ปัญหา

- ๖ -

ปัญหา

รถเก๋งโบราณเคลื่อนตัวมาจอดเทียบสนิทที่หน้าเรือนไม้หลังใหญ่ คุณสิงห์ดับเครื่องยนต์แล้วเดินอ้อมตัวรถมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ก่อนจะก้มตัวก้าวเข้ามาอุ้มร่างของราตรีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คนขับอย่างนิ่มนวล เธอขาเจ็บจากอุบัติเหตุเมื่อครู่และดูเหมือนว่าอาการจะเริ่มระบมแย่ลง

“เอ่อ... ไม่ต้องอุ้มก็ได้ค่ะ” ความขัดเขินบวกกับความเกรงใจทำให้หล่อนรีบเอ่ยปากปฏิเสธพัลวัน

คนที่กำลังช้อนร่างเธอขึ้นมาถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มก้มลงมองสบตากลมโตสุกใสในอ้อมแขน แววตาคู่คมที่แสนเย็นชาคู่นั้นทำให้เธอไม่สามารถอ่านทางออกได้เลยว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

“เท้าของคุณบวมมาก ถ้าไม่อยากเป็นหนักเยอะไปกว่านี้ ก็หยุดดื้อ” น้ำเสียงดุนิด ๆ ทว่ากลับฟังดูทุ้มต่ำเซ็กซี่อย่างประหลาด รัตติในร่างราตรีเผลอเคลิบเคลิ้มไปชั่วครู่หนึ่งอย่างลืมตัว

เด็ก ๆ วิ่งลงมาจากเบาะหลังรถ ก่อนจะวิ่งแจ้นกุลีกุจอเข้าไปรีบบอกข่าวเล่าเหตุการณ์ระทึกขวัญให้คนในบ้านฟัง เพียงแปบเดียวคนในบ้านก็พากันแห่ออกมาถึงตัวรถ พอดีกับที่ชายหนุ่มอุ้มประคองหล่อนมาถึงบริเวณทางเข้าบ้านพอดี

“คุณสิงห์คะ” ป้าสร้อยร้องเรียกนายใหญ่ของบ้าน น้ำเสียงและสีหน้าของแกเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าตามเสียงเรียก ทอดสายตามองใบหน้าของหญิงสูงวัยก็รู้เท่าทันทีว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นภายในเรือน

“เกิดอะไรขึ้น”

“คุณวดีกับคุณศรีอยู่ข้างในค่ะ... พวกเธอรื้อค้นข้าวของ เสื้อผ้าของคุณราตรีออกมากองทิ้งไว้ที่พื้นเต็มไปหมดเลยค่ะ” ป้าสร้อยเอ่ยรายงานพลางมองใบหน้าของคุณสิงห์สลับกับราตรีไปมา

ป้าสร้อยและคนในบ้านต่างพากันนึกสงสารสะใภ้ใหม่จับใจ เดินทางมาถึงวันแรกก็ต้องมาเผชิญหน้ากับสองแม่ลูกมหาภัย ปัญหาชิ้นใหญ่ในชีวิตของคุณสิงห์ที่พยายามสะบัดอย่างไรก็ไม่ยอมหลุดพ้นไปเสียที

‘วดี... คนที่เด็ก ๆ พูดถึงอย่างนั้นเหรอ ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงมีอำนาจกร่างขนาดนั้น’ ราตรีขบคิดในใจ ทว่าไม่นานนัก เงาร่างอรชรในเครื่องแต่งกายเสื้อผ้าสีฉูดฉาดแสบลูกตา ก็ดันสะบัดก้นเดินก้าวเข้ามาถึงตรงหน้าของเธอ 

ราตรีพยายามจะส่งสัญญาณบอกให้คุณสิงห์ปล่อยหล่อนให้ยืนด้วยตัวเอง ทว่าวงแขนแข็งแกร่งนั้น กลับยิ่งกระชับรัดร่างหล่อนให้อยู่ในอ้อมอกแน่นหนา พร้อมเผชิญหน้ากับผู้หญิงสองคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

