บทที่ 7 (02)

“ใครอยากกินนมไจ๋... รีบจิ้มที่ตะกร้านะคะ และช่วงนี้ไจ๋ก็กลับมารับงานร้องเพลงแล้ว ใครมีงานเล็กใหญ่ติดต่อผ่านผู้จัดการไจ๋ได้เลย”

          จนิตาพร้อมกลับมารันวงการแล้ว แต่ก็รู้ดีว่าการหายหน้าไปถึงสามปีทำให้เส้นทางไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ 

          “เอามือถือกูคืนมาได้แล้ว” วาโยยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือของตนคืนมา ทว่าไม่ถึงวินาทีก็ต้องร้องโวยวาย “ทำไมกูดูไลฟ์คุณไจ๋ไม่ได้”

          เขาตั้งใจว่าจะกดสั่งนมสักสิบลังเป็นการอุดหนุนจนิตา และช่วยสมทบทุนค่านมของหลาน

          “มึงทำกูโดนบล็อก อยากดูทำไมไม่ดูเครื่องตัวเอง” ตอนนี้ตนเข้าไปดูอะไรที่เกี่ยวกับจนิตาไม่ได้เลย แถมไม่รู้ว่า

พริษฐ์ระรัวมือพิมพ์ข้อความอะไรไปบ้าง เขาจะถูกเกลียดไปด้วยหรือเปล่า

          ด้านคุณหมอสูติฯ แค่กลอกตาเป็นเลขแปด ตนก็ไม่ได้อยากจะดูอะไรนักหรอก หากวาโยไม่บอก มีหรือจะไปสนใจ

          “อย่าบอกนะว่าโดนบล็อกไปก่อนแล้ว” วาโยบิดปากยิ้มสมน้ำหน้าใส่ คิดว่าต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวคงรู้แล้วว่าจนิตากำลังไลฟ์ขายสินค้า

          คนที่ถูกจับได้กระเด้งตัวลุกพึ่บจากเก้าอี้ พลิกตัวเดินหมายจะกลับออกประตูบานเลื่อนไป

          “จะไปแล้ว ไม่บอกธุระก่อนเหรอ” วาโยทำเป็นสนใจขึ้นมา

          “กูจะไปหาคุณฉาย” พริษฐ์เอียงคอบอก คราแรกมาเพราะมีเรื่องจะปรึกษา แต่ตอนนี้จัดการเองจะดีกว่า แล้วจึงเดินหายออกไปอย่างเร็วไว

          “สมควรแล้วที่ถูกบล็อก” วาโยซ้ำเติมทันที พร้อมสะบัดความคิดก่อนหน้านี้ทิ้งไป เพราะอย่างไรแล้วสำหรับพริษฐ์ ตะวันฉายก็ยังเป็นที่หนึ่งเสมอมา

          และคงตลอดไปด้วย

          ภายในบ้านหลังเล็กอบอวลไปด้วยร่องรอยแห่งความหลัง ภาพของแม่เลี้ยงเดี่ยวผู้ตรากตรำทำงานหนักเพื่อส่งลูกสาวเพียงคนเดียวไปให้ถึงฝั่งฝันยังคงชัดเจนในใจ แล้วก็ยังมีความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าหมาตัวโปรดที่จากไปด้วยโรคชราด้วย    

          จนิตาส่งยิ้มให้กับรูปถ่ายของมารดาบนผนัง พยายามกล้ำกลืนความคะนึงหาและอ้อมกอดอุ่นๆ ไว้ใต้รอยยิ้ม เพราะไม่อยากทำให้ท่านไม่สบายใจ

          หญิงสาวใช้มือบีบนวดเรียวขาและเอวที่เริ่มประท้วงจากการไลฟ์สดขายของติดต่อกันเกือบสามชั่วโมง แม้จะสนุกแต่ก็สูญเสียพลังงานไปไม่น้อย ตอนนี้ท้องก็เริ่มร้องประท้วง สงสัยว่าเธอต้องออกไปหาอะไรรองท้องแล้ว แต่แค่ผลักประตูให้เปิดกว้างก็ต้องพบกับคนที่ไม่อยากต้อนรับ

          “ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล” จนิตาเค้นเสียงบอกผู้บุกรุกที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

          “รู้”

          ผู้มาเยือนไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย

          “แล้วยังจะกล้าเดินเข้ามาโดยไม่ได้ขอ” จนิตาอ่อนใจกับความหน้าทนของคนที่กล้ายอมรับออกมาโดยไม่ได้รู้สึกอะไรเลยจริงๆ

          “มาซื้อนม ขายนมไม่ใช่หรือไง คุณแม่ให้มาซื้อให้” ชายหนุ่มโพล่งเหตุผลออกไป ราวกับจะบอกว่าถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของมารดา เขาก็ไม่ได้อยากเหยียบมาที่นี่นักหรอก

          “หมดตะกร้าแล้ว” จนิตาบอกสั้นๆ ตนแค่เป็นตัวแทนไลฟ์ ไม่ได้ซื้อของมาสต็อกไว้สักหน่อย

          “ก็หามาขายอีกสิครับ ผมจะซื้อ...คุณแม่น่ะ”

          พริษฐ์เลิกคิ้วใส่ เรื่องแค่นี้ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร หญิงสาวก็ควรคิดได้ ทว่าคำที่โต้กลับมาทำให้ต้องขบกรามแน่น

