รักแท้ที่ไม่เคยมอง

ไซซีลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ กายบางขยับยันตัวลุกจากเตียงนอนแสนคุ้นเคย เพราะมันเป็นห้องที่เธอชอบมาสิงสถิตอยู่เวลาเมาแล้วกลับห้องไม่ไหว

“แล้วแพตกับวามันไปไหนวะ”

มองหาสองเพื่อนสนิทที่เป็นรูมเมตกัน ปกติกี่รอบที่เธอเมาหนักแล้วน็อก เวลาตื่นมาก็มักจะเจอสองหน่อนั่นทำอะไรสักอย่างอยู่ในห้องตลอด แต่เช้าวันนี้ตัวคนกลับพากันหายลับไปไม่เห็นแม้แต่เงา

ขาเรียวตวัดเหยียบยันลงกับพื้น มือก็สาละวนกับการจัดชุดน้อยชิ้นสุดชวนน้ำลายหกให้เข้าที่เข้าทาง

“ปวดหัวฉิบ”

สบถพลางนิ่วหน้ากับความปวดหน่วงบริเวณขมับ ทั้งกลิ่นเหล้าที่พรูออกตามจังหวะลมหายใจ และกลิ่นน้ำหอมใครต่อใครที่รมติดอยู่บนชุดมันทำเอาเธอปวดหัวหนักกว่าเดิม

มิหนำซ้ำยังปวดหัวหนักจนจำไม่ได้เลยว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะมันคล้ายกับว่าภาพทุกอย่างได้ตัดฉับไป ครั้นจะพยายามขุดคุ้ยหาก็เหมือนจะปวดหัวหนักกว่าเดิม เลยเลิกคิดไป

จู่ ๆ สายตากลับทันเห็นแผ่นกระดาษโพสต์อิทสีแสบตา แปะติดอยู่บนกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ทำให้คนที่เพิ่งพาตัวลงมาจากเตียงได้ต้องหยิบมาอ่านดู ก่อนจะกลายเป็นว่าหน้าซีดเผือด

‘ตื่นมาแล้วให้รีบแต่งตัวมาเข้าประชุมเรื่องเข้าค่าย พวกกูจะรีบไปรับหน้าให้ก่อน’

เมื่อเห็นถึงข้อความในกระดาษชิ้นเล็ก ๆ มือเรียวจึงรีบหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่พื้นด้านล่างเตียงขึ้นมาเปิดเพื่อดูเวลา

‘07 : 45 น.’

ซึ่งเวลาปัจจุบันที่ปรากฏอยู่บนไอคอนหน้าจอ มันทำเอาความปวดหัวและง่วงงุ่นแทบปลิวสลายหายไปในบัดดล

“ฉิบหายแล้ว”

ตะโกนกับตัวเองดังลั่นห้อง ขณะเดียวกันก็รีบวิ่งหาผ้าผ่อนทั่วห้องราวกับหนูติดจั่น

เนื่องจากอีกไม่ถึงชั่วโมงจะใกล้เข้าเวลานัดประชุมแผนงานที่คณะแล้ว โคตรจะนรกแตกแต่เช้าเลยชีวิต…

หญิงสาวในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเดินก้มหน้ามัดรวบผมด้วยความเร่งรีบ โดยไม่มีแม้แต่จะมองทาง ขาเรียวก้าวเลาะไปตามทางลัด เพื่อรีบไปยังสถานที่ประชุมก่อนกำหนดเวลา

ตอนที่มัดรวบผมเป็นทรงหางม้าจนเสร็จเรียบร้อย แล้วเงยหน้าขึ้นมามองทางกลับกลายเป็นว่าดันซวยไปสบตาหนุ่มรุ่นน้องที่รักชอบเข้าพอดี

ความแผลเก่ากับการถูกด่าว่าจากเมื่อวานมันยังคงสดใหม่อยู่ ทำให้เธอตัดสินใจเดินหนีห่าง แทนที่จะพุ่งเข้าหาดังเก่า

โดนว่าด่าใส่หน้ามาขนาดนั้น ใครมันจะกล้าหน้าด้านเข้าหาต่อไหวก่อน ถึงจะใจสู้มาตลอดก็เถอะ แต่พอโดนว่าให้ขนาดนั้นก็ขอห่างกันสักพักก่อนแล้วกัน

ขอเธอหนีห่างไปทำใจสักพัก ไว้ตอนไหนใจสู้อยากฮึดต่อ ค่อยกลับไปหน้าด้านหน้าทนดังเก่า

“แม่ป้า”

พันวาเอ่ยเรียกคนพี่อย่างไม่รู้ตัว ยามเห็นว่าขาเล็ก ๆ นั้นเหมือนจะตั้งใจเดินหนีห่างจากกัน

ยิ่งเห็นคนพี่แต่งตัวแม่ป้าเช่นเก่า ทั้งที่เมื่อคืนโคตรจะแซ่บพริกสิบเมล็ดเขายิ่งเผลอปลายเกลี่ยลิ้นเลียคมเขี้ยวโดยไม่รู้ตัว