“เพิ่งรู้ข่าวว่ามีกาฝากแอบคลานเข้ามาอยู่ในบ้านเมื่อเช้านี้เอง วดีก็เลยอยากเดินทางมาดูให้เห็นกับตาค่ะ” หญิงสาวหน้าแฉล้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหลมสูง หล่อนจ้องมองราตรีในอ้อมกอดของคุณสิงห์ด้วยสายตาริษยาอย่างปิดไม่มิด พลางพินิจพิจารณาโครงหน้าของราตรี ดูแล้วก็ไม่ได้สระสวยโดดเด่นอะไรเลย หน้าก็ไม่ได้แต่ง เสื้อผ้าก็ดูธรรมดาพื้น ๆ คงเป็นแค่หญิงบ้านนอกที่คุณสิงห์พลาดท่าคว้าเอาเข้ามาอยู่ในบ้าน แล้วนี่ก็คงเล่นบทสำออยแกล้งเจ็บเพื่อให้ผู้ชายอุ้มประคอง

“ทำไมจะต้องอุ้มชูกันขนาดนั้นด้วยละคะ หรือว่าใกล้จะตายเต็มทีแล้ว” ผู้หญิงที่ชื่อวดีเอ่ยจิกกัดพลางเบ้ปากใส่ราตรี

รัตติในร่างของราตรีเกือบจะหลุดขำพรืดออกมาขำขัน 

‘พระเจ้า... หล่อนเล่นใหญ่เหมือนนางร้ายในละครหลังข่าวไม่มีผิด นี่ฉันย้อนเวลามาในอดีตยุคเก่า หรือว่าฉันหลุดเข้ามาอยู่ในโลกนิยายน้ำเน่ากันแน่เนี่ย’

“คุณสิงห์ก็น่าจะส่งข่าวบอกทางบ้านเราก่อน ว่าคุณสิงห์ตัดสินใจแต่งงานใหม่แล้ว วดีเพิ่งเดินทางกลับมาจากปีนัง หล่อนตกใจแทบแย่ คุณก็น่าจะรู้ดีว่า วดีเป็นโรคหัวใจ เวลาหล่อนตกใจมากๆ มันอันตรายถึงชีวิตเชียวนะคะ เสียแรง... ที่คุณท่านอุตส่าห์ชุบเลี้ยงอุปการะคุณมา ตั้งแต่ตอนคุณเป็นอดีตมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ จนกระทั่งตอนนี้... คุณกลายเป็นเจ้าของฟาร์มใหญ่โต คงจะร่ำรวยมั่งมีจนไม่นึกถึงบุญคุณคนเก่าคนแก่กันแล้วกระมัง” 

‘คุณศรี’ ผู้เป็นแม่ของวดีกอดอกหน้าเชิด ร่ายยาวบทบรรยายเดิม ๆ ที่เธอเคยใช้เป็นข้ออ้างเรื่องทวงบุญคุณต่อคุณสิงห์ เพื่อบีบบังคับให้เขาเกิดความเกรงใจมาตลอดหลายปี

แต่ผิดคาด... ครั้งนี้คุณชายเจ้าของฟาร์มไก่กลับนิ่งสนิท และไม่ยอมปล่อยร่างของเจ้าสาวคนใหม่ออกจากวงแขน

“เรื่องบุญคุณ... ผมไม่เคยหลงลืมครับ แต่ที่นี่คือบ้านของผมและราตรี พวกคุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเท้าเข้ามาสร้างความเสียหายข้าวของที่นี่” เขาเอ่ยตอบคุณศรีด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่ากระแสเสียงกลับบาดลึกเฉียบขาด ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะกล้าตอกกลับต่อปากต่อคำขนาดนี้

“มันก้าวเข้ามาแค่วันเดียว พี่สิงห์ก็หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วหรือคะ! แกทำเสน่ห์ยาแฝดอะไรใส่พี่สิงห์ห้ะ นังบ้า!” วดีดีดดิ้นเต้นผางเหมือนเด็กห้าขวบที่ร้องไห้เอาแต่ใจยามไม่ได้ของเล่นอย่างที่ต้องการ

คนอย่างรัตติไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ ทว่าเธอก็ไม่ใช่ประเภทที่จะยอมปล่อยให้ใครมาด่าทอฉีกหน้าเธอฟรี ๆ แน่นอน

“แล้วหล่อนล่ะเป็นใคร... ไม่เห็นคุณสิงห์เคยเอ่ยปากเล่าเรื่องของหล่อนให้ฉันฟังเลยแม้แต่นิดเดียว... ส่วนฉันน่ะเหรอ ก็เป็นภรรยาที่แต่งงานถูกต้องตามกฎหมายของเขาไงล่ะคะ... บอกเอาไว้เผื่อว่าหล่อนอยากจะรู้น่ะ” คนในอ้อมกอดคุณสิงห์เริ่มแผลงฤทธิ์ตอกกลับน้ำเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความแสบทรวงจนคุณชายแห่งฟาร์มไก่ถึงกับชะงักกึก

