All Chapters of ตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง: Chapter 11 - Chapter 20

ตำหนักคุนหนิงสองสามวันมานี้หลี่เยว่เล่อพยายามอยู่แต่ในตำหนัก นางสั่งให้หลู่ม่านม่านค่อยๆลดกำยานยาที่ใช้กับสวี่เยว่ซินลงเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต ส่วนหมอหลวงที่มาตรวจร่างกายของนาง นางก็ปฏิเสธที่จะให้จับชีพจร นางเพียงให้หมอหลวงเหล่านั้นจัดยาเช่นเดิมมาถวายทุกครั้ง วันนี้ไทฮองไทเฮาเสด็จกลับมาจากไปสวดมนต์ขอพรที่วัดหลวง หลี่เยว่เล่อจึงได้สั่งให้หลู่ม่านม่านไปทำขนมที่ไทฮองไทเฮาทรงโปรดเพื่อจะนำไปถวาย อย่างไรเสียช่วงที่น้องสาวของนางอยู่ที่นี่ไทฮองไทเฮาก็ทรงเมตตาเอ็นดูน้องสาวของนางอยู่ไม่น้อย นางจึงควรไปทำความเคารพเสียหน่อยและวันนี้นางเองก็คิดจะเอาคืนคนที่รังแกน้องสาวของนางเช่นกัน ความจริงนางจะไปทำความเคารพไทฮองไทเฮาโดยไม่มีขนมไปถวายก็ได้ แต่ที่นางให้หลู่ม่านม่านไปทำขนมที่ห้องเครื่องก็เพื่อที่จะเปิดโอกาสให้คนที่รังแกน้องสาวของนางลงมืออีกครั้งเมื่อถึงเวลาเหล่านางกำนัลประจำห้องเครื่องก็นำอาหารมาถวายแก่สวี่ฮองเฮาตามปกติอย่างเช่นที่เคยทำมาตลอด แต่วันนี้ต่างออกไปเพราะไม่มีหลู่ม่านม่านคอยชิมอาหารอยู่ข้างๆ“ฮองเฮาเพคะ อาหารเหล่านี้ล้วนเป็นอาหารรสเลิศที่ห้องเครื่องทรงตั้งใจทำเพื่อพระองค์ เชิญพระองค์

นางกำนัลอาวุโสนั่งคิดไตร่ตรองถึงสิ่งที่สวี่ฮองเฮาได้เอ่ย ถึงทุกคนในวังหลังล้วนรู้ดีอยู่แก่ใจว่าสวี่ฮองเฮาถูกแต่งมาเป็นฮองเฮาเพราะท่านอ๋องเหลียน และนางหาใช่สตรีที่หนิงเฉิงฮ่องเต้ทรงโปรดปราน แต่สิ่งที่สวี่ฮองเฮาพูดนั้นก็ไม่ผิด ในวังหลังแห่งนี้นางยังคงเป็นสตรีที่มีอำนาจสูงสุดเพียงแต่ที่ผ่านมานางไม่ได้ใช้อำนาจที่มีเท่านั้นหากสาเหตุที่สวี่ฮองเฮาไม่ใช้อำนาจนั้นลงโทษพวกนางเพราะความเห็นใจจริง ๆอย่างที่สวี่ฮองเฮาได้กล่าว เช่นนั้นพวกนางก็จะลองดูสักครั้ง เพราะไม่ว่าจะเป็นคนของฝ่ายไหนแต่หากทำพลาดถูกลงทัณฑ์ คนที่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนรับความผิดนั้นไว้ก็คือพวกนางอยู่ดี เช่นนั้นหากจะเลือกรับใช้คนที่โอบอ้อมอารีและเห็นใจพวกนางเสียหน่อยจะเป็นไรไป“ฮองเฮาโปรดให้โอกาสพวกหม่อมฉันสักครั้งได้หรือไม่เพคะ” นางกำนัลอาวุโสจางเอ่ยขึ้นเมื่อนั่งคิดทบทวนดีแล้วความจริงแล้วหลี่เยว่เล่อรู้ดีว่าเหตุใดสวี่เยว่ซินจึงไม่คิดใช้อำนาจนั้นบีบเค้นเอาความกับคนเหล่านี้ เพราะน้องสาวของนางเข้าใจคนที่ไม่มีอำนาจดีว่าเป็นอย่างไร ถึงสวี่เยว่ซินจะถูกเลี้ยงในวังอ๋อง และเป็นลูกบุตรธรรมของเหลียนอ๋องแต่อำนาจของน้องสาวนางจะสู้เหล่าองค์หญิงที่เ

