บทที่ 7 (03)

“ไม่ใช่พ่อ ไม่ต้องมาสั่ง”

          พริษฐ์กลอกตาใส่คนปากดีที่พอเริ่มมีแรงก็แผลงฤทธิ์

          “ผมจะไปทำอะไรให้กิน” ชายหนุ่มตัดบทสั้นๆ หมุนตัวเดินตรงไปยังห้องครัว โดยไม่รอฟังคำค้าน       

          “ไม่...” จนิตาเค้นเสียงได้แค่คำเดียว อาการหน้ามืดระลอกใหม่ก็จู่โจมจนต้องเอนกายพิงพนักโซฟา

          เวลาผ่านไปชั่วครู่ใหญ่พริษฐ์ก็เดินกลับมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของหญิงสาว มือยื่นจานข้าวพร้อมกับน้ำดื่มวางไว้บนโต๊ะ

          “กินซะครับ จะได้กินยา”

          หญิงสาวค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น เพราะกลิ่นที่คุ้นเคยเตะจมูก แล้วในนาทีถัดมาก็แทบปากสั่น

          “ข้าวไข่เจียว”

          สิ่งที่เขาทำให้ คือข้าวไข่เจียวที่ตอนนี้เธอเกลียดมันเข้าไส้ แค่เห็นใจก็เดือดดาล พลันยกนิ้วขึ้นชี้ไปทางประตูบ้าน

          “ออกไป”

          “กินซะ อย่ามามัวแต่ทำตัวอวดดีอยู่เลยครับ หรือต้องให้ผมป้อน” พริษฐ์มองหน้าอดีตภรรยาอย่างไม่เข้าใจ ทำไมการจะคุยกันดีๆ เหมือนเมื่อก่อนถึงได้ยากเย็นนัก

          หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนที่แม้จะหย่ากันไปแล้ว แต่ก็ยังให้เธอเป็นตัวแทนแม่นั่นอยู่อีก ดวงตามองไปยังข้าวไข่เจียว ก่อนจะปัดมันทิ้งลงพื้นจนจานแตกดังเพล้ง

          “คุณไจ๋” พริษฐ์มองเม็ดข้าวที่กระจายเกลื่อนพื้นด้วยอาการอึ้งๆ “ผมอุตส่าห์ตั้งใจทำให้นะครับ”

          “ไม่ได้ขอปะวะ” คนเจ็บช้ำใจเค้นเสียงถามพร้อมปรายตามอง

          “จะว่าผมสะเออะ?” มันจะตีความเป็นอื่นได้อย่างไร นอกจากเขาสาระแนทำให้เองโดยเจ้าตัวไม่ได้ขอ 

          “คิดได้ก็ดี” จนิตากลั้วหัวเราะใส่ พยายามฝืนอาการวิงเวียนมาสู้กลับอย่างสมน้ำสมเนื้อ

          “แบบนี้ไงผมถึงทนคุณไม่ไหว” คนถูกว่าสติขาดผึง ใบหน้าคมเข้มขรึมลงด้วยความโกรธจัด สายตาตวัดมองคนอวดดีที่ตนไม่น่าให้ความสนใจเลย

          “ใครทนใครไม่ไหวกันแน่” จนิตาสวนกลับทันควัน ลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าเธอเป็นคนขอหย่า

          “อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นนะไจ๋ไจ๋ คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อก่อนคุณเป็นฝ่ายวิ่งโร่ตามผมต้อยๆ เอง” พริษฐ์ประชดกลับด้วยรอยยิ้มร้าย ตอกย้ำภาพเก่าๆ ที่จนิตาเคยวิ่งตามจีบเขาจนลือกันไปทั้งโรงพยาบาล แถมยังชอบทำกับข้าวฝีมือห่วยๆ เค็มจนกินไม่ได้มาให้อีก

          “ที่ผ่านมาฉันตาบอด” จนิตายอมรับ

          พริษฐ์ทั้งสะอึกทั้งโกรธคนที่กำลังดูถูกกัน ทว่าไม่ทันได้โต้กลับก็ต้องหันไปสนใจกับเสียงสมาร์ตโฟนที่ดังขึ้น

          ปิ๊บๆ

          ยามหางตาของจนิตาเห็นว่าสายเรียกเข้านั้นคือผู้ใดก็เหยียดปากออกมา แล้วสะบัดหน้าหนีคล้ายไม่อยากรับรู้

          “อิจฉา หึง?” คนที่เห็นบิดปากคว่ำ แล้วไม่วายบอกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าคุณทำตัวน่ารักแบบคุณฉายบ้าง...”