‘นี่หรือ... คือราตรี คนที่ลุงแดงบอกหนาบอกแน่นว่าเรียบร้อยปานผ้าพับไว้’ เขาได้แต่ตั้งคำถามสับสนอยู่ในใจลึก ๆ

“นี่!!! แกกล้าดีอย่างไรมาเรียกลูกสาวฉันว่าหล่อน นังผู้หญิงชั้นต่ำ!” คุณศรีโมโหโกรธจัดจนดวงตาเกือบจะถลันออกมานอกเบ้า

วดีไม่พูดพร่ำทำเพลง หล่อนถลาตัวเข้าหมายจะกระชากเรือนผมของราตรีทันที วินาทีนั้นเหตุการณ์มันเกิดขึ้นรวดเร็วจนไม่มีใครตั้งตัวทัน

ทว่าราตรีไม่มีทางยอมตกเป็นเบี้ยล่างแน่... หญิงสาวเอื้อมมือคว้ากระชากสวนกลับไปแทบจะในวินาทีเดียวกัน จนเกิดความโกลาหลนัวเนียฉุดกระชาก ทำให้ราตรีร่วงหลุดลงมาจากอ้อมอกของคุณสิงห์ลงไปกึ่งนั่งกึ่งยืนอยู่ที่พื้นดิน ทว่าข้อเท้าของเธอที่เพิ่งอักเสบบวมเป่งดันส่งผลเสียในตอนนี้ หล่อนตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบคู่ต่อสู้อย่างเห็นได้ชัด ฉากตบตีแย่งผู้ชายที่เธอเคยเปิดเจอในละครแล้วนึกด่าว่าไร้สาระ บัดนี้ได้มาประสบพบเจอด้วยตัวเองแล้วถึงเข้าใจกระจ่างแจ้ง

‘มาถึงขั้นนี้แล้ว จะยอมให้มันรังแกฝ่ายเดียวได้ยังไง!’

หมับ!

คุณสิงห์ยื่นมือแกร่งเข้าคว้าล็อกข้อมือทั้งสองข้างของวดีไว้ได้ทันควัน ก่อนที่หล่อนจะถลาตัวเข้ามาทำร้ายราตรีซ้ำสอง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเคร่งขรึมและจริงจังดุดันจนวดีถึงกับชะงักกึก สาดอารมณ์ร้ายใส่ใครต่อไม่ได้อีก

“ออกไปจากบ้านของฉัน...” เขาเอ่ยสั่งการน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทรงพลังอำนาจเด็ดขาด

วดีน้ำตาคลอเบ้าสั่งได้ทันตาเห็น “วดีไม่ไปไหนทั้งนั้น! วดีจะอยู่ที่นี่ จะฆ่าตัวตายให้พี่สิงห์เห็นตรงนี้เลย ดวงวิญญาณของคุณพ่อจะได้รรับรู้ว่าพี่สิงห์ใจร้ายใจดำกับวดีแค่ไหน!”

“โถ... วดีของแม่ น่าสงสารอะไรขนาดนี้ลูก” คุณศรีรีบวิ่งเข้าไปโอบกอดลูกสาว พลางส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมาทางราตรีและคุณสิงห์ไม่ลดละ

“จะทำอะไรก็ตามใจ แต่อย่ามาสร้างความเสียหายสกปรกที่นี่อีก” เจ้าบ้านหนุ่มตัดบทอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันมาดูสภาพของราตรีที่กำลังพยายามหยัดกายลุกขึ้นยืนแต่ก็ยืนทรงตัวไม่ไหว ชายหนุ่มจัดแจงช้อนร่างของเธอขึ้นมาแนบอกอีกครั้งอย่างนิ่มนวลระมัดระวัง แล้วสับเท้าพาหล่อนก้าวเดินขึ้นบันไดมุ่งตรงไปยังห้องนอนทันที

“ฉันจะทำให้พวกแกไม่มีที่ซุกหัวนอน! จำคำพูดของฉันไว้ให้ดีก็แล้วกัน!” เสียงของคุณศรีแผดตะโกนด่าไล่หลังทั้งสองคนมาตามชานเรือน

