าหล่อนต้องการประกาศชัยชนะ “เธ