          “ก็ไปรักแม่นั่นสิ” เขาจะมามัวยืนมองเธอไปทำไม เชิญวิ่งโร่ไปหาผู้หญิงคนนั้นได้เลย

          “มั่นใจนะว่าจะไม่ตามไปอาละวาด” ชายหนุ่มหรี่ตามอง เมื่อก่อนจำได้ดีว่าเวลามีผู้หญิงมาอยู่ใกล้ตน จนิตาจะมีอาการหึงหวงชอบแสดงให้คนอื่นรู้ว่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

          “มั่นใจ แถมฉันจะร่วมอวยพรให้ด้วย” เธอมันโง่ที่ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนที่พริษฐ์ไม่ชอบให้เธอออกงาน เป็นเพราะไม่เคยคิดจะให้เป็นภรรยาที่แท้จริง

          “ไว้มีข่าวดีเมื่อไหร่ ผมจะจ้างคุณไปร้องเพลง” พริษฐ์หวังว่าในวันนั้นหญิงสาวจะร้องเพลงเพราะๆ ไม่ใช่ร้องไห้กระซิกๆ

          จนิตาค้อมศีรษะรับ รับรองว่าจะเรียกค่าตัวหลักล้านเลย แล้วชี้นิ้วไล่อีกครั้ง “ออกไปได้แล้ว หรือต้องให้เอาน้ำมาสาดไล่”

          หากพริษฐ์ยังไม่รีบเดินออกไป เธอจะเอาน้ำมาสาดไล่เขาเหมือนหมูเหมือนหมาแน่

          ชายหนุ่มมีศักดิ์ศรีพอจะไม่รอให้ถูกไล่ซ้ำเป็นครั้งที่สาม สองเท้าเดินไวๆ หายไปอย่างเร็วไว ทิ้งไว้เพียงข้าวไข่เจียวที่ถูกสายตาคู่สวยมองอย่างเกลียดชัง

          หญิงสาวพยายามระงับอารมณ์และเรียกสติกลับมา ทว่าก็รู้สึกได้ว่าเธอไม่เป็นตัวเอง ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้น เพราะอยากจะล้างหน้าล้างตาอีกรอบ แล้วก็ต้องเก็บกวาดทั้งห้องน้ำ ทั้งห้องนั่งเล่น

          ทว่าแค่ปลายเท้าแตะพื้นกระเบื้องก็ต้องพบกับสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจ

          บนพื้นห้องน้ำที่ควรจะเลอะเทอะกลับสะอาดเอี่ยมอ่อง

          เขาทำอย่างนั้นหรือ จนิตานิ่งครุ่นคิด นึกถึงช่วงเวลาที่พริษฐ์หายเข้าไปในห้องครัวนานสองนาน นอกจากเสียงหุงข้าวก็แทบไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลยเพราะอาการหน้ามืดเล่นงาน ก่อนสะบัดศีรษะไล่ความคิดเหล่านั้น เพราะเธอไม่ควรไปสนใจ แล้วรีบล้างหน้าล้างตาให้สะอาด

          หญิงสาวเดินกลับไปทำความสะอาดห้องนั่งเล่น ส่วนเรื่องข้าวกลางวันก็เปลี่ยนเป็นสั่งผ่านแอปพลิเคชันสั่งอาหารแทน โดยที่ในมือยังคงกำยาดมสมุนไพรไว้แน่นไม่ยอมปล่อย   

         

          วันเวลาล่วงเลยมาอีกสามวัน อาการแพ้ท้องของจนิตายังคงวนเวียนมาทักทายทุกเช้าที่ลืมตาขึ้น และจะเริ่มทุเลาลงในช่วงสายๆ           หญิงสาวหยิบยาดมอันใหม่เอี่ยมขึ้นมาสูดดมความสดชื่นเข้าปอด ส่วนยาดมสมุนไพรของพริษฐ์นั้นเธอโยนทิ้งลงถังขยะไปแล้ว ปากเบะใส่อย่างนึกชัง ไม่รัก ไม่ว่า แต่ไม่ใช่มาหลอกว่ารัก

           ปิ๊บๆ

          จนิตาสะบัดความคิดนั้นทิ้งหันไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดรับ

          “นังไจ๋” คนที่โทร.เข้ามาคือเกวลิน

          “ว่าไง มีอะไรดีๆ หรือไงยะ” จากน้ำเสียงฟังดูก็รู้ว่าต้องมีสิ่งดีๆ แน่นอน

          “แกได้งานแล้ว”

          “จริงเหรอ งานอะไร” จนิตาตาเป็นประกาย ความห่อเหี่ยวจากการนั่งๆ นอนๆ อยู่ในบ้านมาสองวันมลายหายไปสิ้น

          “งานเลี้ยงบริษัทน่ะ” เกวลินเอ่ยบอก ในอดีตเธอเคยทำหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้เพื่อนรัก และตอนนี้ก็กลับมาช่วยดูแลคิวงานให้ระหว่างที่จนิตากำลังรันวงการอีกครั้ง “เห็นว่าเป็นงานรวมเครือบริษัทใหญ่น่ะ ฉันเพิ่งได้รับการติดต่อมาเมื่อเย็นวาน รายละเอียดคร่าวๆ คือเป็นงานใหญ่พอตัวเลยนะ...แกจะรับไหม”