พร้อมกับเสียงของวดีที่ร้องไห้โฮลั่นบ้านอยู่อย่างเจ็บปวดรวดร้าว ที่ในครั้งนี้... เธอไม่ได้สิ่งของเล่นที่ต้องการสมใจ

ชายหนุ่มวางร่างของราตรีลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างแผ่วเบา ทว่าเขายังคงอยู่ในสภาพกึ่งก้มกึ่งโอบกอดเธอเอาไว้แน่น ไม่ยอมผละตัวลุกขึ้นไปเสียที

หญิงสาวรู้สึกได้ถึงก้อนเนื้อในอกที่เต้นระรัวแรง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหล่อนจะโดนยื่นบทรับน้องโหด ทันทีที่ย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้วันแรก ที่จริงเพิ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งวันแรกเท่านั้นเอง ทว่าเขากลับออกโรงปกป้องหล่อนอย่างสุดกำลังความสามารถขนาดนี้ แล้วแบบนี้หล่อนจะควบคุมบังคับจิตใจดวงนี้ให้เต้นเป็นปกติได้อย่างไรกัน

“คุณคะ... แม่ลูกคู่นั้นคงยอมเดินทางกลับไปแล้วล่ะค่ะ” หล่อนที่ยังคงอยู่ในวงแขนแกร่งแผ่วกระซิบเอ่ยบอกเขาเบา ๆ ทว่าใบหน้าของคุณสิงห์ที่ตอนนี้ก้มต่ำลงมาจนแทบจะชิดติดกับใบหน้าของเธอ เขายังคงนิ่งเงียบกลับทำทีเป็นเหมือนไม่ได้ยินคำที่เธอพูด

“อาจจะ... ยังไม่กลับไปก็ได้” เขาเอ่ยตอบพลางจับจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของหล่อน

ก้นบึ้งหัวใจของสิงห์รู้สึกถึงกระแสความร้อนวูบวาบประหลาดที่แล่นพล่านขึ้นมา จนเขาเกือบจะควบคุมมันไว้ไม่อยู่ สตรีที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาตอนนี้ช่างมีแรงดึงดูดมหาศาล ไม่ใช่เพียงแค่รูปโฉมภายนอกหรือน้ำเสียงหวาน ทว่ามันคือความฉลาดพูด ความช่างเจรจา และความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวที่จะลุกขึ้นมาปกป้องตัวเองจากคนพาล

เธอช่างเหมือนกับ... ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น... เธอช่างเหมือนกับ ‘จันทรา’ ภรรยาผู้ล่วงลับของเขาไม่มีผิดเพี้ยน

คำมั่นสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับดวงวิญญาณแม่ของเจ้าแก้วและเจ้ากล้า ว่าชีวิตนี้จะไม่เปิดใจรักใครอีกหลังจากหล่อนตายจากไป พลันแววแล่นเข้ามาในหัวเพื่อตักเตือนให้เขาได้สติ ความรู้สึกที่กำลังเผลอใจไปเมื่อครู่ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะทำความผิดต่อหญิงคนรักในอดีตผู้เป็นที่รักยิ่ง แม้ว่าหล่อนจะไม่ได้สถิตอยู่บนโลกมนุษย์ใบนี้แล้วก็ตาม

“ผมขอโทษนะ... ที่ทำให้คุณต้องมาพบเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้ตั้งแต่วันแรก” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ก่อนจะค่อย ๆ ดึงกายถอยห่างออกมาจากร่างของราตรี

“ฉันไม่โทษคุณหรอกค่ะ คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย เพียงแต่... มันจะดียิ่งกว่านี้ถ้าคุณจะช่วยเล่าเรื่องราวของบ้านนี้ หรือคนพวกนั้นให้ฉันได้รับรู้เอาไว้ล่วงหน้าก่อน ฉันจะได้ตระเตรียมตัวรับสถานการณ์ได้ทันท่วงทีค่ะ” ราตรียิ้ม แม้จะเป็นการฝืนยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนก็ตามที หล่อนอยากให้เขารับรู้ว่าหล่อนรู้สึกขอบคุณจากใจจริงที่เขาออกตัวปกป้องเธอจากสองแม่ลูกคู่นั้น แต่ข้อเท้าที่พลิกของหล่อนกลับเริ่มส่งสัญญาณเตือนด้วยอาการปวดตุบ ๆ ถี่ขึ้น