หลังจากที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น หลี่เยว่เล่อจึงได้เอ่ยถามถึงประวัติความเป็นมาและนิสัยใจคอของสนมทั้งสี่คนจากขันทีเหมาและนางกำนัลจินเพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นคนในแคว้นต้าเฉิงย่อมได้ยินเรื่องราวของคนชนชั้นสูงหรือขุนนางขั้นสูงมาบ้างไม่มากก็น้อยหลี่เยว่เล่อหลังจากได้ยินคำเล่าจากคนทั้งสองก็ถึงกับขมวดคิ้วเพราะไม่มีสนมคนใดที่เข้ามาด้วยความรักใคร่แบบชายหญิง ทุกคนล้วนถูกแต่งเข้ามาเพราะฐานอำนาจเท่านั้นนางกำนัลจินสั่งเกตสีหน้าของสวี่ฮองเฮาจึงเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย“ฮองเฮาทรงมีเรื่องอันใดข้องใจอย่างนั้นหรือเพคะ”“ตอนที่ฝ่าบาททรงเป็นเพียงองค์ชายรอง พระองค์ไม่มีสตรีในใจบ้างเลยหรือ ข้าเข้าใจว่าเขาพึ่งขึ้นครองราชย์แต่บัดนี้บ้านเมืองก็เงียบสงบดี แต่ใยเขาจึงไม่นำนางในใจเข้าวังมาอยู่ข้างกาย”ทั้งสองก้มหน้าก้มตา ต่างส่งสายตาเพื่อให้อีกฝ่ายเป็นผู้ตอบ ยิ่งทำให้หลี่เยว่เล่อเกิดความสงสัยมากยิ่งขึ้น“พวกเจ้าตอบเราเถอะ เราจะไม่แพร่งพรายออกไปอย่างแน่นอน”“คือ..คือว่า..” ขันทีเหมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก“เจ้าไม่วางใจเราอย่างนั้นหรือ”“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่เรื่องนี้คนในวังล้วนพูดกันปากต่อปาก

เฟิ่งจางหยงหันมาบอกกับเกากงกงให้นางกำนัลขันทีคนอื่น ๆ ถอยออกไปก่อน เพราะเขารู้ดีว่าหากคนเหล่านี้ได้ยินและเอาไปพูดคุยต่อ ๆ กันก็คงเล่าลือกันไปทั่วทั้งวังอย่างแน่นอน“กระหม่อมบังเอิญไปพบกับนางกำนัลหลู่ นางกำนัลตำหนักคุนหนิงระหว่างทาง กระหม่อมเห็นว่านางถูกคนทำร้ายมา ทีแรกกระหม่อมคิดจะแจ้งนางกำนัลฝ่ายตรวจการมาจัดการ แต่นางกลับบอกไม่อยากให้ฮองเฮาต้องมาวุ่นวายใจเพราะเรื่องของนาง ข้าเห็นนางกอดอกหนาวสั่นบวกกับเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนมอมแมมเลยถอดเสื้อคลุมให้นางไป”“ไม่ใช่ว่าเจ้าแอบชอบนางจึงไปหานางที่วังหลัง เมื่อเห็นนางหนาวจึงได้ให้เสื้อคลุมแก่นางหรอกหรือ”เฉิงหนิงเฉิงเอ่ยเย้าแหย่สหายของตน“ฝ่าบาท อย่าทรงตรัสเช่นนี้ หากใครได้ยินเข้านางจะเสียหายได้นะพ่ะย่ะค่ะ ที่กระหม่อมไปวังหลังก็เพราะพระองค์นั่นแหละพ่ะย่ะค่ะหาใช่ไปเพราะนาง”“เพราะข้าอย่างนั้นหรือ”“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ก็องครักษ์หน้าตำหนักบอกกระหม่อมว่าพระองค์จะไปเข้าเฝ้าไทฮองไทเฮา กระหม่อมเลยไปยังวังหลังเพื่อไปหาพระองค์ แต่ขันทีชิงบอกว่าพระองค์กลับไปแล้ว ว่าแต่พระองค์เถอะพ่ะย่ะค่ะ ไปถึงตำหนักเล่อโซ่วถางแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมถึงกลับมาทั้งที่ยังไม่ได้เข้า

“ชิงกงกงฝากเจ้าไปบอกคนที่ตำหนักเฉียนชิง ว่าคืนนี้ข้าจะค้างที่ตำหนักคุนหนิง” หนิงเฉิงฮ่องเต้ยิ้มกรุ้มกริ่มแฝงความนัย“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมจะรีบไปแจ้งเกากงกงเดี๋ยวนี้” ชิงกงกงโค้งคำนับรับคำสั่ง แล้วออกจากห้องโถงไปทำตามที่หนิงเฉิงฮ่องเต้ตรัสสั่งโดนทันทีหลี่เยว่เล่อรู้ดีว่าหนิงเฉิงฮ่องเต้กล่าววาจายั่วยุนาง เขาอยากให้นางรู้สึกอับอายอย่างที่นางทำกับเขา และอยากเปิดเผยให้ไทฮองไทเฮารู้ว่าเรื่องที่นางเอ่ยมานั้นล้วนเป็นเพียงคำพูดประจบสอพลอ หาได้คิดจะทำอย่างที่พูดสักประโยคดั่งที่กล่าวมา‘คิดว่าข้าจะกลัวพระองค์อย่างนั้นหรือเพคะ หากเป็นก่อนหน้านี้ข้าอาจจะเกรงกลัวเรื่องที่พระองค์มาค้างที่ตำหนักอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ข้ารู้ว่าท่านเป็นพวกชายตัดแขนเสื้อมีหรือจะไม่กล้าให้ท่านนอนค้างที่ตำหนักด้วย’“ไทฮองไทเฮาเพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลา เพื่อกลับไปเตรียมตัวก่อนนะเพคะ” หลี่เยว่เล่อเอ่ยพร้อมระบายยิ้มหวาน“นั้นสินะ เจ้ากลับไปเตรียมตัวเถอะ” ไทฮองไทเฮาอมยิ้มนิดๆกลั้นหัวเราะเอาไว้หญิงชรารู้ดีว่าทั้งสองต่างพูดเพื่อเอาชนะอีกฝ่าย ไม่ได้คิดจริงจังอย่างที่พูด แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องดีเพราะหากแกล้งกันไปแกล้งกันมาเพื่