สัมผัสจูบของสองเราเมื่อคืนโคตรจะดี ถ้าไม่ติดว่าไอ้พวกสี่หน่อเข้ามาห้ามเอาไว้ก่อน เขาคงได้พากลับห้องไปพลิกผ้าห่มกันอย่างสุดเหวี่ยงแล้ว

ครั้นได้รู้ว่ามีความเซ็กซี่ถูกกลบซ่อนเอาไว้ภายในใต้ความเฉิ่มเชย ใจลึก ๆ เขาพลันเกิดอยากค้นหาและอยากได้มาครอง

สัมผัสแลกเปลี่ยนกันเมื่อคืนมันโคตรจะเป็นจูบที่หวานมาก หวานแบบอบอุ่น และเป็นความหวานล้ำที่เขาไม่เคยได้รับมันมาก่อนไม่ว่าจะจากใครก็ตาม และสัมผัสวาบหวามมันยังคงติดตรึงปลายลิ้นเขาอยู่เลย…

มันเป็นเพราะจูบจากเมื่อคืนแท้ ๆ ที่ทำเขาเป็นบ้าหลุดความเป็นตัวจนเข้ามาทักก่อนแบบนี้

ไซซีทั้งงงทั้งทำตัวไม่ถูกกับการถูกทักก่อนจนมือเผลอจิกกำสายกระเป๋าแน่น ทำให้ไม่รู้จะปริปากพูดตอบอะไรออกไป ด้วยใจยังคงช้ำใจจากเรื่องเมื่อวานอยู่

“วา!”

ไม่ทันให้ได้กล่าวอะไรกันต่อ บทสนทนาที่มีเพียงสองเรากลับกลายเป็นมีคนเข้ามาเพิ่มเสียแล้ว

“มาอยู่นี่เองเหรอ? บังเอิญจังเลยอะ”

เมษาร้องทักสีหน้าดีอกดีใจ โดยจงใจมองเมินไซซีไปราวกับไม่มีตัวตน

“เมมาทำอะไรที่นี่” พันวาถามกับอดีตคนเคย ๆ

“เมพาเพื่อนมาหาแฟนน่ะ”

“งั้นเหรอ คิดว่ามาหาใครที่นี่ซะอีก” เขาหยอกเย้า

“บ้า! เมจะมาหาใครได้ล่ะ” หญิงสาวแหวคล้ายเง้างอน “ถ้าให้มาหาวาอะได้อยู่”

ไซซีที่ยืนฟังคนสองคนพูดจาหวานเลี่ยนกันจนเหมือนบนที่แห่งนี้มีเพียงสองเรา เผลอหลุดเบ้หน้ามองบนใส่อย่างเหม็นเบื่อ ก่อนจะก้าวพาตัวเองหนีจากการได้ยินคำพูดเลี่ยนตัดขาที่อาจจะทำร้ายการได้ยิน

แต่ใครมันจะไปคาดคิดว่าไอ้เด็กนี่มันจะมานั่งเข้าร่วมประชุมเรื่องการไปออกค่ายอาสาก่อนปิดเทอมเช่นกัน แถมยังมานั่งอยู่ข้าง ๆ เธออีก!

พอเห็นคนผู้มักทำให้คนมองใจแตกอยู่เสมอ ไม่ว่าจะอยู่เฉย ๆ หรือลงมือทำอะไรมานั่งอยู่ข้าง ๆ

อยู่ ๆ เธอก็นึกอยากลวนลามอีกฝ่ายขึ้นมาเหมือนเก่า แต่ก็ยังคงช้ำใจกับฝีปากของหมาเปรตตัวนี่อยู่

หญิงสาวพยายามข่มใจและข่มมือไม่ให้ยื่นออกไปหาเศษหาเลยกับคนน้องดังเคยสุดกำลังจนหน้ายับยู่

พันวาที่แอบมองคนข้างกายทุกการกระทำเผลอหลุดยิ้มกับการพยายามห้ามใจตัวเองของคนพี่ เห็นถึงความตั้งใจนี้เขาจะยอมๆ ให้สักหน่อยแล้วกัน

กายสูงเอนเอียงเบียดกระชิดเข้าหากับร่างบางข้างตัว จนไหล่และแขนของเราสองคนมันเกยเสียดสีกัน

ไซซีเกือบหลุดร้องกับความแนบชิดแบบตั้งใจ แต่ก็เหมือนไม่ได้ตั้งใจนี่เข้ากลางห้องประชุม นับว่ายังดีที่งับปากทัน

กระนั้นพอเราได้ชิดใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนผ่านผิวหนัง โพรงจมูกเธอก็คล้ายจะได้กลิ่นน้ำหอมพามาพร้อมกับกลิ่นเหงื่อความเป็นชาย

กลิ่นและสัมผัสมันทำเอาเธอแทบแตกตื่นทางเพศจนต้องขบกัดฟันตัวเองไว้แน่น เป็นการเรียกสติที่เกือบเตลิดหาย แค่เพียงเพราะได้กลิ่นน้ำหอมที่คลุกตีมากับกลิ่นความเป็นชาย