“เจ็บข้อเท้าขนาดนี้ ยังมีหน้ามายิ้มออกมาได้ เธอนี่เป็นผู้หญิงที่ประหลาดดีแท้” เขาหัวเราะขำในลำคอเบา ๆ เป็นครั้งแรกที่ราตรีได้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันที่มีหนวดเขียวครึ้มขึ้นตามไรผิว... ดูเท่ระเบิดชะมัดเลย 

“วดี... คือลูกสาวของท่านลุงปราโมทย์ ท่านเป็นผู้มีพระคุณที่คอยชุบเลี้ยงอุปการะผมในเรื่องหน้าที่การงานมาตั้งแต่ผมอายุแค่สิบห้าปี ท่านลุงส่งเสียผมเรียนจนจบการศึกษาที่ปีนัง จนกระทั่งผมได้เดินทางกลับมาช่วยดูแลธุรกิจของท่านในหลาย ๆ ด้าน... รวมไปถึงธุรกิจที่ค่อนข้างจะ... ผิดกฎหมายด้วย ในตอนนั้นผมมีอำนาจล้นมือและเลือกใช้มันในทางที่ไม่ชอบ จนกระทั่งผมได้มาพบรักกับจันทรา แม่ของเจ้ากล้าและเจ้าแก้ว... ผมถึงคิดอยากจะล้างมือ หันมาตั้งหลักปักฐานทำมาหากินแบบสุจริต...”

‘ราตรีเพิ่งกระจ่างแจ้งใจ... ที่ชาวบ้านร่ำลือกันหนาหูว่านายสิงห์เป็นคนที่โหดเหี้ยมป่าเถื่อน เป็นเพราะอาชีพเก่าในอดีตของเขาเป็นมาเฟียนี่เอง แต่เขา... กลับยอมที่จะล้างมือจากวงการมืดอย่างถาวรเพียงเพราะภรรยาและลูก ๆ ช่างเป็นผู้ชายที่โรแมนติกและรักครอบครัวสุด ๆ เลยแฮะ’

คุณสิงห์นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ลอบสังเกตใบหน้าของเจ้าสาวคนใหม่ ทว่าหล่อนกลับไม่ได้มีท่าทีรังเกียจหรือตัดสินอดีตอันดำมืดของเขาเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มจึงเล่าความจริงต่อ

“ท่านลุงเห็นความตั้งใจของผมที่อยากล้างมือจากวงการ จึงมอบที่ดินผืนนี้ขนาดสี่สิบไร่ ให้ผมนำมาพัฒนาทำธุรกิจฟาร์มไก่ ปัญหาสำคัญคือ... ท่านไม่ได้เซ็นเอกสารเขียนทุกอย่างไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ว่าหลังจากที่ผมพัฒนาที่ดินและขยายธุรกิจออกไปแล้ว ท่านจะยกกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ให้กับผมอย่างเป็นทางการ จนกระทั่งเมื่อสองปีที่แล้ว ท่านลุงประสพอุบัติเหตุเสียชีวิตกะทันหัน ที่ดินผืนนี้ทั้งหมด... จึงตกเป็นชื่อของภรรยาของท่านตามกฎหมาย”

“ตายจริง!!! อย่างนี้ก็เท่ากับว่า สองแม่ลูกคู่นั้นสามารถที่จะใช้อำนาจมาขับไล่คุณออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ อย่างนั้นเหรอคะ” ราตรีอุทานด้วยความตกใจ หล่อนนึกย้อนไปถึงตอนที่เพิ่งด่าทอตอกกลับพวกนั้นไปเต็มกราฟความโกรธ หล่อนจะสร้างความเดือดร้อนร้ายแรงให้เขามากมายขนาดไหนต่อจากนี้กันนะ

คุณสิงห์พยักหน้ารับคำช้า ๆ เขาแอบทึ่งที่หล่อนสามารถทำความเข้าใจเรื่องราวซับซ้อนได้ง่ายดายฉับไวอย่างน่าแปลกใจ