          “นมมีไว้ให้คนฉลาดกินเท่านั้นค่ะ” คนอย่างเขาไม่ควรกินนมให้เปลือง สู้เก็บนมไว้ให้ไอ้แดงไอ้ด่างที่วิ่งผ่านหน้าบ้านเธอจะยังดีเสียกว่า

          “ไจ๋ไจ๋”  ชายหนุ่มเค้นเสียงในลำคอ เจ้าตัวฝีปากกล้าเกินไปแล้ว เพราะนิสัยเช่นนี้อย่างไรกัน ไปไหนมาไหนผู้คนถึงเอาแต่มองและจับผิด

          จนิตาปรายตามองอย่างสมเพช พริษฐ์คิดว่าเธอจะยื่นดอกไม้ให้เหมือนเมื่อก่อนหรืออย่างไร ในวันที่ตาสว่างแล้ว สิ่งที่พริษฐ์จะได้รับคืนไปมีเพียงก้อนหินเท่านั้น ทว่าไม่ทันจะได้ลับฝีปากต่อ จู่ๆ ก็มีอาการพะอืดพะอมจนต้องยกมือขึ้นมาปิดปาก

          “อุ๊...”

          จนิตาคล้ายจะสำรอกออกมา อาการนี้เกิดขึ้นตอนที่ได้รู้ความจริง จากนั้นก็ไม่มีอีกเลย กระทั่งในวันนี้ ก่อนสองเท้าจะต้องเดินไวๆ ตรงไปยังห้องน้ำ แต่ก็ไม่ทันการณ์ เธออาเจียนใส่พื้นห้องน้ำไปก่อนแล้ว

          หญิงสาวเช็ดปากของตัวเอง รู้สึกขมและเปรี้ยวไปทั้งคอ ในนาทีถัดมาก็ต้องถลาตัวไปชิดกับชักโครก อาเจียนออกมาอีกครั้ง

          และอีกครั้ง

          “ไจ๋ไจ๋” พริษฐ์รีบพุ่งตามเข้าไป มือหนาลูบแผ่นหลังบางขึ้นลง ทว่าคนพยศย่อมพยศวันยังค่ำ

          “อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉัน” หญิงสาวพยายามสะบัดตัวออก แต่พูดได้เพียงเท่านั้นหน้าก็มืดจนต้องย่อตัวลงไปอีกครั้ง

          จนิตาได้รู้ซึ้งถึงฤทธิ์ของคำว่า ‘แม่’ ก็วินาทีนี้เอง ร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับปั่นป่วน จนไม่มีแรงแม้แต่จะหันไปไล่คนที่กำลังรวบผมยาวสลวยให้เธอเพื่อไม่ให้เปื้อนคราบอาเจียน   

          พริษฐ์ในฐานะหมอรู้ดีว่าอาการแพ้ท้องของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนแพ้ลากยาวไปถึงหกเจ็ดเดือน หรือบางคนก็แทบไม่มีอาการเลย

          “ผมจะพาไปนั่ง” เขาประคองหญิงสาวที่ดูไร้เรี่ยวแรงนั้นไว้อย่างระมัดระวัง

          “ไม่ได้ขอ” หญิงสาวเค้นเสียงตวาดไป ชักหงุดหงิดจนทนกับเขาไม่ไหวแล้ว แค่เห็นหน้าก็เหมือนท้องไส้ปั่นป่วนอีกรอบ แต่ในจังหวะก้าวเท้าลำตัวของเธอกลับเซถอยหลัง เพราะบ้านกำลังหมุนติ้ว

          “เป็นไง เพราะดื้อไงเลยเป็นแบบนี้” โชคดีที่พริษฐ์ใช้แขนประคองไว้ ไม่อย่างนั้นได้มีหงายหลังแน่ พร้อมใช้สายตาดุไป “แล้วช่วยใช้สมองคิดหน่อยครับว่า ถ้าล้มไปจะเกิดอะไรขึ้น”          

          จนิตายังทำท่าไม่ยอม พยายามจะใช้มือไปค้ำกับผนังห้องแทน อยู่ใกล้คนใจร้ายแล้วพลอยจะอาการหนักกว่าเดิม แต่สุดท้ายร่างกายก็อ่อนแอเกินกว่าจะดื้อรั้น

          พริษฐ์ประคองร่างบางไปนั่งลงบนโซฟาอย่างเบามือ แล้วเดินหายเข้าไปในบ้าน ก่อนกลับเข้ามาพร้อมยาดมสมุนไพรในมือ

          “เอาไปดมซะครับ” เขายัดมันใส่มือนุ่ม มันจะช่วยบรรเทาอาการที่หญิงสาวเป็นอยู่ด้วย

          จนิตาอยากจะสะบัดมือทิ้ง ทว่าร่างกายที่อ่อนแอจนแทบจะวูบทำให้ฝืนไม่ไหว สุดท้ายจึงต้องรับมาจ่อที่จมูกเพื่อสูดเอากลิ่นสมุนไพรเข้าปอด    

          “แล้วกินข้าวหรือยังครับ” พริษฐ์มองหน้านิ่ง แค่ได้รับความเงียบโต้กลับมาก็รู้ได้ทันที “ผมเคยบอกแล้วไงว่าให้กินข้าวให้ตรงเวลา”

          “ไม่ใช่พ่อ ไม่ต้องมาสั่ง”