‘หมาตาย ลอยน้ำ ๆ ๆ ๆ’ ท่องกับตัวเองในใจวนซ้ำ

‘ลมหายใจเข้าออก ดั่งดอกไม้บาน…’

ทุกบทสวดหรืออะไรที่สามารถช่วยสงบจิตใจได้แทบถูกเธอท่องจนเหนื่อย แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินที่จะข่มใจได้ไหว ครั้นข้างตัวกลับมีมารศาสนาชวนให้ตบะแตกนั่งชิดใกล้อยู่

ท้ายที่สุดเธอก็ไม่อาจจะหักห้ามใจตัวเองได้ไหวอีกต่อไป เมื่อโพรงจมูกถูกกลิ่นชวนแตกตื่นทางเพศคอยรบกวนอยู่ไม่หยุด

จึงอาศัยจังหวะช่วงการประชุมกำลังจริงจัง และเห็นว่าอีกฝ่ายแลดูจะตั้งใจรับฟังการประชุม ขยับเคลื่อนมือเข้าหาคนข้างตัวก่อนจะวางหมับลงบนขาอ่อนหนั่นแน่นภายใต้กางเกงยีนส์สีซีดอย่างแนบเนียน

ยังไม่ทันให้ได้ฟินกับสัมผัสชวนจิตใจร้อนรุ่ม อยู่ ๆ มือหนาก็จับมือเธอเลื่อนลงมาตรงเป้ากางเกงที่ดุนดันจนตุง

ทำเอาเธอแทบหลุดกรี๊ดออกมากลางห้องประชุมด้วยความดีอกดีใจ เป้าที่เฝ้ามองตาเป็นมันมาตลอดสามปี ตอนนี้กลับได้จับแบบงง ๆ อย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัวซะงั้น

“หายโกรธแล้วเนาะ?”

เสี้ยวหน้าคมเอี้ยวมากระซิบถามชิดปีกหูขาว ก่อนจะจับมือเรียวที่สัมผัสวางทับหัวมังกรเขาผ่านยีนส์ออก

‘ถ้ารู้ว่าโกรธแล้วถูกง้อด้วยการให้จับห่อหมก ไอ้เราคงทำท่าโกรธ แล้วหลอกจับเล่นไปนานแล้ว น่าเสียดายจริ๊ง’ บ่นกับตัวเองในใจเป็นหมีกินผึ้ง

พอได้จับห่อหมกเล่น ๆ ความโกรธหรือชอกช้ำใจที่เคยมี ก็พลันสลายหายไปแทบไม่เห็นฝุ่น

ใบหน้าสวยที่ถูกแว่นตาหนาเตอะและแมสสวมทับบดบังเอาไว้คนคลี่ยิ้มกับตัวเองด้วยความอารมณ์ดีตลอดการประชุม

กระทั่งการประชุมได้จบลง เธอจึงตั้งใจว่าจะชวนคนน้องไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน

“ไอ้เด็ก” จิ้มจึก ๆ บนท่อนแขนหนั่นแน่นเป็นการเรียกความสนใจคนข้างตัว

“อะไร” พันวาที่เพิ่งหยัดตัวลุกจากเก้าอี้หันมอง

“เที่ยงนี้ว่างมั้ยจ๊ะ”

“ทำไม” ถามขณะเดินล้วงกระเป๋าออกจากห้องประชุม

“พี่จะชวนไป-”

ไม่ทันให้ได้เอ่ยจนจบประโยค คำพูดของเธอพลันขาดห้วงไปเมื่อมีเสียงอื่นตะโกนแทรกเข้ามา

“วา!”

“เม… มาได้ไง” พันวาถามสาวร่างเล็ก

“เค้าก็มารอวาน่ะสิ”

“มารอทำไม”

“ก็เค้าอยากจองตัววาไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อนี่นา ถ้าไม่ตั้งใจมารอคนอื่นคงจองตัววาไปก่อน”

ว่ากระเง้ากระงอดพลางเดินเข้ามาจับควงท่อนแขนกำยำ ก่อนจะลากพาร่างสูงไปต่อหน้าต่อตาคนมองอย่างไซซี

“มายืนนิ่งอะไรหน้าห้องประชุมคะ เดินไม่รอพวกกูอีกแล้วนะมึง” วาวาบ่น

“พวกมึง” ไซซีเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทอีกสองคน

“ว่าไงยะ” แพตตี้เงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือมามองคนที่เกริ่นเรียก

“ไหนน้องมันบอกว่าไม่ชอบผู้หญิงสวยไงวะ”

“แต่แฟนเก่าน้องมันนี่โคตรสวยมากเลยนะ ระดับเป็นดาราได้เลยอะ”

กล่าวหน้าซีดแห้งเป็นกระดาษ ทำเอาเพื่อนสนิทอีกสองหน่อไม่รู้จะปลอบใจหรือสวนกลับด้วยประโยคไหนดี…