“ถ้าหากวันหนึ่งโดนพวกเขายึดที่ดินผืนนี้คืนไปทั้งหมด... ผมก็จะไม่เหลืออะไรเลย เมื่อถึงเวลานั้น คุณเองก็มีสิทธิ์เต็มที่ที่จะเดินจากผมไปได้ตลอดเวลาถ้าหากคุณต้องการ เพราะอันที่จริง... การแต่งงานในครั้งนี้ มันเหมือนกับว่าผมแค่หลอกใช้คุณให้มาเป็นเจ้าสาวบังหน้า เพื่อใช้เป็นไม้กันหมาสะบัดสองแม่ลูกคู่นั้นเท่านั้นเอง” เขาเอ่ยสารภาพ แม้จะต้องฝืนใจกัดฟันบอกเล่าเรื่องที่ไม่น่าฟังให้หล่อนฟัง ทว่าเขาก็ไม่อยากมีความลับปกปิดผู้หญิงคนนี้

รัตติในร่างของราตรีเอื้อมมือบางไปแตะมือหนาของเขาเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม

“เชื่อฉันสิคะ... ว่าต่อให้เกิดเรื่องร้ายแรงถึงขั้นโดนยึดที่ดินจริง ๆ คนอย่างคุณก็จะสามารถสร้างตัวและกลับมามีทุกสิ่งทุกอย่างได้อีกครั้งแน่นอนค่ะ เพราะว่าคุณมี ‘สมอง’ และมีความสามารถ... แล้วฉันน่ะ ก็ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมก้มหัวแพ้อะไรง่าย ๆ หรอกนะคะ ฉันจะช่วยคุณคิดช่วยคุณทำทุกวิถีทางที่ทำได้เลยค่ะ ไว้ใจฉันได้เลย!” หล่อนส่งรอยยิ้มหนักแน่นจริงใจให้เขา

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนโดนศรกามเทพยิงตัดขั้วหัวใจเข้าอย่างจังเป็นดอกที่สอง... ผู้หญิงคนนี้น่ารักและเด็ดเดี่ยวอะไรอย่างนี้กันนะ แล้วถ้าหาก... ถึงวันที่หล่อนต้องเดินทางจากเขาไปจริง ๆ หัวใจของเขาจะพังทลายลงขนาดไหนกัน ไม่อยากจะคิดฝันถึงมันเลยจริง ๆ

ก๊อก ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะการประสานสายตาหวานหยดของทั้งสองคนในห้องนอน

“ป้าสร้อยเองค่ะคุณสิงห์ ป้าเอาลูกประคบสมุนไพรมาให้ค่ะ” เสียงป้าสร้อยร้องบอก

“เข้ามาได้” คุณสิงห์รีบปรับสีหน้าและบุคลิกให้กลับมานิ่งขรึมตามเดิม

เมื่อบานประตูเปิดออก เจ้าตัวแสบทั้งสองคนก็วิ่งโร่หน้าตั้งเข้ามาในห้องก่อนใครเพื่อน ตามติดมาด้วยป้าสร้อยและจันทร์เจ้าสาวรับใช้

“คุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ เจ็บมากไหม” เจ้าแก้วเอ่ยถาม พลางจับจ้องมองข้อเท้าที่บวมแดงของแม่คนใหม่อย่างเป็นห่วงเป็นใย

ขณะที่เจ้ากล้าได้แต่ยืนกอดอกมองอยู่ห่าง ๆ ทว่าเมื่อเห็นว่าราตรีไม่ได้เป็นอะไรมากนัก ชายหนุ่มตัวน้อยจึงแสร้งทำเป็นนิ่งเฉยเพื่อไม่ให้หล่อนได้ใจว่าตนเองก็แอบเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน

“สบายมากจ้ะ... สองสามวันก็หายดีแล้ว” หญิงสาวเอ่ยตอบพลางส่งรอยยิ้มละมุนให้เด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยน

“แน่ใจนะคะว่าไม่ได้โดนงูพิษฉกกัดเอา” จันทร์เจ้าเอ่ยถามด้วยความกังวล พลางช่วยเพ่งมองหารอยเขี้ยวฝังลึกทว่ากลับไม่พบรอยใด ๆ เจอเพียงแต่อาการอักเสบบวมแดงเท่านั้น

“ฉันซุ่มซ่าม ขัดขาตัวเองล้มไปน่ะจ้ะ ข้างนี้ดันพลิกกระแทกแรงไปนิดเท่านั้นเอง” เธออธิบายตอบจันทร์เจ้า

“ดีแล้วค่ะ... บ้านสวนของเราอยู่ห่างไกลจากสถานพยาบาลและโรงพยาบาลมาก ถ้าโดนอสรพิษงูพิษกัดขึ้นมาจะอันตรายถึงชีวิตเลยนะคะ"

 "คราวหลังห้ามแอบเอาจักรยานขี่พากันไปอีกนะคะคุณราตรี” ป้าสร้อยเอ่ยสำทับด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“ค่ะ... ขอโทษด้วยนะคะป้าสร้อยที่ทำให้ต้องวุ่นวายกันพลอยเดือดร้อนไปด้วย”

“คุณแม่ช่วยพวกเราสองคนเอาไว้ค่ะ คุณแม่เก่งที่สุดเท่ที่สุดเลย!” เจ้าแก้วยกนิ้วโป้งชูขึ้นอวด พลางฉีกยิ้มร่าเริงจนเห็นฟันหลอน่าเอ็นดู

คุณสิงห์เอื้อมมือรับลูกประคบสมุนไพรอุ่น ๆ มาจากมือของป้าสร้อย ก่อนจะขยับตัวนั่งลงก้มหน้าก้มตาประคบลงบนข้อเท้าเรียวของเธออย่างเบามือและทะนุถนอมขีดสุด

“ให้ป้าช่วยไหมคะคุณสิงห์” ป้าสร้อยเอ่ยถามหยั่งเชิง ทว่าคนแก่ผ่านโลกมามาก มีหรือจะดูไม่ออก ว่าสายตาของนายใหญ่ของแกเริ่มเต็มไปด้วยความห่วงใยสะใภ้ใหม่คนนี้มากขึ้นแล้ว

“ไม่เป็นไรครับป้าสร้อย... ผมจัดการเองได้” ชายหนุ่มปฏิเสธน้ำเสียงเรียบ

ใจของหญิงสาวเต้นระรัวแรงขึ้นมาอีกระลอกแล้ว...ความอ่อนโยนที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แสนเย็นชา บัดนี้แผ่ซ่านออกมาให้หล่อนได้สัมผัสรับรู้ด้วยตัวเอง วินาทีนี้ หัวใจของหล่อนพร่ำบอกว่าไม่อยากเดินทางหนีหายไปที่ไหนอีกแล้ว หล่อนอยากกลายเป็น ‘ตัวจริง’ ในชีวิตของเขา ไม่ใช่เป็นเพียงแค่เจ้าสาวหลอก ๆ บังหน้าอีกต่อไป...

บ้าจริง...! คิดฟุ้งซ่านอะไรอยู่เนี่ย ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกจั๊กจี้หัวใจชะมัดเลยรัตติเอ๋ย

“คุณเขินพ่อของผมอยู่หรือไงครับ” เจ้ากล้าโพล่งถามขึ้นขัดจังหวะความเงียบ ยามเห็นสีหน้าที่แดงก่ำร้อนผ่าวปิดไม่มิดของราตรี

“ว่าไงนะ! เปล่า... เปล่าสักหน่อย! ฉันแค่... อากาศมันร้อนน่ะจ้ะ” หล่อนโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ทว่าเจ้าเด็กชายตัวแสบกลับขยับยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนจะอ่านทางหล่อนได้ทะลุปรุโปร่ง ราตรีรีบเบนใบหน้าหลบสายตาคมกริบของคนเลี้ยงไก่ทันควันด้วยความขัดเขิน

“เอาล่ะ เด็ก ๆ พากันออกไปอาบน้ำอาบท่ากันได้แล้วลูก ปล่อยให้คุณพ่อกับคุณแม่เขาได้พักผ่อนกันบ้าง” ป้าสร้อยแอบส่งยิ้มขยิบตากับจันทร์เจ้า พลางรีบกวาดต้อนสองแสบให้ออกไปนอกห้องนอน

“แล้วใครจะคอยช่วยอาบน้ำให้คุณแม่ล่ะคะป้าสร้อย คุณแม่ท่านขาเจ็บอยู่นะคะ” เจ้าแก้วหันมาถามคำถามอย่างไร้เดียงสาตามประสาเด็กน้อย

“เดี๋ยวพ่อจะคอยช่วยจัดการอาบน้ำให้แม่เขาเอง... ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ” คุณสิงห์หันไปบอกลูกสาวลูกชายด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทเป็นปกติ ราวกับสิ่งที่เอ่ยปากพูดออกมานั้นเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป

ส่งผลให้ราตรีทำได้เพียงกะพริบตาปริบ ๆ นิ่งอึ้ง สมองอันตื้อชาจนหูอื้ออึงไปชั่วขณะ...